VII SA/Wa 1432/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Dyrektora [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 1432/14 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2014 r. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z dnia 30 stycznia 2013 r., Dz. U. 2013 poz. 267, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 3 i art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2013 poz. 1409, z późn. zm.), nakazał Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], usunięcie w terminie do 31 grudnia 2014 r. nieprawidłowości wykazanych w ocenie stanu technicznego pn.: "Opracowanie oceny technicznej w zakresie stanu technicznego progu betonowego z ujęciem wody zlokalizowanego w km 3+600 pot. [...] w m. [...], pow. [...], woj. [...]" wraz z aneksem pn. "Określenie sposobu usunięcia powstałych w obiekcie uszkodzeń", autorstwa T. S., poprzez wykonanie następujących prac i robót na ujęciu wody zlokalizowanym w km 3+600 pot. [...]: - korpus progu: hydrodynamiczne lub mechaniczne oczyszczenie całego korpusu, oczyszczenie odsłoniętych elementów zbrojenia, uzupełnienie ubytków oraz iniekcja pęknięć korpusu, wykonanie nowego żelbetowego oczepu krawędzi przelewu, wykonanie warstwy wygładzającej na całości korpusu - korpus jazu: hydrodynamiczne oczyszczenie wszystkich filarów korpusu w celu usunięcia uszkodzonej warstwy powierzchniowej (10cm), hydrodynamiczne czyszczenie prowadnic szandorów, wymiana i uzupełnienie barierek, uzupełnienie ubytków oraz iniekcja pęknięć korpusu, wykonanie warstwy szczepnej i płaszcza ochronnego w postaci okładziny żelbetowej na całej powierzchni filarów; - płyta wypadu: likwidacja pozostałych fragmentów płyty dennej, uzupełnienie materiału podbudowy płyty, odtworzenie płyty dennej wypadu; - lewobrzeżny mur boczny wypadu: hydrodynamiczne oczyszczenie muru, czyszczenie odsłoniętych elementów zbrojenia, skucie 10 cm warstwy oczepu, uzupełnienie ubytków oraz iniekcja pęknięć muru, wykonanie nowego oczepu krawędzi muru, wykonanie warstwy wygładzającej mur; - umocnienia brzegu wzdłuż lewego muru bocznego wypadu: likwidacja uszkodzonych płyt, uzupełnienie podbudowy płyty, odtworzenie zlikwidowanych płyt wzdłuż muru bocznego wypadu;  - prawobrzeżny mur boczny wypadu: hydrodynamiczne oczyszczenie muru, uzupełnienie ubytków oraz iniekcja pęknięć muru, wykonanie warstwy wygłądzającej na całości muru; - umocnienia brzegu wzdłuż prawego muru bocznego wypadu: hydrodynamiczne oczyszczenie płyt, uzupełnienie ubytków płyt, - gurt dolny wypadu: skucie pozostałych elementów gurtu i wykonanie nowego gurtu dolnego wypadu; - odmulenie stanowiska ponuru; - odtworzenie umocnienia dna (np. ciężki narzut kamienny) na odcinku 20m poniżej gurtu dolnego (poszur); - umocnienia lewego brzegu poniżej wypadu: hydrodynamiczne czyszczenie płyt, uzupełnienie podbudowy płyt, uzupełnienie ubytków oraz iniekcja pęknięć płyt, wykonanie warstwy wygładzającej płyty; - umocnienia prawego brzegu poniżej wypadu: likwidacja pozostałych fragmentów płyt, a następnie odtworzenie umocnienia brzegu w postaci płyt betonowych; - doprowadzenie części ruchomych jazu do sprawności technicznej poprzez: odmulenie zasuw, konserwację prowadnic zamknięć, wymianę zamknięć/zasuw szandorowych, wymianę kratki podestu roboczego, instalację barierek ochronnych i tablic ostrzegawczych; - komora ujęcia: hydrodynamiczne czyszczenie zewnętrznych ścian komory oraz płyt stropu, odmulenie komory, wymiana i uzupełnienie barierek, uzupełnienie ubytków oraz iniekcję pęknięć, wykonanie warstwy wygładzającej na całości ścian, wymiana i uzupełnienie wyposażenia regulacyjnego dla zapewnienia warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] podał, że po przeprowadzeniu oględzin w dniu 26 kwietnia 2012 r. stwierdził, iż stopień betonowy w km 3+600 potoku [...] w miejscowości [...], posiada uszkodzenia końcowej części niecki wypadowej, a także uszkodzenie i przemieszczenie umocnień brzegowych w postaci płyt betonowych za niecką wypadową progu oraz brak ubezpieczenia lewego brzegu potoku na długości niecki wypadowej przedmiotowego progu. W związku z powyższym wszczęto postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego progu betonowego z ujęciem wody, zlokalizowanego w km3+600 potoku [...] w [...]. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] obowiązek dostarczenia oceny technicznej w zakresie stanu technicznego progu betonowego z ujęciem wody zlokalizowanego w km 3+600 potoku [...] w miejscowości [...], ze szczególnym uwzględnieniem wskazania sposobu usunięcia powstałych w obiekcie uszkodzeń. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2846/12, oddalił skargę na to postanowienie zobowiązanego. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wypełniając obowiązek nałożony postanowieniem [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. przedłożył dokument pn.: "Opracowanie oceny technicznej w zakresie stanu technicznego progu betonowego z ujęciem wody zlokalizowanego w km 3+600 pot. [...] w m. [...], pow. [...], woj. [...]", autorstwa T. S., posiadającej stosowne uprawnienia budowlane. Autor ww. opracowania określił stan techniczny przedmiotowej budowli jako zły, wskazując iż przedmiotowy próg nie utracił jeszcze stateczności, jednak znaczne zniszczenie części dolnego stanowiska jest zagrożeniem dla stateczności korpusu i wymaga podjęcia niezwłocznych prac remontowych przywracających funkcje poszczególnych elementów konstrukcji, nie wskazując jednakże na czym te prace remontowe mają polegać. Organ nadzoru wezwał zobowiązanego do uzupełnienia przedłożonej oceny stanu technicznego poprzez określenie sposobu usunięcia powstałych w obiekcie uszkodzeń wykazanych w przedłożonej ocenie stanu technicznego. Ww. opracowanie zostało uzupełnione w dniu 17 stycznia 2014 r. aneksem do oceny technicznej w zakresie stanu technicznego progu betonowego z ujęciem wody zlokalizowanego w km 3+600 pot. [...] w m. [...], pow. [...], woj. [...] - pn. "Określenie sposobu usunięcia powstałych w obiekcie uszkodzeń". Przedłożona ocena stanu technicznego wraz z aneksem określała jako zły stan techniczny przedmiotowego progu wraz z ujęciem wody. Autor oceny wskazał ponadto, iż na obecnym etapie przedmiotowy próg nie utracił jeszcze stateczności, jednak znaczne zniszczenie części dolnego stanowiska stanowi zagrożenie dla stateczności korpusu progu i wymaga podjęcia niezwłocznych prac przywracających odpowiednią funkcję poszczególnych elementów konstrukcji. W opracowaniu oceniono stan techniczny poszczególnych elementów progu. Stan techniczny korpusu progu określono jako zły, wskazując iż posiada on znaczące ubytki betonu, odsłonięcia zbrojenia na całej szerokości krawędzi przelewu, przednia ściana korpusu porośnięta jest glonami i nie posiada warstwy wyrównawczej. Podobną ocenę sformułowano co do innych elementów progu: korpusowi jazu, lewemu murowi wypadu, lewobrzeżnym umocnieniom wzdłuż lewego muru bocznego wypadu oraz elementom ruchomym jazu, wskazując, iż elementy te posiadają powierzchniowe odspojenia, widoczną siatkę pęknięć otuliny zbrojenia, ubytki betonu i jego pęknięcia.  Natomiast stan techniczny elementów progu jak płyta wypadu, gurt dolny wypadu i umocnienia prawego brzegu poniżej wypadu określono jako katastrofalny, wskazując, iż uszkodzenia tych elementów (spowodowane ciągnionym przez wodę rumoszem) są znaczne i polegają na zniszczeniu ich większej części. Nieco lepszy był stan prawego muru bocznego wypadu, umocnienia brzegu wzdłuż tego muru, umocnienia lewego brzegu poniżej wypadu oraz komorę ujęcia. Stan techniczny tych elementów opisano jako zadawalający, wskazując jednocześnie na nieznaczne ubytki betonu i jego lokalne pęknięcia. Przedłożony aneks do oceny stanu technicznego określał szczegółowo zakres robót jakie należy wykonać w poszczególnych elementach budowli w celu zatrzymania niekorzystnych procesów zagrażających stateczności obiektu oraz dla przywrócenia jego funkcjonalności i sprawności technicznej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia określenie stanu technicznego progu betonowego z ujęciem wody, zlokalizowanego w km3+600 potoku [...] w [...] jako nieodpowiedniego, a w konsekwencji konieczność zastosowania art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z przywołanym przepisem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tych obowiązków. Konstrukcja przepisu zawartego w ust. 1 wskazanego artykułu wskazuje, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści ust. 1, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, ale obowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przepis art. 66 Prawa budowlanego znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Przy czym, przepis art. 66 nie tworzy dla zobowiązanego nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 ustawy i dodaje element pozwalający organom nadzoru budowlanego na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w przypadku, gdy odpowiedziany za obiekt zaniedbuje obowiązki określone w art. 61, a odnoszące się do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym. Stosownie do treści art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego obowiązany jest utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. W ostatnim z wymienionych przepisów ustawodawca przyjął, iż obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Wskazany przepis art. 5 ust. 1 odsyła do przepisów techniczno-budowlanych, a wynika z niego, że obiekt winien być projektowany i budowany w sposób zapewniający spełnienie wymagań dotyczących m. in. bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania. Do przepisów technicznych precyzujących wymogi, jakim winny czynić zadość obiekty budowlane należy zaliczyć m.in. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie. (Dz. U. 2007 r., nr 86, poz. 579). Zgodnie z art. 10 ust. 1a ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz. U. 2012.145 j.t.) śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowią własność Skarbu Państwa, a grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód (art. 14 ust. 1 Prawa wodnego). Potok [...] rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną został zaliczony do śródlądowych wód powierzchniowych istotnych dla kształtowania zasobów wodnych i ochrony przeciwpowodziowej, dla których to wód zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 prawa właścicielskie wykonuje Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Na podstawie art. 14 ust. 4 Prawa wodnego gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarka wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa, wykonują odpowiednio organy i jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1 Prawa wodnego - w niniejszym przypadku Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Zgodnie z art. 92 ust. 4 Prawa wodnego z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz. U. 2012.145 j.t.) dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej realizuje w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu zadania związane z utrzymywaniem urządzeń wodnych w regionie wodnym w ramach gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Z tego powodu powyższy obowiązek został nałożony na Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], właściwego rzeczowo w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu i miejscowo ze względu na usytuowanie potoku [...] w miejscowości [...]. Wskazany w decyzji termin wykonania robót do dnia 31 grudnia 2014 r. w ocenie tutejszego organu jest wystarczającym okresem do ich wykonania. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] złożył odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].03.2014 r., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania I instancji w całości. W uzasadnieniu skarżący podał, że korzystającym dotychczas z ujęcia był Polski Związek Wędkarski Zarząd Okręgu [...], który posiada pozwolenie wodnoprawne na pobór wody z potoku [...] dla napełniania stawów hodowli karpia oraz na odprowadzenie wód pohodowlanych, udzielone decyzją z dnia [...].05.2008 r. Użytkownik złożył do Starosty [...] wniosek o wygaszenie tego pozwolenia wodnoprawnego w związku z zaprzestaniem użytkowania ujęcia. Starosta [...] w dniu [...].02.2014 r. wszczął w tej sprawie postępowanie administracyjne. Wobec tego, że PZW Okręg [...] był jedynym użytkownikiem ujęcia, a urządzenie w tej sytuacji stało się zbędne, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]pismem z dnia. [...].03.2014 r. wniósł o zobowiązanie zakładu do usunięcia urządzeń wodnych i innych obiektów, które były użytkowane na podstawie tego pozwolenia., zgodnie z art. 139 ust. 1 ustawy Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm.). Postępowanie w sprawie wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego i zobowiązania użytkownika do rozbiórki urządzeń nie zostało dotąd zakończone. Pozbawienie stopnia jego podstawowej funkcji, czyli piętrzenia wody na potrzeby ujęcia, wymaga ponownego zdefiniowania lej funkcji, w tym określenia w ogóle zasadności istnienia tego stopnia. Wobec treści § 19 Rozporządzenia Dyrektora RZGW nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z 2014r. poz. [...], Dz. Urz. Województwa [...] z 2014r. poz. [...], Dz. Urz. Województwa [...] z 2014r. poz. [...], Dz. Urz. Województwa [...] z 2014r. poz. [...], Dz. Urz. Województwa [...] z 2014r. poz. [...]) należy rozważyć również kwestie związane z modernizacją budowli w sposób, który przywróci jej drożność ekologiczną umożliwiając migrację organizmów wodnych, co nie zostało ujęte w opracowaniu.: "Określenie sposobu usunięcia powstałych w obiekcie uszkodzeń", wykonanym w grudniu 2013 r. Ustalone na podstawie art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, warunki korzystania z wód regionu wodnego są jednym z podstawowych dokumentów w zakresie gospodarowania wodami i kształtowania sposobu ich użytkowania, a ich głównym zadaniem jest wspomaganie osiągnięcia celów środowiskowych w rozumieniu Ramowej Dyrektywy Wodnej 2000/60/WE. Z ostrożności procesowej skarżący wnosił o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., do czasu zakończenia postępowania Starosty [...] dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego. Postępowanie w sprawie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego może zakończyć się rozbiórką urządzenia. W takiej sytuacji zniweczone zostałyby skutki zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] od decyzji [...] WINB z dnia [...].03.2014r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z protokołu oględzin przeprowadzonych przez [...] WINB w dniu [...].04.2012r., wynikało, że stopień betonowy w km 3+600 potoku [...] w miejscowości [...], posiada uszkodzenia końcowej części niecki wypadowej, a także uszkodzenie i przemieszczenie umocnień brzegowych w postaci płyt betonowych za niecką wypadową progu oraz brak ubezpieczenia lewego brzegu potoku na długości niecki wypadowej przedmiotowego progu. W związku z tym, na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia [...].08.2012r., [...] WINB nałożył na Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], obowiązek dostarczenia oceny technicznej w zakresie stanu technicznego progu betonowego z ujęciem wody zlokalizowanego w km 3 + 600 potoku [...] w miejscowości [...], ze szczególnym uwzględnieniem wskazania sposobu usunięcia powstałych w obiekcie uszkodzeń. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].10.2012r., utrzymał ww. postanowienie w mocy. Skarga Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] na postanowienie GINB z dnia [...].10.2012r., została oddalona przez WS A w Warszawie wyrokiem z dnia 16.05.2013r., sygn. akt. VII SA/Wa 2846/12. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] przedłożył dokument pn.: "Opracowanie oceny technicznej w zakresie stanu technicznego progu betonowego z ujęciem wody zlokalizowanego w km 3 + 600 potoku [...] w miejscowości [...], woj. [...]" z którego w sposób jednoznaczny wynikało, że stan przedmiotowej budowli jest zły. Wskazano, że przedmiotowy próg nie utracił jeszcze stateczności, jednak znaczne zniszczenie części dolnego stanowiska stanowi zagrożenie dla stateczności korpusu i wymaga podjęcia niezwłocznych prac remontowych przywracających funkcje poszczególnych elementów. Następnie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] przedłożył aneks do wykonanej oceny technicznej z określeniem sposobu usunięcia powstałych w obiekcie uszkodzeń. Art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane przewiduje, że W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, albo 3) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku." Wydając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji nie bada przyczyn, z powodu których obiekt budowlany stworzył zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Nie wyjaśnia również, dlaczego obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Wreszcie - nie ustala, kto ponosi odpowiedzialność za doprowadzenie obiektu do stanu niezgodnego z przepisami. Natomiast ustalenie określonych okoliczności faktycznych ujawniających, że stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów, jest wystarczające do nałożenia przez organ na właściciela obiektu lub jego zarządcę określonych obowiązków, których zakres będzie zależeć od stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1102/07, LEX nr 508470). Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17.12.2002r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r. Nr 16, poz. 149) Potok[...] został zaliczony do śródlądowych wód powierzchniowych, istotnych dla kształtowania zasobów wodnych i ochrony przeciwpowodziowej, nad którymi zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 18.07.2001r., Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. 2012.145) prawa właścicielskie wykonuje Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Zgodnie z art. 92 ust. 4 ww. ustawy w ramach gospodarowania mieniem Skarbu Państwa, związanym z gospodarką wodną, dyrektor regionalnego zarządu realizuje w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu zadania związane z utrzymywaniem śródlądowych wód powierzchniowych lub urządzeń wodnych oraz pełni funkcję inwestora w zakresie gospodarki wodnej w regionie wodnym. Biorąc pod uwagę powyższe obowiązek usunięcia nieprawidłowości wykazanych w ocenie stanu technicznego zasadnie nałożono na Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ stwierdził, że złożenie wniosku do Starosty [...] o wygaszenie pozwolenia wodnoprawnego pozostaje bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Bez znaczenia również, co wskazano powyżej, pozostaje fakt użytkowania ujęcia przez Polski Związek Wędkarski - Zarząd Okręgu [...]. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. Powyższej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na odmowie zawieszenia postępowania w sprawie, podczas gdy spełnione zostały przesłanki do jego zawieszenia, 2 przepisu art. 10 § 1 k.p.a. polegające na niezapewnieniu skarżącemu przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 3. przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, 4. przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz.1409 z późn. zm.) polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez nałożenie obowiązku wykonania prac objętych decyzją na skarżącego. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż dotychczasowy użytkownik ujęcia wody na potoku [...] - Polski Związek Wędkarski, Zarząd Okręgu [...]- w związku z zaprzestaniem użytkowania tego ujęcia, złożył do starosty [...] wniosek o wygaszenie decyzji pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] maja 2008 r. na pobór wody z potoku [...] w [...] dla napełniania stawów hodowli karpia oraz na odprowadzenie wód pohodowlanych. Starosta [...] wszczął w tej sprawie postępowanie administracyjne w dniu [...].02.2014 r., a więc przed datą wydania decyzji przez organ I instancji. W dniu [...].05.2014 r., w ramach postępowania, przeprowadzono dowód z oględzin ujęcia wód oraz wylotu wód, celem ustalenia sposobu likwidacji tych urządzeń. Postępowanie w tej sprawie nie zostało jeszcze zakończone. W związku z tym skarżący wnosił o zawieszenie postępowania odwoławczego przez organ II instancji do czasu zakończenia postępowania przez starostą [...] w sprawie wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego Polskiego Związku Wędkarskiego Zarząd Okręgu [...] na pobór wody z potoku [...] w [...]. Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. odmówił zawieszenia postępowania. Wobec ujawnienia nowej, istotnej dla sprawy okoliczności, jaką jest toczące się postępowanie z wniosku PZW Zarząd Okręgu [...] o wygaszenie pozwolenia wodnoprawnego, wniosek o zawieszenie postępowania był jednak w pełni uzasadniony. Na podstawie 139 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, starosta [...] jest uprawniony do nałożenia na Polski Związek Wędkarski Zarząd Okręgu [...] w decyzji wygaszającej zezwolenie wodnoprawne obowiązku usunięcia urządzeń wodnych i innych obiektów, skarżący wniósł do starosty żywieckiego wniosek o wykonanie tego uprawnienia przez starostę. W przypadku nałożenia w decyzji wygaszającej pozwolenie wodnoprawne tego obowiązku, może zaistnieć sytuacja, że na dwa różne podmioty zostaną nałożone różne (sprzeczne) obowiązki odnośnie tych samych urządzeń. W ten sposób naruszone zostaną przepisy prawa wodnego, które są regulacją szczególną w stosunku do prawa budowlanego. Skarżący zarzucił również organowi II instancji naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Organ II instancji tego obowiązku nie wykonał, co uniemożliwiło skarżącemu wskazanie dodatkowych dowodów w sprawie, a w szczególności wyników wizji w terenie przeprowadzonych w postępowaniu dowodowym w sprawie toczącej się przed starostą żywieckim. Zlokalizowany na potoku [...] próg oraz pozostałe urządzenia wodne od ich powstania służyły wyłącznie potrzebom piętrzenia i ujmowania wody do stawów hodowli karpia należących do Polskiego Związku Wędkarskiego Zarząd Okręgu [...]. Skarżący nigdy nie użytkował tych urządzeń wodnych. Urządzenia te nie pełnią również żadnych innych funkcji istotnych z punktu widzenia kształtowania zasobów wodnych. Jak wynika z protokołu odbioru końcowego i przekazania do użytku ośrodka zarybieniowego [...]", spisanego w dniu [...] maja 1967 r., Zarząd Inwestycji Zabudowy Górnej [...] w [...] przekazał ośrodek Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], które z kolei przekazało ośrodek w użytkowanie Polskiemu Związkowi Wędkarskiemu. W skład przekazywanego obiektu wchodziło m.in. "ujęcie z doprowadzalnikiem". W ten sposób użytkownikiem (zarządcą) ujęcia wody został Polski Związek Wędkarski i jest nim nadal, gdyż brak jest dokumentów, aby ten stan rzeczy się zmienił. W tej sytuacji wskazanie w decyzji skarżącego, jako zobowiązanego do remontu ujęcia (ostatni punkt wyrzeczenia utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji) było bezpodstawne. Skarżący zarzucił organowi także niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Obowiązek może być nałożony na podmioty określone w art. 61 Prawa budowlanego, tj. właściciela lub zarządcę, przy czym - jak się również przyjmuje - przepis ten nie może być wykładany literalnie w odniesieniu do podmiotu, na który nakładane są obowiązki. Adresatem obowiązku remontu urządzeń wodnych, co w szczególności dotyczy remontu ujęcia wody, powinien być Polski Związek Wędkarski Zarząd Okręgu [...], jako podmiot, któremu w użytkowanie zostało przekazane to urządzenie i który faktycznie to urządzenia użytkował. Ujęcie wody zlokalizowane na potoku [...] jest urządzeniem wykorzystywanym i służącym wyłącznie temu podmiotowi. Wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji naruszył przepisy art. 7 i 77 k.p.a. bowiem wiedział o istotnych dla sprawy okolicznościach faktycznych, na które skarżący wskazywał w odwołaniu od decyzji - tj. faktu utraty przez urządzenia wodne zlokalizowane w potoku [...] ich dotychczasowej funkcji - organ II instancji nie wyjaśnił wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie organu I instancji, ograniczając się do zdawkowego stwierdzenia, że takiego wpływu nie ma. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga jest bezzasadna. Na wstępie przypomnieć należy, że w ramach postępowania zakończonego kwestionowaną obecnie decyzją, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia [...].08.2012r., nałożył na Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], obowiązek dostarczenia oceny technicznej w zakresie stanu technicznego progu betonowego z ujęciem wody zlokalizowanego w km 3 + 600 potoku [...] w miejscowości [...], ze szczególnym uwzględnieniem wskazania sposobu usunięcia powstałych w obiekcie uszkodzeń. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].10.2012r., utrzymał ww. postanowienie w mocy. Skarga Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] na postanowienie GINB z dnia [...].10.2012r., została oddalona przez WS A w Warszawie wyrokiem z dnia 16.05.2013r., sygn. akt. VII SA/Wa 2846/12. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że "w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało zainicjowane przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...], Zarząd [...] [...] i [...] z siedzibą w [...], zgłoszoną do organu nadzoru budowlanego, informacją o złym stanie technicznym urządzenia. Oględziny urządzenia to potwierdziły. (...) Kolejną kwestią sporną w sprawie jest , czy Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] jest właściwym adresatem postanowienia nakazującego dostarczenie opinii technicznej jazu. Skarżący zaprzecza twierdzeniom organu w tej kwestii, jak też podnosi, że organ nie przeprowadził właściwego postępowania dowodowego w sprawie, przez co nie ustalił, kto był inwestorem jazu, kto jest jego właścicielem, ani kto z niego korzysta. Sam wskazuje na Agencję Nieruchomości Rolnych Oddział w [...], jako właściciela stawów rybnych zasilanych wodą z ujęcia umieszczonego przy jazie. Własność jazu przypuszczalnie łączy z inwestycją związaną z budową stawów rybnych w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Nie budzi wątpliwości Sądu, ani stron postępowania, że wody płynące, a wśród nich potok [...], są wodami publicznymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa ( art. 10 ust. 1a i 2 Prawa wodnego oraz Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną, w którym potok [...] został zaliczony do śródlądowych wód publicznych ). Własność wody przekłada się w myśl art. 14, art. 17, art. 18 Prawa wodnego na własność gruntu pod wodą w granicach linii brzegowych. Nie przekłada się natomiast automatycznie na własność urządzeń wodnych. Właścicielem urządzenia wodnego może być inny podmiot niż właściciel wody. Wynika to z faktu, iż własność wód w Prawie wodnym nie pokrywa się z własnością w rozumieniu prawa cywilnego ( art. 140 kodeksu cywilnego – ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r.,Dz.U. nr. 26 poz. 19 , dalej k.c. ), gdyż woda nie jest rzeczą w rozumieniu art.45 k.c.. Również wykonywanie uprawnień właścicielskich Skarbu Państwa może być różnie rozłożone w odniesieniu do wody oraz w odniesieniu do urządzeń wodnych, co wynika z porównania treści przepisów art..11 ust. 1 Prawa wodnego ( wskazano w nim podmioty wykonujące uprawnienia właścicielskie w stosunku do wód publicznych Skarbu Państwa ) i przepisu art.14 ust. 4 tej ustawy ( wskazano w nim, że innym mieniem związanym z gospodarką wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa, gospodarowanie wykonuje: właściwy miejscowo starosta realizujący zadania administracji rządowej lub odpowiednie organy oraz jednostki, o których mowa w art.11 ust. 1, lub jednostki, którym to mienie zostało powierzone ). Przy czym budownictwo wodne polega, w myśl art.62 Prawa wodnego, na wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych. Utrzymywanie urządzeń wodnych, wg. art. 64 ust. 1 ustawy, polega na ich eksploatacji, konserwacji oraz remontach w celu zachowania ich funkcji. Właściciel urządzenia wodnego znajdującego się na śródlądowych wodach powierzchniowych jest obowiązany do zapewnienia obsługi, bezpieczeństwa oraz właściwego funkcjonowania tego urządzenia, z uwzględnieniem wymagań wynikających z warunków utrzymywania wód (art. 64 ust. 2). Natomiast koszty utrzymania urządzenia wodnoprawnego ponoszą podmioty odnoszące z nich korzyści. Koszty te są ustalane i dzielone w drodze decyzji, wydawanej na wniosek właściciela urządzenia, przez organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego ( art. 64 ust.1a ). Z przepisów powyższych wynika, że kto inny może być właścicielem wody, a kto inny może być właścicielem urządzenia wodnego. Własność urządzenia wodnego nie zawsze musi oznaczać potrzebę ponoszenia kosztów jego utrzymania przez właściciela. Jednak regulacja prawna o orzekaniu, na wniosek właściciela, o ustalaniu i podziale kosztów utrzymania urządzenia, na podstawie art. 64 ust. 1a Prawa wodnego, uprawnia do stwierdzenia, że nie jest wykluczone uprzednie poniesienie pewnych kosztów związanych z utrzymaniem urządzenia przez jego właściciela, a następnie stosowne obciążenie nimi tych, którzy z urządzenia korzystają, przy jednoczesnym ustaleniu przez stosowny organ zasadności ich poniesienia. Konieczność poniesienia określonych kosztów utrzymania urządzenia, to także konieczność pokrycia kosztów naprawy urządzenia, jeżeli taka czynność jest zalecana stosowną opinią techniczną. Zatem obciążenie obowiązkiem, przedłożenia opinii technicznej na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, zmierzającym do ustalenia czy urządzenie odpowiada normom technicznym dla niego przewidzianym , może być także w wyniku jego wykonania, pomocne przy orzekaniu przez właściwy organ na podstawie art. 64 ust. 1a Prawa wodnego. Przy orzekaniu w tych sprawach konieczne jest ustalenie kto jest właścicielem urządzenia, a kto tylko z niego korzysta. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organy administracyjne, wbrew zarzutom skargi, przeprowadziły stosowne postępowanie dowodowe w sprawie . Została przeprowadzona kontrola stopnia betonowego w dniu 26 kwietnia 2012r. podczas, której przedstawiciel Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział w [...]zaprzeczył, aby Agencja była właścicielem lub zarządcą urządzenia, zaprzeczył aby urządzenie to kiedykolwiek zostało przekazane Agencji, nie były też wydawane w tej sprawie decyzje. Organ przeprowadził również rozprawę administracyjną w dniu [...] czerwca 2012r. w wyniku, której Polski Związek Wędkarski Okręg [...] przedłożył dokumenty w postaci protokołu z dnia 23 maja 1967r. odbioru końcowego i przekazania do użytku " ośrodka zarybieniowego [...]’’, protokołu z tej samej daty odbioru końcowego i przekazania do użytku budynku mieszkalnego nr. [...] w [...] wraz z budynkiem gospodarczym, osadnikiem siecią n.n. i ogrodzeniem, będących częścią składową gospodarstwa zarybieniowego, protokołu odbioru robót z dnia 17 grudnia 1996r. i przekazania do eksploatacji, dotyczącego remontu stawów hodowlanych tego Ośrodka . Wcześniej w odpowiedzi na zapytanie [...] WINB, Starosta [...] pismem z dnia [...] maja 2012r. oświadczył, że nie posiada żadnych informacji dotyczących właściciela tej budowli, jest tylko jedno pozwolenie wodnoprawne związane z eksploatacją urządzenia. Starosta przedłożył odpis decyzji własnej z dnia [...] maja 2008r., znak [...], stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 2006r. pozwolenia wodnoprawnego i udzielającej Polskiemu Związkowi Wędkarskiemu Zarządowi Okręgu [...] pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody i odprowadzenie wykorzystanych wód na warunkach w nim opisanych. W decyzji organ orzekający zastrzegł, że pozwolenie nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących do nieruchomości i urządzeń. Analiza protokołu odbioru i przekazania Ośrodka zarybieniowego wykazuje, że odbierającym obiekt od wykonawcy był podmiot zlecający jego wykonanie, określany jako Inwestor - Zarząd Inwestycji Zabudowy [...] w [...]. W tym samym protokole odebrany obiekt został przekazany do użytkowania Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], a Prezydium to przekazało go w użytkowanie Polskiemu Związkowi Wędkarskiemu - Zarządowi Okręgu w [...] celem uruchomienia produkcji zgodnie z przeznaczeniem. (...). Zatem treść tego dokumentu, treść przedstawionego pozwolenia wodnoprawnego, oświadczenie Starosty [...] o braku innych pozwoleń oraz braku wiedzy co do właściciela urządzenia, a także oświadczenie przedstawiciela Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału w [...] o braku przekazania im tego obiektu, dają podstawę do stwierdzenia, że obiekt jest we własności Skarbu Państwa , a Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] realizuje, w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej umocowanego ustawowo, uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa zgodnie z treścią art. 11 ust.1 pkt.2 w zw. z art. 92 ust. 4 prawa wodnego. (...). Faktem jest, że budowa takiego urządzenia i korzystanie z wody przy pomocy urządzeń piętrzących wymagały pozwolenia wodnoprawnego według wówczas obowiązujących przepisów prawnych ( art. 43 ust.2 pkt. 1 i art. 49 ustawy z dnia 30 maja 1962r.- Prawo wodne- Dz. U. nr. 34 poz. 158 ze zm. ). Brak takiego pozwolenia oraz okoliczność, że w dokumentach świadczących o odbiorze inwestycji, wskazywanej przez skarżącego, jako źródło powstania jazu, nie ma mowy o tym urządzeniu, dają podstawę do wniosku o przypisanie własności urządzenia Skarbowi Państwa. Gdyby nawet przyjąć, że przedmiotowe urządzenie powstało przy tworzeniu ujęcia wody dla powstającego Ośrodka zarybieniowego, to sam fakt, iż według tych dokumentów Inwestorem wówczas działającym, była jednostka państwowa, a organem przejmującym od niej był organ administracji wodnej I stopnia ( art. 10 pkt. 2 Prawa wodnego z 30 maja 1962r. ), potwierdza powyższe ustalenie. Okoliczność, że urządzenie wodnoprawne może pozostawać we własności innego podmiotu niż podmiotu będącego właścicielem wody, nie oznacza braku prawnej możliwości bycia właścicielem obu składników. W tych warunkach Sąd uznał zarzut braku prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dowodowego za nieuprawniony." Przytoczony fragment uzasadnienia nie pozostawia wątpliwości, co do oceny prawnej wyrażonej w powyższym wyroku Sądu, także w odniesieniu do adresata decyzji o jakiej mowa w niniejszej sprawie. Tym poglądem prawnym Sąd jest związany, albowiem był on wyrażony w tym samym postępowaniu (we wcześniejszej jego fazie), które zakończyło się obecnie nałożeniem obowiązków na Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], w trybie art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jednocześnie, ocenę tę Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości. Zgodnie z art. 10 ust. 1a ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz. U. 2012.145 j.t.) śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowią własność Skarbu Państwa, a grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód (art. 14 ust. 1 Prawa wodnego). Potok [...] rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną został zaliczony do śródlądowych wód powierzchniowych istotnych dla kształtowania zasobów wodnych i ochrony przeciwpowodziowej, dla których to wód zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 prawa właścicielskie wykonuje Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Na podstawie art. 14 ust. 4 Prawa wodnego, gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarka wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa, wykonują odpowiednio organy i jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1 Prawa wodnego - w niniejszym przypadku Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Zgodnie z art. 92 ust. 4 Prawa wodnego z dnia 18 lipca 2001 r. dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej realizuje w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu zadania związane z utrzymywaniem urządzeń wodnych w regionie wodnym w ramach gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Z tego powodu powyższy obowiązek został nałożony na Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], właściwego rzeczowo w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu i miejscowo ze względu na usytuowanie potoku [...] w miejscowości [...]. Dlatego wywody i twierdzenia skarżącego, wskazujące na wadliwe określenie adresata kwestionowanej decyzji nie mogły osiągnąć zamierzonego celu. Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że złożenie wniosku do Starosty [...] o wygaszenie pozwolenia wodnoprawnego pozostaje bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Bez znaczenia w kontekście zaprezentowanej wyżej analizy prawnej, pozostawał fakt użytkowania ujęcia przez Polski Związek Wędkarski - Zarząd Okręgu [...], czy też jak wynika z dokumentów złożonych w postępowaniu sądowym - obecnie jego następcę prawnego. Tym samym nie było również podstaw do zawieszania postępowania w przedmiotowej sprawie. Ocena stanu technicznego wraz z aneksem do niej, niewątpliwie wykazały zły stan techniczny przedmiotowego progu wraz z ujęciem wody. Autor oceny wskazał, iż na obecnym etapie przedmiotowy próg nie utracił jeszcze stateczności, jednak znaczne zniszczenie części dolnego stanowiska stanowi zagrożenie dla stateczności korpusu progu i wymaga podjęcia niezwłocznych prac przywracających odpowiednią funkcję poszczególnych elementów konstrukcji. W opracowaniu tym oceniono stan techniczny poszczególnych elementów progu. Stan techniczny korpusu progu określono jako zły, wskazując iż posiada on znaczące ubytki betonu, odsłonięcia zbrojenia na całej szerokości krawędzi przelewu, przednia ściana korpusu porośnięta jest glonami i nie posiada warstwy wyrównawczej. Podobną ocenę sformułowano co do innych elementów progu: korpusu jazu, lewego muru wypadu, lewobrzeżnego umocnienia wzdłuż lewego muru bocznego wypadu oraz elementów ruchomych jazu.  Stan techniczny elementów progu jak płyta wypadu, gurt dolny wypadu i umocnienia prawego brzegu poniżej wypadu określono jako katastrofalny, wskazując, iż uszkodzenia tych elementów (spowodowane ciągnionym przez wodę rumoszem) są znaczne i polegają na zniszczeniu ich większej części. Stwierdzono nieco lepszy stan (zadawalający) prawego muru bocznego wypadu, umocnienia brzegu wzdłuż tego muru, umocnienia lewego brzegu poniżej wypadu oraz komory ujęcia. Przedłożony aneks do oceny stanu technicznego określał szczegółowo zakres robót jakie należy wykonać w poszczególnych elementach budowli w celu zatrzymania niekorzystnych procesów zagrażających stateczności obiektu oraz dla przywrócenia jego funkcjonalności i sprawności technicznej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadniał określenie stanu technicznego progu betonowego z ujęciem wody, zlokalizowanego w km3+600 potoku [...] w [...] jako nieodpowiedniego, a w konsekwencji konieczność zastosowania art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z ww. przepisem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tych obowiązków. Przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Natomiast stosownie do art. 61 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego obowiązany jest utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. W ostatnim z wymienionych przepisów ustawodawca przyjął, iż obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Wskazany przepis art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, odsyła do przepisów techniczno-budowlanych. Do przepisów technicznych precyzujących wymogi, jakim winny czynić zadość obiekty budowlane należy m.in. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie. (Dz. U. 2007 r., nr 86, poz. 579). Zatem nałożone obowiązki mają za zadanie doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Reasumując, stwierdzić należy, że żaden z zarzutów skargi, które dotyczyły naruszenia: art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ustawy Prawo budowlane, nie okazał się zasadny. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.