VII SA/Wa 1445/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia postanawia: odmówić A. B. wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. W dniu 3 października 2008 r. skarżący A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanego ogrodzenia między nieruchomościami stanowiącymi działki nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w W. oraz przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. We wniosku skarżący wskazał, że prowadzone prace budowlane przy wznoszeniu ogrodzenia o wysokości powyżej 3,75 m. stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia rodziny skarżącego oraz są niezgodne z przepisami ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, w szczególności nie wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wyjaśnił także, na czym polega zagrożenie dla zdrowia i życia rodziny skarżącego, związane z przedmiotową inwestycją. Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Należy ponadto wyjaśnić, iż przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Takim rozstrzygnięciem nie jest decyzja uchylająca rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponowne rozpatrzenia przez ten organ, wydana w oparciu o art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja ta ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bowiem bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 cytowanej ustawy. Zaskarżona decyzja dotyczy wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania jej wykonania. Podniesiony przez skarżącego zarzut niezgodności z prawem kwestionowanego rozstrzygnięcia zawarty w treści wniosku zostanie rozpatrzony przez Sąd przy wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.