VII SA/Wa 1445/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. przyznać skarżącemu P. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, 2. odmówić przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi P. K. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 20 września 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, a w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Pismem z dnia 27 września 2013 r. skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, stosownie zaś do art. 246 § 1 pkt 2 przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści wniosku złożonego przez P. K. na urzędowym formularzu wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostają żona oraz trójka dzieci w wieku szkolnym. Skarżący posiada mieszkanie o pow. 62 m2, nieruchomość rolną o pow. 2,4 ha oraz kamienicę, uzyskuje dochód z tytułu najmu lokalu w wysokości 3.600 zł brutto. Żona wnioskodawcy jest pielęgniarką i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 3.500 zł brutto miesięcznie. Jak wynika z nadesłanych przy piśmie z 13 sierpnia 2013 r. wyciągów z rachunków bankowych skarżący ponosi co miesiąc znaczne wydatki. I tak, np. dokonywał przelewów na konto urzędu skarbowego: z tytułu podatku PIT w lipcu – na kwotę 700 zł, w czerwcu i w maju - po 830 zł; z tytułu podatku VAT w lipcu, czerwcu i w maju - po 189 zł; na konto urzędu miasta z tytułu podatku od nieruchomości – w lipcu, w czerwcu i w maju - po 185 zł; na konto KRUS – w lipcu 125 zł, w czerwcu i w maju - po 83 zł. Skarżący dokonywał też przelewów z tytułu opłat za wodę i ścieki na kwoty: w lipcu – 573 zł, w czerwcu – 500 zł i w maju – na kwotę 960 zł. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r. wnioskodawca wskazał ponadto, że dodatkowe koszty stałe to m.in. opłaty za gaz - 60 zł, za prąd - 200 zł, wydatki na paliwo do samochodu 500 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżącego przedstawioną w złożonym wniosku, a także w kolejnych pismach i dołączonych do nich dokumentach, Sąd uznał, iż uzasadnione jest przyznanie P. K. prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, skarżący nie jest bowiem w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z uzyskiwanych dochodów. Brak jest natomiast podstaw do zwolnienia wnioskodawcy z kosztów sądowych. Zauważyć należy, że wpis od skargi w niniejszej sprawie należny jest w wysokości 200 zł, natomiast wysokość innych wpisów, które mogłyby się w tej sprawie pojawić w związku z ewentualnym wnoszeniem przez stronę środków odwoławczych od wydawanych w niej orzeczeń wynosiłaby 100 zł. Pozwala to na przyjęcie, iż P. K. będzie w stanie z uzyskiwanych dochodów zgromadzić środki na ewentualne poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).