VII SA/Wa 1436/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych skargę oddala Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów decyzją z dnia [...] grudnia 2007r, (nr [...]) działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118), zw. dalej Prawem budowlanym, art. 11 i 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42), zw. dalej ustawą o samorządach zawodowych, oraz art. 104 i 107 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071), dalej zw. kpa - odmówiła D. R. nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń ustalając jednocześnie, że ponowne przystąpienie do egzaminu ustnego będzie możliwe po upływie 6 miesięcy od daty poprzedniego egzaminu. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 12 ust. 3 Prawa budowlanego warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest zdanie egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Natomiast, z analizy przebiegu części ustnej egzaminu wynika, że zainteresowany nie wykazał się taką wiedzą. Odpowiadając bowiem na zestaw pytań nr 19 udzielił szczątkowych odpowiedzi na pytania nr 1 i nr 3. W odpowiedzi na pyt. 2 udzielał błędnych rozwiązań. Nie udzielił odpowiedzi na pytanie pomocnicze wykazując się nieznajomością zagadnienia. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów decyzją z [...] lutego 2008r. (nr [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania D. R., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zarzuty zawarte w odwołaniu kwestionują fakt zadawania pytań dodatkowych, jak też jakość udzielonych przez zdającego odpowiedzi. Krajowa Komisja nie podzieliła zarzutów odwołania wskazując na emocjonalny stosunek zdającego do udzielonych przez siebie odpowiedzi, a także jednomyślność siedmioosobowej Komisji egzaminacyjnej wykazaną w ocenie za udzielone odpowiedzi, które w dwóch wypadkach uznano za niepełne, w jednym za błędne. Nadto, negatywna ocena odpowiedzi związanych z projektami zawartymi w zeszycie praktyk zdającego wynika z wiedzy i doświadczeń członków Komisji, z tej przyczyny Komisja w takim, a nie innym składzie osobowym ma prawo oceniać udzielane odpowiedzi na temat praktyki. Skargę na to rozstrzygnięcie złożył D. R., wnosząc o jego zmianę poprzez nadanie mu uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń jako naruszającej prawo i interes skarżącego lub ewentualnie uchylenie decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy, a także o przeprowadzenie dowodów: z protokołów z czynności egzaminacyjnych na okoliczność nieprawidłowości w przebiegu egzaminu, opinii biegłego architekta, z zeznań świadka i przesłuchania strony. Zdaniem skarżącego, udzielił on pełnych odpowiedzi na wylosowane pytania i podkreślił, że nie zostało mu zadane pytanie dotyczące przedłożonych projektów budowlanych oraz pytanie co do odbytej praktyki na budowie. Skarżący podniósł, że dnia 1 czerwca 2007r. oraz 7 grudnia 2007r. przedstawił Komisji, dwa te same projekty wykonane w czasie trwania praktyki. Podczas egzaminu w dniu 1 czerwca 2007r. Komisja nie miała żadnych uwag i zaakceptowała oba projekty, które uzyskały pochwałę za dobrze sporządzoną dokumentację. Podczas egzaminu dnia 7 grudnia 2007r. Komisja stwierdziła wadliwe sporządzenie jednego z projektów oraz pominęła całkowicie drugi projekt. Skarżący podniósł, że od momentu analizy w/w projektu przez członków Komisji i negatywnej dyskusji na jego temat, zakończono procedurę egzaminacyjną, pomimo możliwości kontynuowania egzaminu. Skarżący podkreślił, iż decyzja nie została oparta na faktycznym przebiegu egzaminu i merytorycznym sprawdzeniem kandydata, a wyłącznie na subiektywnych odczuciach jednego z członków komisji. Podnosi, że w decyzji odmownej komisji dotyczącej pierwszego egzaminu powołano się na niepełną znajomość przepisów prawa budowlanego i aktów wykonawczych, tymczasem w efekcie drugiego egzaminu skarżący uzyskał odmienną informację, a mianowicie, że znajomość przepisów prawa budowlanego nie jest ważna. D. R. nie zgodził się z wynikiem egzaminu również z powodu oparcia oceny egzaminu o analizę tylko jednego rysunku zawartego w jednym z przedstawionych dwóch projektów. Podniósł także, że pomimo treści protokołu nie zadano mu pytań pomocniczych. Skarżący dodał, że złożenie zeszytu praktyk jest etapem, który warunkuje dopuszczenie do egzaminu. Zeszyt praktyk był zatem weryfikowany na wstępnym etapie, a jego ocena musiała być pozytywna skoro skarżącego dopuszczono do egzaminu. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów podtrzymała stanowisko zaprezentowane w sprawie i wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej ppsa. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wskazano w art. 12 ust. 3 Prawa budowlanego warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest zdanie egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Postępowanie kwalifikacyjne oraz egzamin w tym zakresie przeprowadza Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna zgodnie art. 24 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o samorządach zawodowych. Nadawanie uprawnień budowlanych, zakres i sposób przeprowadzania egzaminu reguluje rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. Nr 83, poz. 578). Zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia egzamin na uprawnienia budowlane składa się z części pisemnej w formie testu oraz części ustnej obejmującej sprawdzenie znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Warunkiem dopuszczeniu do egzaminu ustnego jest pozytywnie zdany egzamin pisemny. Po zakończeniu części ustnej izba wydaje decyzję o nadaniu bądź odmowie nadania uprawnień budowlanych (§10 ust. 3 i § 11 rozporządzenia). Jak wynika z akt sprawy, Skarżący w dniu 1 czerwca 2007r. zdał egzamin pisemny, nie zaliczył jednak części ustnej egzaminu. W dniu 7 grudnia 2007r. przystąpił ponownie do części ustnej egzaminu. W protokole z powtórnego egzaminu ustnego, odnotowano, że Skarżący wylosował zestaw pytań nr 19. Wobec udzielenia niepełnych odpowiedzi na pytania 1, 2, 3, mimo pytań pomocniczych, na pytania nr 1 i 3 Skarżący odpowiedział w sposób niepełny. Natomiast odpowiadając na pytanie 2 podał błędne rozwiązania. Z przebiegu egzaminu ustnego wynika zatem jednoznacznie, że Skarżący nie był dostatecznie przygotowany merytorycznie, co skutkowało wydaniem oceny negatywnej. Dodać przy tym trzeba - wbrew twierdzeniom Skarżącego o innym przebiegu egzaminu, jak również prawidłowości udzielonych przez niego odpowiedzi - że siedmioosobowy skład Komisji egzaminacyjnej był co do rozstrzygnięcia jednomyślny. Żaden z członków Komisji nie miał zatem wątpliwości o niewystarczającym przygotowaniu egzaminowanego. W konsekwencji powyższych ustaleń, nie można było zgodzić się z zarzutem o całkowitej dowolności i wybiórczej ocenie znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej skarżącego. W ocenie Sądu, nie jest zasadny również zarzut skargi dotyczący sprzeczności między protokołem z dnia 7 grudnia 2007r. a treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której organ stwierdził, że Skarżący w dwóch wypadkach udzielił niepełnych odpowiedzi na pytania, a w jednym odpowiedzi błędnej. Z protokołu wynika bowiem wprost, jak już to wskazano powyżej, że wobec niepełnej odpowiedzi na pytanie 1,2,3-Skarżącemu zadano pytania pomocnicze, po których na pytania nr 1 i 3 odpowiedział w sposób niepełny, a na pytanie nr 2 odpowiedział błędnie. Zasadne było zatem stanowisko organu odmawiające nadania D. R. uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, gdyż warunkiem, nadania takich uprawnień jest pozytywne zdanie egzaminu (§11 ww. rozporządzenia), a tego warunku Skarżący nie spełnił. Odpowiadając na pozostałe zarzuty skargi wyjaśnić należy, że Sąd nie jest uprawniony do badania zaskarżonej decyzji pod kątem merytorycznym, w szczególności w zakresie poprawności złożonych prac projektowych, zawartych w nich rozwiązań, jak i udzielonych na egzaminie odpowiedzi., bada natomiast czy, zaskarżona decyzja odpowiada wymogom formalno - prawnym wymaganym przepisami prawa. Takich uchybień Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie przytoczonymi wyżej przepisami: Prawa budowlanego, ustawą o samorządach zawodowych oraz ww. rozporządzeniem w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Wprawdzie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada w pełni wymogom art. 107 § 3 kpa, ze względu na swą lakoniczność, jednak uchybienie to - zdaniem Sądu - nie jest na tyle istotne, że uzasadniałoby jej uchylenie. Mając na uwadze wnioski dowodowe złożone w skardze Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko uzupełniająco i ograniczone jest jedynie do dowodów z dokumentów. Prowadzenie innych dowodów, poza dowodami z dokumentów, jest niedopuszczalne (art. 106 § 3 ppsa). W świetle poczynionych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.