VII SA/Wa 1445/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Miejskiego Przedsiębiorstwa [...]– utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...]lutego 2015 r., nr [...], odmawiającą uchylenia - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa - ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2014 r. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie O.. pozwolenia na budowę gminnego punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych na działce nr ew. [...] przy ul. U. (obr. U.), jako elementu projektu "Ekonomiczna gospodarka odpadami podstawą zrównoważonego rozwoju gminy O." (sprostowanej postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2015 r.) Organ wskazał, że [...]listopada 2014 r. [...] wystąpiło z "wnioskiem o wstrzymanie robót i wznowienie postępowania w przedmiocie wydania decyzji pozwolenia na ww. budowę". Stwierdził, że wniosek o wznowienie złożono w ustawowym terminie z art. 148 kpa. [...] dowiedziało się bowiem o decyzji nr [...] w dniu [...] listopada 2014 r., a wniosek złożyło [...] listopada 2014 r. Wobec powyższego postanowieniem z [...]grudnia 2014 r. Starosta, na podstawie art. 149 § 1 i 2, art. 145 § 1 ust. 4 kpa wznowił postępowanie. Następnie wezwał wnioskodawcę do "wskazania przepisu prawa materialnego, z którego wynika żądanie uznania [...] za stronę postępowania. [...] dostarczyło odpis z Księgi Wieczystej, z którego wynika, że jest właścicielem działki o nr ew. [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ew. [...]. Dlatego [...], stosownie do art. 28 Prawa budowlanego powinno być uznane za stronę w sprawie ww. budowy, gdyż jej nieruchomość pozostaje w sferze oddziaływania inwestycji, która jest realizowana w ostrej granicy działek. Ponadto, zdaniem [...], organ wydając decyzję naruszył przepisy ustaw: prawa budowlanego, o odpadach, o ochronie środowiska oraz art. 32 Konstytucji RP, mówiący o prawie do równego traktowania przez władze publiczne. Wojewoda [...] następnie wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z art. 28 pkt 3 Pb wynika, że przepisu art. 31 kpa nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Natomiast z art. 28 pkt 4 Pb (na który powołuje się Skarżąca) wynika, że przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 44 ustawy, o których mowa w zdaniu pierwszym. Art. 44 tej ustawy dot. uprawnienia organizacji ekologicznych, którego przymiotu nie posiada skarżąca. Obszar oddziaływania obiektu może, ale nie musi mieścić się w granicach nieruchomości inwestycyjnej. Przyjmuje się, że obszar oddziaływania wykracza poza granice tego terenu, jeżeli istnienie nowego obiektu powoduje konieczność utworzenia ww. obszarów, z którymi powiązane są ograniczenia, na nieruchomościach położonych w otoczeniu nieruchomości inwestycyjnej, albo projektowany obiekt wpływa na sposób zagospodarowania tych nieruchomości, ich zabudowę, przy dochowaniu wymagań wynikających z przepisów ustawiających wymagania techniczne dla obiektów, które zgodnie z przeznaczeniem nieruchomości w otoczeniu takim mogą powstać. Z art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego nie wynika, że "krąg stron ustala się na podstawie art. 28 kpa", lecz możliwości uczestnictwa organizacji ekologicznych w postępowaniu na prawach strony. Organ podkreślił, że skoro ostateczną decyzją z [...] marca 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację dla opisanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wydaną po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., Burmistrz O.. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia, stwierdzając przy tym, że cyt.:"zasięg przestrzenny oddziaływania przedsięwzięcia ograniczy się do miejsca jego realizacji", co znaczy, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w granicach nieruchomości inwestora. Zgodnie zatem z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organ I instancji ustalił, że stroną tego postępowania jest wyłącznie inwestor. Ponadto z projektu budowlanego wynika, że inwestycja nie będzie stanowiła zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanego obiektu ich otoczenia. Nie jest uciążliwa dla terenów sąsiednich, a jej zakres nie wymaga utworzenia obszaru oddziaływani. Interesy osób trzecich nie będą naruszone. Zbiórka odpadów będzie prowadzona w sposób selektywny. Poszczególne rodzaje odpadów będą gromadzone oddzielnie, w odpowiednio oznakowanych, zamkniętych kontenerach lub pojemnikach do gromadzenia poszczególnych rodzajów odpadów, postawionych na utwardzonej nawierzchni. W zależności od rodzaju odpadów kontenery/pojemniki będą szczelne i zamykane. Odpady będą okresowo odbierane przez firmę specjalistyczną obsługującą [...], po zapełnieniu kontenerów/pojemników lub po zgromadzeniu odpowiedniej ilości odpadów ekonomicznie uzasadniającej ich wywiezienie. Zebrane na terenie [...] odpady będą sukcesywnie przekazywane do powtórnego wykorzystania, a w przypadku braku takiej możliwości do utylizacji lub unieszkodliwienia. Organ zaznaczył, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu wiata na kontenery/pojemniki jest usytuowana od południa w odległości 10 m od granicy z działką nr ew. [...]. Jest to pas przeznaczony na obsadzenie zielenią szpalerową. Natomiast od zachodniej strony w odległości 64,27 m. Dodał następnie, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru U.-K.-K. (uchwała Rady Miasta w O.. nr [...]z [...]marca 2007 r. Dz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...] z 23.08.2007 r.), zmienionym uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., (Dz.Urz.Woj. [...]. nr [...], poz. [...]z dnia [...] marca 2009 r)., działka skarżącej, położona jest na terenie o symbolu 19 R - teren rolniczy bez prawa zabudowy. Teren ten nie jest zatem przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, a więc inwestycja negatywnie nie wpłynie na przyszłą zabudowę działki nr [...]. Twierdzenie zatem, że skarżona decyzja narusza art. 7, 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania obiektu organ uznał za bezzasadne. W odpowiedzi na zarzut, że decyzja narusza art. 8 i 107 § 3 kpa poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej i uczynienie podstawą rozstrzygnięcia decyzji rażąco naruszającej prawo /.../ powoływanie się na decyzję (prz. Burmistrza O. z dnia [...].03.2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację dla omawianego przedsięwzięcia, którą wydano bez podstawy prawnej lub przynajmniej z rażącym naruszeniem prawa, organ wyjaśnił, że na podstawie art. 86 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2013.1235 ze zm.), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (m.in. decyzję o pozwoleniu na budowę). Skarżona decyzja nie narusza zatem art. 8, 107 § 3 kpa. Ponadto organ podkreślił, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydano na podstawie cyt. ustawy z 3 października 2008 r. i rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz. 13 97). Wojewoda nie jest właściwy do oceny zgodności z prawem ww. decyzji, ale SKO. Dalej odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 kpa poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i dokonanie ustaleń na podstawie materiału niekompletnego, organ stwierdził, że na poparcie, skarżąca przytoczyła jedynie kilka, nieadekwatnych do sprawy, wyroków. Nie poparła swoich tez żadnymi dowodami, nie przytoczyła przepisu prawa materialnego, który by inwestycja mogła naruszać. Skoro organ I instancji wnikliwie zebrał materiał dowodowy, analizował dokumenty oraz ustosunkował się do zarzutów i argumenty te odrzucił, skarżąca w myśl art. 6 Kodeks cywilny, który mówi, że "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne", powinna szczegółowo określić jakie przepisy prawa materialnego są naruszone. Jedynym argumentem [...] jest fakt nie uznania za stronę. Wojewoda podtrzymał stanowisko, że dz. ew. o nr [...] nie znajduje się w strefie oddziaływanie inwestycji. Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego Spółka nie jest więc stroną postępowania, gdyż jej nieruchomość nie znajduje się w strefie oddziaływania, a odległości inwestycji od granic z działka nr ew. [...] wynoszą 10 m i 64, 27 m. Działka o nr ew. [...] wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...]Rady Miejskiej w O. z dnia [...]marca 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla obszaru U.-K.-K. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r., Nr [...], poz. [...]), leży w części na obszarze o symbolu ZC (teren cmentarza), a w części o symbolu KO - teren oczyszczalni ścieków. Przeznaczeniem podstawowym symbolu KO jest oczyszczalnia ścieków—urządzenia kanalizacji, a przeznaczeniem uzupełniającym: zabudowa gospodarcza, obiekty i urządzenia niezbędne ze względów technologicznych, ochrony przeciwpożarowej, urządzenia budowlane, infrastruktury technicznej oraz ochrony środowiska dla potrzeb oczyszczalni ścieków lub potrzeb lokalnych, parking, zieleń urządzona, obiekty małej architektury. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że, "inwestycja będzie stanowiła przeznaczenie uzupełniające i będzie powiązana funkcjonalnie z oczyszczalnią ścieków (według odrębnego opracowania i pozwolenia ) jako jeden obszar o tym charakterze". Skargę na powyższą decyzję złożyło Miejskie Przedsiębiorstwo [...] zarzucając naruszenie: 1. art. 7, 77 § 1 kpa poprzez dokonanie ustaleń na podstawie niekompletnego materiału dowodowego nieprawidłowo zgromadzonego przez organ I instancji; 2. art. 6 i 107 § 3 kpa poprzez uznanie, że to strona ma obowiązek wskazać przepisy prawa materialnego, które mają zastosowanie w danej sprawie; 3. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 4 Prawo budowlane w zw. z art. 28 kpa poprzez błędne uznanie, że krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w sprawach wymagających udziału społeczeństwa zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jest ograniczony do podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 Prawo budowlane, natomiast art. 28 ust. 4 cyt. ustawy nadaje wyłącznie określone uprawnienia organizacji ekologicznej, podczas gdy zgodnie z art. 28 ust. 4 krąg stron w postępowaniu wskazanym powyżej ustala się na podstawie art. 28 kpa, natomiast dodatkowo przepis ten dopuszcza do udziału w postępowaniu organizację ekologiczną: 4. art. 138 § 1 pkt. 1 kpa i art. 151 § 1 pkt. 1 kpa poprzez błędne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji w skutek nieprawidłowego uznania, że [...] Sp. z o.o. nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. [...]wniosło o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, wskazując że organ wadliwie uznał, iż to na skarżącym ciążył obowiązek szczegółowego wskazania podstawy materialnej jego żądania uznania go za stronę postępowania. Jest to bowiem sprzeczne z podstawowymi zasadami procedury administracyjnej, w tym art. 6 kpa. Działanie organów na podstawie prawa "obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia (wstępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy" (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J, Borkowski, Kodeks..., s. 53). Oznacza to, że w trakcie postępowania organ winien dokonywać licznych czynności, które zapewnią przestrzeganie prawa. Do tych czynności zaliczyć należy: działanie na podstawie obowiązującej normy prawnej, prawidłowe ustalenie jej znaczenia, prawidłowe dokonanie subsumcji faktów uznanych pod stosowaną normę prawną, wreszcie poprawne ustalenie następstw prawnych przeprowadzonych ustaleń i ocen (E. Ochendowski, Prawo administracyjne..., s. 188, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1995 r., III SA 1127/94, Pr. Gosp. 1995, nr 11, poz. 21). To na organie ciąży obowiązek obszernej analizy prawa materialnego, które winno naleźć zastosowanie w danej sprawie. Jako że organ przerzucił powyższy obowiązek na skarżącego, naruszył art. 6 i 107 § 3 kpa. Niemniej nie jest zgodne z prawdą, że skarżący nie wskazał podstawy prawnej swojego żądania uznania go za stronę postępowania. Spółka podniosła w odwołaniu, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zdaniem orzecznictwa z brzmienia tego przepisu wynika, że właściciel nieruchomości może bronić swojego interesu prawnego związanego z własnością tej nieruchomości przy zagospodarowaniu innej nieruchomości należącej do innego właściciela (wyrok WSA w Łodzi z 7 maja 2013 r., II SA/Łd 1325/12, CBOSA). Ochrona własnego interesu prawnego w rozumieniu komentowanego przepisu przysługuje właścicielom lub użytkownikom wieczystym sąsiednich działek (uchwały składu 5 sędziów NSA: z 25 września 1995 r., VI SA 13/95. LexisNexis nr 334011, ONSA 1995, nr 4, poz. 154)  Natomiast wobec wyłączenia w art. 28 ust. 4 Prawo budowlane art. 28 ust. 2 cyt. ustawy, w tej sprawie krąg osób, którym przysługuje przymiot strony winien być ustalony na podstawie art. 28 kpa. Interes prawny Spółka wywodzi z uprawnień właścicielskich, które na podstawie art. 6 pst. 2 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podlegają ochronie przy zagospodarowaniu działki nr ew. [...], bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością skarżącej. W odwołaniu skarżąca wskazała, że od 11 listopada 2008 r., tj. od wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, na mocy której do art. 28 Prawo budowlane dodano ust. 4, art. 28 ust. 2 nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami tejże ustawy, co oznacza, że krąg stron tego postępowania ustala się na podstawie art. 28 kpa. Poprzez błędne uznanie, że krąg stron w postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w sprawach wymagających udziału społeczeństwa zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jest ograniczony do podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a art. 28 ust. 4 ustawy prawo budowlane nadaje wyłącznie określone uprawnienia organizacji ekologicznej, Organ naruszył art. 28 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 4 Prawo budowlane w zw. z art. 28 kpa. Według skarżącej, nawet gdyby uznać, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 28 ust. 2 Prawo budowlane, to ogranicza on krąg osób, które mają przymiot strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W wyroku z 11 maja 2010 r. WSA w W-wie, VII SA/Wa 23/2010 Lexis.pl nr 2358304), wskazał, że w każdej sytuacji, w której inwestor jest zmuszony do podporządkowania własnego zamierzenia inwestycyjnego istniejącym elementom zabudowy na cudzej działce, a zatem do ograniczenia planów zabudowy działki własnej, nie można mu odmówić przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Właściciel działki ma prawo żądać, by właściwy organ skontrolował prawidłowość posadowienia tych elementów zabudowy, które ograniczają możliwość zabudowy jego działki zgodnie z przeznaczeniem. Odmowa przyznania statusu strony musi być rozważona ze szczególną starannością. Przyjęcie, że właściciel nieruchomości nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na sąsiedniej nieruchomości wymaga oceny wielu przepisów i wykazania przez organ administracji, że w warunkach rozpoznawanej sprawy, w szczególności z uwagi na charakter planowanej zabudowy i wielkość działki, żadne z nich nie będą wprowadzały ograniczeń w zabudowie sąsiedniej nieruchomości (tak WSA w Lublinie w wyroku z 30 listopada 2011 r., II są/Lu 624/201 Lexis.pl nr B5081400). Zatem to do organu należy dokonanie wnikliwej oceny zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz poszukiwanie i ocena przepisów prawa w celu wykazania, że w rozpoznawanej sprawie, w szczególności z uwagi na charakter planowanej zabudowy i wielkość działki, żadne z tych przepisów nie będą wprowadzały ograniczeń w zabudowie sąsiedniej nieruchomości. Organy bezpodstawnie przerzuciły ten obowiązek na skarżącą. Dalej skarżąca przytoczyła art. 3 pkt 20 Prawo budowlane wskazując, organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest obowiązany przeprowadzić w tym zakresie własne postępowanie wyjaśniające. Organ I instancji oparł ustalenia wyłącznie na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rażąco naruszającej prawo, natomiast organ II instancji wydał decyzję wyłącznie na podstawie materiału zgromadzonego w sposób sprzeczny z art. 7 i 77 § 1 kpa. Utrzymując w mocy wadliwą decyzję organ naruszył również art. 138 § 1 pkt. 1 kpa i art. 151 § 1 pkt. 1 kpa. Zaznaczyła dalej, że organ I instancji rozstrzygnął sprawę w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] marca 2013 r. wydaną na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Decyzja ta, o ile wydana została na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska, obarczona jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt. 2, jako wydana bez podstawy prawnej, gdyż w dacie jej wydania nie obowiązywały już przepisy tejże ustawy, regulujące obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Od [...]listopada 2008 r., obowiązkiem organu jest zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Udział społeczeństwa zostaje zapewniony m.in. poprzez podanie do publicznej wiadomości szeregu informacji wskazanych w art. 33 rzeczonej ustawy. W biuletynie informacji publicznej Urzędu Miejskiego w O. brak jest jakiegokolwiek ogłoszenia o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko, informacji o wszczęciu postępowania i innych informacji wymaganych ustawą. W BIP ww. Urzędu w zakładce obwieszczenia za lata 2011, 2012 i 2013 brak jest obwieszczenia zawierającego jakiekolwiek informacje o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania gminnego punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych na środowisko.  [...] dowiedziała się o postępowaniu i o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] marca 2013 r. z uzasadnienia decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Powyższe oznacza, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawierająca ocenę oddziaływania na środowisko omawianej inwestycji została wydana bez udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawione stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. – utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] lutego 2015 r. odmawiającą uchylenia - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa - ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2014 r. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie O. pozwolenia na budowę gminnego punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych na działce nr ew. [...] przy ul. U. w O. Przede wszystkim podkreślić należy, że w myśl art. 79 ust. 1 z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji organ właściwy do jej wydania zobligowany jest zapewnić możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli była przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko to właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 80 ust. 1). Z kolei zgodnie z art. 84 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r., w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody właściwy organ stwierdza brak potrzeby dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powołana ustawa wyróżnia zatem dwa rodzaje decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, to jest takie, których wydanie nie jest poprzedzane przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko oraz takie, które mogą być wydane dopiero po przeprowadzeniu takiej oceny. Tylko ten drugi rodzaj decyzji wymaga udziału społeczeństwa. Jeśli taka decyzja została wydana w postępowaniu, w którym wymagany był udział społeczeństwa, to art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie znajduje zastosowania w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W takim przypadku ustalenie kręgu stron postępowania zarówno w postępowaniu zwykłym o wydanie pozwolenia na budowę jak i w postępowaniu nadzwyczajnym następuje w oparciu o definicję strony zawartą w art. 28 K.p.a. nie zaś definicję strony zawartą w art. 28 ust. 2 Prawo budowlane. Jak wynika z akt, opisana wyżej sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, skoro w dniu [...] marca 2013r. została wydana decyzja w przedmiocie zgody na realizację ww. przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko, w której Burmistrz Miasta O. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wbrew zatem zarzutom skargi podstawy ustalenia przymiotu strony [...] nie mógł stanowić art. 28 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, wyłączający stosowanie ust. 2 i 3 tej regulacji. Prawidłowo zatem krąg stron postępowania oceniony został w niniejszej sprawie w oparciu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi lex specjalis w stosunku do art. 28 k.p.a., stanowiącego, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak już wskazano wyżej, zarówno w sprawie pozwolenia na budowę w trybie zwykłym, jak i w trybie nadzwyczajnym, krąg stron postępowania ustalany jest identycznie, tj. w oparciu o ww. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Taki pogląd dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08). Przypomnieć zatem ponownie trzeba, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę uznaje się jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Stosownie zaś z art. 3 pkt 20 ww. ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu (planowanej inwestycji) należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Dla określenia obszaru oddziaływania inwestycji niezbędne jest więc uwzględnienie nakazów i zakazów wynikających z przepisów odrębnych oraz indywidualnych cech samej inwestycji, jej przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania terenu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie indywidualnych parametrów danego obiektu budowlanego, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2010 r., sygn. II OSK 666/09). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż wiata na kontenery i pojemniki została usytuowana, od strony południowej w odległości 10 m od granicy z działką stanowiącą własność skarżącej nr ew. [...], i jest to jednocześnie pas przeznaczony na obsadzenie zielenią szpalerową, a od strony zachodniej w odległości 64,27 m. Inwestycja odpowiada zapisom Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego dla obszaru U.-K.-K. - uchwała Rady Miasta w O. nr [...] z [...]marca 2007 r. Dz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]z [...].08.2007 r.), zmienionym uchwałą nr [...] z dnia [...]listopada 2008 r., (Dz.Urz.Woj. [...]. nr 31, poz. [...]z dnia [...]marca 2009 r). Działka inwestycyjna położona jest bowiem częściowo na obszarze oznaczonym symbolem ZC tj. terenie cmentarza, a częściowo na terenie o symbolu KO przeznaczonym pod oczyszczalnię ścieków - urządzenia kanalizacji. Jako przeznaczenie uzupełniające w planie wymieniono wyłącznie zabudowę gospodarczą, obiekty i urządzenia niezbędne ze względów technologicznych oraz ochrony środowiska, ochrony przeciwpożarowej, urządzenia budowlane, infrastruktury technicznej oraz ochrony środowiska dla potrzeb oczyszczalni lub potrzeb lokalnych, parking, zieleń urządzona, obiekty małej architektury. Działka skarżącej, położona jest natomiast na terenie o symbolu 19 R przeznczonym na tereny rolnicze bez prawa zabudowy. Teren ten nie jest zatem przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, co - jak zasadnie stwierdził organ odwoławczy - inwestycja nie wpłynie negatywnie na przyszłą zabudowę działki nr [...]. Z powyższych ustaleń wynika, że zasięg terytorialny oddziaływania inwestycji - punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych - nie będzie ograniczał zagospodarowania działek sąsiednich - w tym nieruchomości skarżącej - w rozumieniu art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podkreślić trzeba, że w art. 86 ustawy środowiskowej przyjęto, iż decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wiążą organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy. Konsekwencją prawną powyższego rozwiązania jest zatem podporządkowanie organu wydającego jedną z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy warunkom określonym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko to znalazło potwierdzenie w orzecznictwie, w którym przyjmuje się, że "Następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jest pełne związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy" (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II OSK 710/11, LEX nr 1217447). Ponadto wbrew wywodom skarżącej Spółki decyzja Burmistrz Miasta O. z dnia [...] marca 2013r. została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W świetle przedstawionej wyżej argumentacji, na uwzględnienie nie zasługiwały również pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia tak przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1271ze zm.) oddalił skargę.