VII SA/Wa 1435/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi M. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia 1. odrzucić skargę M. i M. S.; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącym M. i M. S. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Wezwaniem z dnia 9 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi po przez nadesłanie jej 1 odpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż przedmiotowe wezwania zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 16 sierpnia 2010 r. Natomiast odpis wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu został wniesiony w dniu 25 sierpnia 2010 r. Postanowieniem z dnia 20 września 2010 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odmówił M. i M. S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to stało się prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących – r. pr. P. K. otrzymała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 16 sierpnia 2010 r., a zatem wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął z dniem 23 sierpnia 2010 r. W tym czasie skarżący nie nadesłali żądanego odpisu skargi, a zatem nie dopełnili czynności nakazanej przez Sąd. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.