VII SA/Wa 1439/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 sierpnia 2015r. po rozpoznaniu wniosku K. Z. i J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K. Z. i J. Z. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2015r. , znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o wstrzymanie postępowania o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać K. Z. i J. Z. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 27 lipca 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy K. Z. i J. Z. uzupełniony na formularzu PPF w którym wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawili swoją sytuację finansową i majątkową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawcy wykazali, że spełniają ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawcy wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe. Utrzymują się z dochodów w wysokości 1.584,00 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się renta chorobowa wnioskodawcy w wysokości 734,00 złotych, zasiłek przedemerytalny wnioskodawczyni w wysokości 850,00 złotych. Wnioskodawcy wskazali, że posiadają budynek gospodarczy z częścią mieszkalną o pow. 47 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 1,12 ha przeliczeniowego. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy podnieśli, że znajdują się w bardzo trudniej sytuacji materialnej. Wnioskodawcy wskazali, że większość uzyskiwanych dochodów ponoszą na zakup lekarstw, wyżywienia oraz koszty wizyt lekarskich i dojazdy do przychodni. Podkreśli, że są osobami schorowanymi, podali we wniosku choroby na jakie chorują. Zaznaczyli także, że dom w którym zamieszkują wymaga przeprowadzenia remontu. Wyszczególnili, że ponoszą następujące wydatki tj. opłatę za prąd w wysokości 170,00 złotych, opłatę za wodę w wysokości 50,00 złotych, opłatę za śmieci w wysokości 16,00 złotych, koszty opału 200,00 złotych, opłatę za gaz w wysokości 60,00 złotych. Ponadto ponoszą wydatki na leki w wysokości 250-300 złotych, wizyty lekarskie 80,00 złotych, koszty dojazdów do przychodni 150,00 złotych, podatek 40,00 złotych (kwartalnie). Dodali, że dochód wnioskodawcy obciążony jest zajęciem komorniczym w wysokości 230,00 złotych. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawcy kwalifikują się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochody uzyskiwane przez wnioskodawców są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawców w jakiej się znajdują, nie pozwala im na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.