VII SA/Wa 1438/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B., E. W. – T., J. i Z.W., K. L., L. B. i M. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : odrzucić skargę A. B., E. W. – T., J. i Z. W., K. L., L. B. i M. T. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 , poz.1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Pismami z dnia 8 listopada 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał wszystkich skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pięciu odpisów skargi oraz wskazania, jakich nieruchomości są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto Sąd wezwał Z. W. do podpisania skargi. Skarżący M. T., L. B. i K. L. otrzymali w/w pismo w dniu 14 listopada 2005r., a A. B. w dniu 15 listopada 2005r. Zatem siedmiodniowy termin upłynął z dniem 21 i odpowiednio 22 listopada 2005r. W tym czasie skarżący nie dopełnili czynności nakazanych przez Sąd. Skarżący J. i Z. W. oraz E. W. – T. nie odebrali ww. wezwania, pomimo dwukrotnego awizowania. Mając jednak na względzie treść art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) pismo uważa się za doręczone z upływem ostatniego dnia siedmiodniowego okresu na który pismo to zostało złożone w placówce pocztowej. Zarządzenie o wezwaniu uważa się zatem za skutecznie doręczone. Wobec powyższego, z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.