VII SA/Wa 1445/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia. skargę oddala VII SA/Wa 1445/08 Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2007r. nr [...], działając na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej samowolnie realizowanego ogrodzenia między nieruchomościami stanowiącymi działki nr ewid. [...] i [...] przy ulicy [...] w W., nakazał G. i M. P. rozbiórkę ogrodzenia. Organ ustalił, iż inwestorzy – G. i M. P. wykonują roboty budowlane przy budowie ogrodzenia pomiędzy działkami stanowiącymi własność prywatną o wysokości zmiennej od 2,30 do 3,15 m i 3, 75 m. Ponadto, z akt sprawy wynikało, iż decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] maja 2007r. zgłoszony został sprzeciw wobec dokonanego przez inwestorów zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowego ogrodzenia. Wobec tego, że realizowane ogrodzenie narusza w sposób istotny przepisy organ zastosował art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez G. i M. P., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2008r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu I instancji podlega uchyleniu i sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania z powodu błędnie zastosowanego przepisu art. 49 b Prawa budowlanego. W jego ocenie w niniejszej sprawie zastosowanie winien mieć art. 50 i 51 tej ustawy. Ponadto, jak wskazał organ strony postępowania nie zostały zawiadomione o oględzinach przedmiotowego ogrodzenia przeprowadzonych w dniu 23 maja 2007r., co w ocenie organu narusza art. 79 k.p.a. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. B., właściciel sąsiedniej nieruchomości. Skarżący zarzucił opieszałość organu w rozpoznaniu sprawy oraz niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Wskazał, iż podstawą prawną rozstrzygnięcia organu winien być art. 49b ustawy Prawo budowlane, a nie art. 50 i 51 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , zważył co następuje: Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) . Istota skargi złożonej w niniejszej sprawie sprowadzała się do zakwestionowania podstaw wydania przez organ II instancji decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W opinii skarżącego decyzja organu I instancji była prawidłowa i winna być przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymana w mocy, a dokonana przez organ II instancji ocena materiału dowodowego i decyzji organu I instancji jest wadliwa. Ze stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji kasacyjnej ocenia jej legalność w zakresie ograniczającym się do wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie ocena prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji związana jest z wyjaśnieniem podstawowej kwestii: czy na postawienie ogrodzenia, które jest przedmiotem postępowania wymagane było zgłoszenie, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a jeżeli tak, który przepis ma zastosowanie do określenia skutków samowoli budowlanej. Jak prawidłowo ustaliły organy nadzoru budowlanego inwestorzy wybudowali ogrodzenie o wysokości przewyższającej 2,20m , a zatem stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa Budowlanego powinni byli dokonać zgłoszenia zamiaru wykonywania jego budowy. Z akt administracyjnych wynika, iż decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2007r. zgłoszony został sprzeciw wobec zamiaru budowy ogrodzenia, jednakże sprawa ta nie została ostatecznie rozstrzygnięta do dnia wydania zaskarżonej do Sądu decyzji odwoławczej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a przynamniej brak jest takich ustaleń w aktach sprawy. Od rozstrzygnięcia sprawy sprzeciwu będzie zależała natomiast ocena legalności posadowienia przedmiotowego ogrodzenia. W tym zakresie organy nadzoru budowlanego winny rozważyć zawieszenie postępowania zgodnie z art. 97 pkt 4 k.p.a. do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy wniesionego sprzeciwu. Odnosząc się natomiast do drugiej kwestii, należy uznać, iż organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż ewentualna legalizacja ogrodzenia winna odbywać się na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Z ustaleń organów jednoznacznie wynika, iż ogrodzenie powyższe pełni funkcję rozgraniczającą dwie zabudowane nieruchomości, a zatem stanowi urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym oraz zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). Tym samym nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego do którego miałyby zastosowanie przepisy art. 49b Prawa budowlanego. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu, jest to, iż organy nadzoru budowlanego winny przeprowadzić całe postępowanie legalizacyjne w oparciu o przepis art. 51 Prawa budowlanego. W związku z tym zasadnie organ II instancji uznał, że w postępowaniu I instancyjnym nie wyjaśniono okoliczności mających istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy, a w szczególności nie ustalono czy w niniejszej sprawie zachodzą, czy też nie zachodzą, przesłanki uzasadniające legalizację ogrodzenia stosownie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.). Organ winien przy tym mieć na uwadze, iż z treści przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności co oznacza, iż organ administracji zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2000 roku, sygn. akt V SA 1816/00, LEX nr 77645, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2000 roku, sygn. akt V S.A. 948/00, LEX nr 50114). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.