VII SA/Wa 1431/10

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 1431/10 ze skargi B. B. na uchwałę Rady Powiatu W. z dnia [...] lutego 2010 nr [...] w przedmiocie skargi na działalność Starosty W. postanawia: odmówić B. B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 29 października 2010 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek B. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Strona utrzymuje się z dochodu w wysokości 25 526,36 zł. w skali rocznej. Tak ustalony dochód został obliczony na podstawie zeznania PIT 36 (dochód 70 061 zł., koszty uzyskania przychodu 44 540 zł). Wnioskodawca posiada dom o pow. 600 m2. Innego majątku nie wskazał. Dodał, że posiada oszczędności w wysokości 56 000 zł. Wnioskodawca nie podał innych danych wskazujących na trudną sytuację materialną. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika. Analizując całokształt sprawy należy wskazać, że nie jest zasadnym przychylenie się do wniosku strony. Wnioskodawca posiada stały miesięczny dochód, z którego potrafi wygospodarować oszczędności. Oszczędności te mogą być przeznaczone na poniesienie wydatków związanych ze sprawą sądową, tym bardziej że zasadą jest ponoszenie samodzielnie przez strony kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, a zwolnienie od ich ponoszenia jest wyjątkiem od zasady i może nastąpić w sytuacji gdy strona obiektywnie nie ma możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Strona nie posiada nikogo na utrzymaniu. Nie wskazała by ponosiła szczególne wydatki związane z utrzymaniem, które wpływałby na płynność finansową w jej gospodarstwie domowym. Z tego względu uznano, ze stronę stać zarówno na opłacenie we własnym zakresie kosztów sądowych jak i zawodowego pełnomocnika. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.