VII SA/Wa 1431/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Asesor WSA Paweł Groński (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi T. Ć. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] oraz postanowienie z dnia [...], sygn. akt [...] i z dnia [...], sygn. akt [...] II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego T. Ć. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] listopada 1994 r. nr ewid. [...] Wojewoda [...] , działając na podstawie § 1 ust. 5, § 5 ust. 2, § 7 oraz § 13 ust. 1 pkt 3 lit. "b" rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 69 poz. 299), stwierdził, że technik drogowy T. Ć. posiada przygotowanie zawodowe do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie budowy dróg oraz jest upoważniony do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie budowli dróg -o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych. Wnioskiem z dnia 30 listopada 2006 r. T. Ć. zwrócił się na podstawie art. 113 § 2 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących określenia zakresu uprawnień budowlanych dla technika drogowego. W uzasadnieniu wniosku T. Ć. wskazał, że w praktyce pojawił się problem, czy nadany mu zakres uprawnień dla technika drogowego jest nieograniczony i tożsamy z zakresem uprawnień budowlanych w specjalności drogowej bez ograniczeń do kierowania obiektami budowlanymi, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578 ze zm.). Zwrócił uwagę na trudności w wykonywaniu zawodu ze względu na podważanie jego kwalifikacji, które traktowane są przez część zamawiających jedynie jako uprawnienia budowlane w specjalności drogowej w ograniczonym zakresie. Podkreślił fakt wieloletniego wykonywania zawodu podając szereg przykładów projektów zrealizowanych w przedsiębiorstwie, w którym pełnił funkcję kierownika budowy wykonującego uprawnienia w nieograniczonym zakresie. Zaznaczył również, że zgodnie z treścią art. 104 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) osoby, które, przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. sygn. akt [...] [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa, działając w oparciu o art. 113 § 2 kpa w związku z art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.) wyjaśniła, iż uzyskane "Stwierdzenie przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie" upoważnia do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie dróg: 1. droga klasy: lokalna i dojazdowa oraz droga wewnętrzna z wyłączeniem drogowych obiektów inżynierskich oprócz przepustów, 2. droga na terenie lotniska, nieprzeznaczona dla ruchu i postoju statków powietrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). W uzasadnieniu organ podniósł, iż uprawnienia budowlane T. Ć. uzyskane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1974 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, stanowiące podstawę do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie dróg są uprawnieniami budowlanymi w ograniczonym zakresie. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. sygn. akt [...] [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa sprostowała z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2006 r. W dniu 30 stycznia 2007 r. do siedziby organu wpłynęło zażalenie T. Ć. "na postanowienie [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie wątpliwości dotyczących określenia zakresu uprawnień budowlanych dla technika drogowego, doręczone dnia 22 stycznia 2007 r." W uzasadnieniu zażalenia T.Ć. powtórzył zasadniczą część argumentów zawartych we wniosku z dnia 30 listopada 2006 r. zwracając uwagę, że wejście w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie spowodowało wiele problemów i niejasności na gruncie interpretacji przedmiotowych przepisów. Ponownie podkreślił, że przez wiele lat pełnił funkcję kierownika budowy i jego uprawnienia budowlane traktowane były jako nieograniczone. Powyższe zażalenie organ potraktował jako złożone na postanowienie z dnia [...] grudnia 2006 r. i postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. akt [....] zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że uprawnienia budowlane uzyskane na mocy decyzji upoważniają do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie dróg o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych. W uzasadnieniu tego postanowienia [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa wskazała, że przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego, czyli przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1974 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie nie wyjaśniały znaczenia pojęcia " o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych". Powołała się natomiast na pismo Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 2 czerwca 1975 r., znak: UAN3-661-21/75 oraz z dnia 15 listopada 1976, znak: UAN6-661-72/76, w których organ ten wyjaśnił, że "przez powszechnie znane rozwiązania konstrukcyjne objęte daną specjalnością techniczno-budowlaną, o których mowa w § 5 ust. 2 należy uważać odpowiednio rozwiązania konstrukcyjno-budowlane budynków i innych budowli lub systemy rozwiązań instalacyjnych, których sposób i warunki techniczno-budowlane wykonania (montażu) określają jednoznacznie polskie lub branżowe normy, przepisy techniczno-budowlane, decyzje wydane na podstawie art. 12 lub ogólnie znane opracowania jednostek i placówek naukowo-badawczych oraz badawczo-rozwojowych (art. 9)". Powyższe postanowienie również spotkało się z niezadowoleniem T. Ć., który w zażaleniu z dnia 5 marca 2007 r. stwierdził, że wyjaśnienia [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa powodują, iż interpretacja zakresu uprawnień budowlanych należy do zamawiającego daną usługę budowlaną, który ma określić każdorazowo, czy rozwiązania konstrukcyjne zawarte w danym przetargu można uznać za powszechnie znane, czy też nie. Zdaniem skarżącego taka sytuacja powoduje dowolność interpretacji oraz możliwość konfliktu na linii zamawiający-uczestnik przetargu lub oprotestowanie przetargu z wygraną ofertą zawierającą kandydaturę technika na kierownika budowy przez innych uczestników przetargu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, działając w oparciu o art. 138 § 1 w zw. z art. 144 kpa, utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r. podtrzymując w pełni ustalenia faktyczne i prawne zawarte w jego uzasadnieniu. Powyższe postanowienie z dnia [...] maja 2007 r. zostało zaskarżone przez T. Ć. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi T. Ć. podniósł, że w jego ocenie daleko niewystarczające jest stwierdzenie, iż zakres jego uprawnień dotyczy "powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych" oraz odesłanie do wyjaśnienia tego pojęcia w pismach Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z lat 70. Powtórzył dotychczasowe zarzuty dotyczące konieczności każdorazowego ustalania zakresu uprawnień przez zamawiającego daną usługę, który będzie dokonywał ocen czy rozwiązanie konstrukcyjne mające być przedmiotem jego kierownictwa jest powszechnie znanym rozwiązaniem konstrukcyjnym. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji sąd administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania, co oznacza, że kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega uwzględnieniu - choć z zupełnie innych powodów, niż podane w skardze - ponieważ zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy wskazać, że zarówno zaskarżone jak i poprzedzające je postanowienia wydawane przez organy samorządu zawodowego inżynierów budownictwa opierały się o przepis art. 113 § 2 kpa i dotyczyły wyjaśnienia w drodze postanowienia na żądanie T. Ć. wątpliwości co do treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. nr ewid. [...] o stwierdzeniu przygotowania zawodowego. Powołany przepis służy wyjaśnianiu wątpliwości decyzji administracyjnych, których sentencja i uzasadnienie budzą uzasadnione wątpliwości, są niejednoznaczne i zawiłe w stopniu utrudniającym ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Niemniej jednak wyjaśnienie wątpliwości nie może w jakikolwiek sposób prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani też prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia lub pozostawać w sprzeczności z treścią interpretowanej decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2005). Za zasadne należy uznać stanowisko, że wątpliwość dotycząca treści decyzji powinna mieć charakter obiektywny i istnieć już w momencie jej wydania przez organ. Jedynie w takim przypadku istnieje obowiązek dokonania odpowiedniej wykładni treści decyzji, tak aby stała się ona czytelnym aktem adresowanym do strony występującej z żądaniem i wywodzącej określone prawa i obowiązki wynikające z tej decyzji. W sytuacji braku obiektywnej niejasności treści decyzji administracyjnej organ, do którego występuje strona z odpowiednim żądaniem obowiązany jest odmówić dokonania wyjaśnienia. Występowanie wątpliwości w treści decyzji nie można utożsamiać z sytuacją, gdy decyzja ta nie zawierała żadnych niejasności, jednakże wskutek zmiany przepisów prawa utrudnione stało się korzystanie w praktyce z uprawnień wynikających z tego aktu. W takim przypadku organ nie może twierdzić, iż treść decyzji budzi wątpliwości, a w konsekwencji rozstrzygnięcia dokonujące wykładni należy uznać za niezasadne i wadliwe. Organ nie wyjaśnia bowiem wątpliwości co do treści decyzji, lecz dokonuje interpretacji obecnie obowiązujących przepisów prawa. Rozstrzygnięcia wydawane w takich przypadkach w oparciu o przepis art. 113 § 2 kpa nabierają charakteru nowych aktów kształtujących sytuację prawną strony w świetle nowego porządku prawnego, co należy uznać za niedopuszczalne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozstrzyganej sprawy zauważenia wymaga, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. nr ewid. [...] została wydana na podstawie § 1 ust. 5, § 5 ust. 2, § 7 oraz § 13 ust. 1 pkt 3 lit. "b" rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46). Powołane przepisy stanowiły wprost, iż osoby, które odbyły praktykę zawodową wyłącznie w zakresie wąskiej specjalizacji zawodowej, mogą wykonywać samodzielne funkcje techniczne w budownictwie tylko w zakresie objętym tą specjalizacją (§ 1 ust. 5), natomiast osoby ze średnim wykształceniem technicznym mogą pełnić funkcje techniczne, polegające na kierowaniu, nadzorowaniu i kontrolowaniu technicznym budowy i robót, wyłącznie przy budowie budynków, budowli i instalacji o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych, objętych daną specjalnością techniczno-budowlaną, a osoby, które uzyskały dyplom mistrza w rzemiośle budowlanym - wyłącznie przy wykonywaniu robót budowlanych objętych danym rzemiosłem (§ 5 ust. 2). Dodatkowo prawodawca postanowił w § 7 cytowanego aktu wykonawczego, że osoby posiadające przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót są uprawnione również w tym samym zakresie do kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz do kontrolowania stanu technicznego obiektów budowlanych. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. stwierdzająca, że technik drogowy T. Ć. posiada przygotowanie zawodowe do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie budowy dróg oraz jest upoważniony do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie budowli dróg -o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych - powtarzała w istocie sformułowania zawarte w cytowanych przepisach, które stanowiły podstawę jej wydania. Jak słusznie podniosła [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa powołane wyżej przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego, nie definiowały znaczenia pojęcia "o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych", które było interpretowane w drodze np. pism Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. Tym niemniej braku definicji wyrażenia użytego w cytowanym akcie wykonawczym nie może być utożsamiane z wątpliwościami w treści samej decyzji. Jeżeli określone przepisy prawa wywołują jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne powinny być wyjaśniane w drodze odpowiedniej wykładni prawa, dokonywanej także przez organy administracji publicznej. Niemniej jednak wykładnia ta nie może obejmować samej decyzji, której treść została oparta właśnie na treści obowiązujących przepisów prawa i nie budziła wątpliwości. Podstawowym powodem wystąpienia przez T. Ć. z żądaniem wyjaśnienia wątpliwości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. nie był fakt występowania w jej treści niejasności, bądź niespójnych sformułowań lecz zmiana przepisów prawa, wejście w życie rozporządzenia Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578 ze zm.) i wiążąca się z tym trudność w interpretowaniu zakresu uprawnień budowlanych uzyskanych powołaną na wstępie decyzją Wojewody [....] . Dlatego postanowienia wydane w niniejszej sprawie przez organy samorządu zawodowego w trybie art. 113 § 2 kpa wyjaśniające treść powyższej decyzji w świetle obecnie obowiązujących przepisów należy uznać za wadliwe. Podkreślić należy, iż treść decyzji z dnia [...] listopada 1994 r. opierała się wprost na przepisach prawa i w momencie wydawania nie budziła wątpliwości, co potwierdza podnoszony przez skarżącego fakt wieloletniej praktyki zawodowej realizowanej w oparciu o uzyskane uprawnienia budowlane. W rezultacie w ocenie Sądu w rozstrzyganej sprawie brak było podstaw do wyjaśniania treści decyzji na podstawie art. 113 § 2 kpa w formie postanowienia z użyciem sformułowań nawiązujących do obecnie obowiązujących przepisów prawa. W tej sytuacji organ powinien odmówić wyjaśnienia treści decyzji, natomiast odrębną kwestią jest interpretacja obecnie obowiązujących przepisów prawa, którą organ powinien przeprowadzić w formie zwykłej korespondencji ze skarżącym, przedstawiając swoje stanowisko co do zakresu jego uprawnień. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby prowadzić do niedopuszczalnej zmiany merytorycznej treści decyzji w drodze postanowienia wydanego w oparciu o art. 113 § 2 kpa i nadania niejako nowych uprawnień budowlanych w świetle obecnie obowiązującego porządku prawnego. Dodatkowo podkreślić należy, że organy samorządu zawodowego inżynierów budownictwa, realizując powierzone ustawowo władztwo, występują w roli organów administracji publicznej z wszystkimi tego konsekwencjami. Dlatego zobowiązane są do prawidłowego stosowania przepisów regulujących procedurę administracyjną, orzekania w oparciu o właściwe przepisy i starannie prowadzenie postępowania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem Sąd stwierdził, szereg innych uchybień przepisów kpa. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na wadliwą podstawę prawną postanowienia wydanego przez [...] Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa w dniu [...] lutego 2007 r., którym to aktem organ dokonał zmiany zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2006 r. nie przekazując zażalenia organowi drugiej instancji. Organ jako podstawę tego postanowienia przyjął art. 138 § 1 kpa określający katalog rozstrzygnięć, które może podjąć organ odwoławczy rozpatrujący środek zaskarżenia w drugiej instancji. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że właściwą podstawą prawną postanowienia z dnia [...] lutego 2007 r. był w istocie przepis art. 132 § 1 kpa, który przewiduje możliwość uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji (postanowienia) w sytuacji, gdy środek zaskarżenia wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie. To naruszenie procedury administracyjnej, jakkolwiek niemające rażącego charakteru, wynika z ewidentnego niedbalstwa organu, które należy w przyszłości zdecydowanie wyeliminować. Ponadto nie bez znaczenia dla oceny legalności postępowania administracyjnego objętego kontrolą sądową w niniejszej sprawie jest fakt, że [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa rozpatrzyła zażalenie T. Ć. , jako złożone na postanowienie z dnia [...] grudnia 2006 r., podczas gdy skarżący wskazał jednoznacznie, iż składa zażalenie na postanowienie z dnia [...] stycznia 2007 r. doręczone mu w dniu 22 stycznia 2007 r. (o sprostowaniu oczywistej omyłki). Jakkolwiek zatem z treści uzasadnienia powyższego zażalenia można wywnioskować niezadowolenie skarżącego przede wszystkim z rozstrzygnięcia organu w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości w zakresie uprawnień budowlanych, to jednak należy podkreślić, że tego typu wątpliwości wymagają wyjaśnienia w drodze odpowiedniego wezwania do sprecyzowania złożonego pisma. Za niedopuszczalną należy bowiem uznać sytuację, w której organ administracji publicznej wyręcza wnoszącego podanie domyślając się jedynie jego intencji i ewentualnych wniosków zawartych w piśmie. Reasumując zarówno [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa, jak i Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa naruszyły obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art. 113 § 2 kpa oraz art. 7, art. 61, art. 64 § 2 i art. 107 w zw. z art. 126 kpa, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z wszystkich podanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) oraz art. 152 i art. 200 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.