VII SA/Wa 1442/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Pindelska, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2012 r. sprawy ze skargi R. G. i F. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "k.p.a." stwierdził niedopuszczalność zażalenia na pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] wskazał, że pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. R. G. oraz F. G. wnieśli o sprostowanie oczywistej omyłki w treści decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2000 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce o nr ew. [...] w [...]. W odpowiedzi na ww. pismo Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...], wyjaśnił, iż z uwagi na to, że "w archiwum urzędu nie znaleziono dokumentacji dotyczącej ww. decyzji, urząd nie może zweryfikować danych odnośnie projektanta budynku mieszkalnego w [...]". Wojewoda [...] wskazał, że niedopuszczalność wniesienia zażalenia może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę mniemającą do tego legitymacji, bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. Z uwagi na to, że pismo organu I instancji z dnia [...] stycznia 2012 r. nie posiadało formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia - nie podlegało zaskarżeniu do organu wyższego stopnia. Dlatego też Wojewoda [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Dodatkowo Wojewoda [...] wskazał, że wniosek o sprostowanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę powinien więc być przez właściwy organ rozpatrzony w formie postanowienia. Wynika to wprost w ww. przepisu. Faktem niepodlegającym dyskusji jest również to, że organ administracji publicznej nie może odmówić dokonania czynności powołując się na utratę akt postępowania. Z przepisów prawa wynika bowiem obowiązek organu do odtworzenia zaginionych akt administracyjnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. wnieśli R. G. i F. G. Skarżący zarzucili postanowieniu Wojewody [...] naruszenie art. 123 § 1 i § 2 w zw. z art. 124 § 1 w zw. z art. 113 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozstrzygnięcie Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nie było postanowieniem, a ponadto nie przysługiwało od niego prawo wniesienia zażalenia, co skutkowało wydaniem postanowienia w trybie art. 134 K.p.a. Zdaniem skarżącego pismo Wójta Gminy [...] było postanowieniem rozstrzygającym co do istoty sprawę, na które przysługiwało zażalenie. Wskazane naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody [...] jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. Nr 270), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia wydane na podstawie art. 134 K.p.a. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Organ odwoławczy badając dopuszczalność zażalenia, nie może zatem wejść w ocenę zasadności odwołania. Podkreśla to NSA w wyroku z dnia 24 lutego 1992 r., I SA 1318/91 (ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 80) stwierdzając, iż "wniosku o niedopuszczalności odwołania (art. 134 kpa) organ nie może wyprowadzić z oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu". Omawiane postanowienie ma zatem charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Oceniając legalność postanowienia Wojewody [...] Sąd uznał, że organ prawidłowo stwierdził niedopuszczalność zażalenia R. G. oraz F. G. na pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącej z dnia 16 grudnia 2011 r. o sprostowanie oczywistej omyłki w treści decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2000 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce o nr ew. [...] w [...]. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania, bądź zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka odwołania, a zatem gdy odwołanie wniosła osoba trzecia lub podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnej (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 9, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 609). Mając na względzie powyższe uznać należy, iż organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż w konkretnym przypadku mamy do czynienia z niedopuszczalnością zażalenia z przyczyn przedmiotowych, gdyż pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nie jest rozstrzygnięciem od którego przysługiwałby środek zaskarżenia, a stanowi jedynie pismo informacyjne. Stwierdzenie braku istnienia aktu administracyjnego w dacie wniesienia zażalenia, od którego skarżący mogliby wnieść środek zaskarżenia jest podstawą do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia z przyczyn przedmiotowych, co też prawidłowo uczynił Wojewoda [...]. Mając powyższe na względzie zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), o czym orzeczono jak na wstępie.