VII SA/Wa 1446/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki Sędziowie: WSA Grzegorz Antas WSA Artur Kuś (spr.) Protokolant starszy referent Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania oddala skargę 1. Postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB", "Inspektor Powiatowy") wymierzył [...]Sp. z o.o. (dalej: "Strona", "Spółka") karę w wysokości 135 000,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania recepcji hotelu przy ul. [...] we [...] oraz parkingu na terenie tej nieruchomości. Na postanowienie Spółka wniosła 21 listopada 2016 r. zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] (dalej: "[...] WINB", "Inspektor Wojewódzki"), który postanowieniem [...] z [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z 5 maja 2017 r. Spółka zwróciła się do Wojewody [...] (dalej również: "organ I instancji") o wstrzymanie wszelkich czynności egzekucyjnych, do czasu prawomocnego rozpoznania skargi wniesionej do WSA we Wrocławiu na postanowienie [...] WINB z [...] marca 2017 r. WSA we Wrocławiu oddalił w całości skargę na postanowienia Inspektora Wojewódzkiego nr [...] wyrokiem z 25 października 2017 r. (sygn. akt II SA/Wr 332/17). W dniu 9 listopada 2017 r. Spółka zwróciła się do Wojewody [...] o umorzenie kary w całości. Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. organ I instancji odmówił umorzenia należności. Spółka wniosła do Ministra Finansów odwołanie od tej decyzji wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez umorzenie wymierzonej kary w całości lub w części. Minister Finansów decyzją z [...] czerwca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. W dniu 25 lipca 2018 r. Spółka złożyła wniosek o rozłożenie zapłaty kary w kwocie 121 500,00 zł, stanowiącej – w opinii Spółki – niezapłaconą część należności, na 20 rat w kwocie 6 075,00 zł, płatnych do 20 dnia każdego miesiąca. Jednocześnie Strona potwierdziła, że w dniu 24 lipca 2018 r. uiściła na poczet ww. zobowiązania kwotę 13 500,00 zł. Powyższa wpłata postanowieniem Wojewody [...] z [...] września 2018 r. została zaliczona na poczet kosztów upomnienia w kwocie 11,60 zł, wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 12 316,76 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 1 171,64 zł. Po zawiadomieniu Spółki przez Wojewodę [...] o możliwości przeprowadzenia mediacji, w dniu 20 grudnia 2018 r. odbyło się posiedzenie mediacyjne, na którym nie udało się dokonać ustaleń prowadzących do ugodowego zakończenia postępowania. Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. postępowanie mediacyjne zostało zakończone. 2. Decyzją z [...] lutego 2019 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 2196, dalej: "k.p.a.") oraz art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 1818, dalej: "O.p.") w związku z art. 59g ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 2166, dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu wniosku Spółki z 24 lipca 2018 r. o rozłożenie na raty kary, nałożonej postanowieniem PINB nr [...] z [...] listopada 2016 r. - odmówił rozłożenia kary na raty. Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy organ I instancji przytoczył podstawę prawną dla wymierzenia kary Spółce. Wojewoda [...] wskazał również na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując na definicję "ważnego interesu podatnika", którego występowanie stanowi w sprawie przesłankę determinującą udzielenie ulgi na podstawie 67a § 1 O.p. W celu dokonania stwierdzenia, czy w sprawie występuje przesłanka "ważnego interesu podatnika", organ I instancji ocenił sytuację ekonomiczną Spółki oraz podmiotów z nim powiązanych. Na podstawie danych finansowych Spółki, jej głównego udziałowca ([...] Sp. z o.o.) oraz podmiotu w stosunku do nich dominującego ([...] S.A.) wskazano, że Strona była i jest w stanie zabezpieczyć środki finansowe, niezbędne do uregulowania należności publicznoprawnej w wysokości 135 000,00 zł w kwocie pozostającej na dzień sporządzenia analizy do zapłaty w związku z nałożeniem na Spółkę kary z tytułu naruszenia przepisów p.b. w związku z inwestycją położoną we [...] przy ul. [...] . Organ I instancji podkreślił w uzasadnieniu istotę struktur holdingowych dającą możliwość wsparcia finansowego podmiotów wchodzących w jej skład ze środków finansowych podmiotów je tworzących, w tym do pokrycia strat finansowych spółek dochodami pochodzącymi z innych spółek należących do struktury holdingowej, czy poprzez wprowadzenie wewnętrznych systemów pożyczkowych, bez konieczności uzyskania funduszy z zewnątrz na pokrycie działalności poszczególnych podmiotów gospodarczych tworzących Grupę Kapitałową. Organ I instancji wskazał na fakt, że Spółka w poprzedzających latach swojej działalności posiłkowała się pożyczką udzieloną przez [...], jak również uzyskała wewnętrzne wsparcie, poprzez wewnętrzny weksel obcy wystawiony przez [...] Sp. z o.o. Organ dokonał szczegółowej analizy sytuacji finansowej Spółki i wskazał, że pomimo braku posiadania środków pieniężnych w kasie i na rachunku, pozwalających na jednorazową spłatę ciążącego na niej zobowiązania, to przedsiębiorstwo wygenerowało zysk netto w kwocie 66 810,00 zł i nadwyżkę finansową w wysokości 133 099,00 zł. Organ zanalizował również prognozy finansowe na koniec 2018 r. oraz 2019 r. Wojewoda [...] wskazał również na rzeczowe aktywa trwałe oraz długoterminowe aktywa finansowe w jednostkach powiązanych w kwocie znacznie przewyższającej ciążące na Stronie zobowiązanie publicznoprawne. Organ I Instancji zaznaczył, że Spółka nie została dotknięta w czasie przed wydaniem decyzji skutkami zdarzeń losowych, które mogłyby uzasadniać przyznanie ulgi w spłacie ciążącego na niej zobowiązania publicznoprawnego. Wojewoda [...] stwierdził, że regulując zobowiązania krótkoterminowe wobec jednostek powiązanych, Spółka daje im prymat nad zobowiązaniami publicznoprawnymi. Organ wskazał, że brak jest podstaw do uznania, iż w sprawie z wniosku Spółki występuje przesłanka "ważnego interesu publicznego". W przypadku przyznania wnioskowanej ulgi nie zostanie zaspokojony w krótkim okresie interes fiskalny państwa, a budżet państwa dozna dodatkowego uszczerbku (z tytułu powstania u Spółki zaległości podatkowej poprzez zapłatę pełnej kwoty odsetek od należności głównej). Organ I instancji odniósł się również do argumenty Strony, w myśl którego obowiązek zapłaty spowoduje konieczność zmniejszenia zatrudnienia w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności oraz inne niekorzystne konsekwencje, skutkujące nawet ogłoszeniem upadłości Strony. Analiza dokumentów pozwoliła organowi I instancji stwierdzić, że w interesie Spółki, głównego udziałowca i Grupy Kapitałowej [...] S.A. pozostaje jak najszybsze uregulowanie zobowiązania wobec Skarbu Państwa i w konsekwencji zabezpieczenie dalszej działalności operacyjnej Strony. Wojewoda [...] poinformował również, że dokonanie przez Spółkę wpłaty kwoty 13 500,00 zł tytułem częściowej spłaty ciążącego na Stronie zobowiązania nie może stanowić podstawy do uznania, że Spółka podejmuje rzeczywiste kroki mające na celu jak najszybszą spłatę zobowiązania publicznoprawnego. Podniesiono również, że udzielenie ulgi w formie zaproponowanej przez Stronę oznaczałoby w rzeczywistości ostateczna spłatę należności publicznoprawnej w okresie 4 lat od powzięciu informacji o konieczności zapłaty kary pieniężnej. Z uwagi na brak wystąpienia w sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", organ I instancji nie znalazł podstaw do udzielenia ulgi poprzez rozłożenie na raty kary pieniężnej nałożonej przez PINB 3 listopada 2016 r. i zgodnie z art. 67a O.p. udzielenie wnioskowanej przez Spółkę ulgi zostało uznane za niedopuszczalne. 3. Pismem z 13 marca 2019 r. Strona wniosła odwołanie od Decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. Wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez rozłożenie na raty kary nałożonej na skarżącą w kwocie 121 500,00 zł, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I Instancji. Decyzji zarzucono naruszenie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 67b § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek strony o rozłożenie wskazanej wyżej należności na raty, wbrew odmiennej ocenie organu znajduje usprawiedliwienie nie tylko w indywidualnym interesie skarżącej, ale również w interesie publicznym. Spółka podniosła, że fakt przynależności przez nią do grupy [...] S.A. nie uwiarygadnia i nie stwarza możliwości jednorazowej spłaty należności wynikającej z postanowienia PINB. Wskazano, że analiza sytuacji finansowej Strony została dokonana z pominięciem realiów prowadzonej przez nią działalności gospodarczej oraz aktualnych jej możliwości. Podkreślono, że w chwili obecnej Spółka nie posiada środków pozwalających na jednorazową spłatę przedmiotowej należności. Strona zwróciła uwagę, że spółka [...] S.A. na przestrzeni 2012-2014 r. przeszła postępowanie upadłościowe w opcji układowej, konsekwencją którego było zawarcie z wierzycielami układu obejmującego częściową konwersję wierzytelności na akcje spółki oraz częściową spłatę zadłużenia w sposób określony w układzie, która realizowana była do dnia wniesienia odwołania. Strona podkreśliła również wymagalność przez [...] S.A. ówczesnej należności od [...] S.A. w kwocie ok. 8 mln zł. Podkreślono, że powyższe przyczyny powodowały prowadzenie działalności przez [...] S.A. w ograniczonym zakresie oraz wskazano na niemożliwość udzielenia wsparcia finansowego skarżącej, przez podmioty wchodzące w skład grupy kapitałowej. Spółka podniosła również, że w okolicznościach niniejszej sprawy za uwzględnieniem jej wniosku przemawia ważny interes publiczny (utrzymywanie miejsc pracy dla ok. 180 osób). Konieczność dokonania jednorazowej spłaty doprowadziłaby do redukcji zatrudnienia. Strona podniosła również, że ulgi podatkowe są formą pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by poprzez egzekwowanie podatku nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia społecznego, jak i indywidualnego. 4. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Minister Finansów (dalej również: "organ II instancji" lub "MF") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. o odmowie rozłożenia na raty kary wymierzonej postanowieniem nr [...] PINB. Organ II instancji wskazał na interpretację art. 67a O.p. oraz scharakteryzował pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". MF podkreślił, że udzielanie wszelkiego rodzaju ulg w spłacie należności publicznoprawnych stanowi wyjątek od powszechnej zasady ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych przez obywateli. Podkreślił, że organ I instancji w sposób prawidłowy zgromadził oraz rozpatrzył materiał dowodowy. MF po analizie sytuacji ekonomicznej, finansowej i majątkowej Strony ocenił, że Spółka nie wymaga wsparcia w postaci ulgi w spłacie wymierzonej kary. Organ podkreślił, że dane finansowe strony, jej głównego udziałowca ([...] sp. z o.o.) oraz podmiotu dominującego (Grupa Kapitałowa [...] S.A.) wskazują, że w ramach powiązań kapitałowych, Spółka była w stanie zabezpieczyć środki finansowe, niezbędne do uregulowania wymierzonej kary. Strona nie została dotknięta skutkami zdarzeń losowych, które mogłyby uzasadniać przyznanie wnioskowanej ulgi. Wskazano, że od powzięcia informacji o wymierzeniu kary (14 listopada 2016 r.) a dniem wydania decyzji przez MF upłynęło 29 miesięcy. Organ II instancji ocenił, że ogół ustalonych okoliczności nie daje wystarczających podstaw do sformułowania twierdzenia, że w sprawie zachodzi przesłanka "ważnego interesu podatnika", a przyznanie ulgi, o którą wnosi spółka jest niezasadnie i niecelowe. Interes publiczny również, w ocenie organu II instancji, nie przemawiał za udzieleniem wnioskowanej ulgi należności. 5. Pismem z 5 czerwca 2019 r. Spółka wniosła skargę do WSA w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z [...] kwietnia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. w sprawie odmowy rozłożenia na raty kary w kwocie 135 000,00 zł nałożonej na skarżącą postanowieniem PINB nr [...] z [...] listopada 2016 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Spółka zaskarżyła decyzję MF w całości, zarzucając jej naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów prawa; b) art. 67a § 1 pkt 2 w zw. z art. 67b § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy wniosek skarżącej o rozłożenie należności na raty, znajduje usprawiedliwienie zarówno w indywidualnym interesie Spółki oraz w interesie publicznym, zasługując na uwzględnienie. Spółka podniosła, że naruszenie wskazanych przepisów powoduje, że zaskarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym. Zwrócono uwagę, że argument PINB, w myśl którego przynależność Spółki do grupy [...] S.A. skutkuje możliwością zabezpieczenia przez skarżącą w ramach powiązań kapitałowych środków finansowych, niezbędnych do uregulowania wymierzonej kary, w żaden sposób nie uwiarygadnia, ani nie stwarza możliwości jednorazowej spłaty należności wynikającej z postanowienia PINB. Strona zwróciła uwagę, że w zaskarżonej decyzji pominięto informacje wskazujące na okoliczność, że od 2013 r. realizowany jest układ [...] S.A. z wierzycielami oraz pominięto fakt, iż spółka posiada wymagalne zobowiązania wobec [...] S.A (ok. 8 mln zł) oraz wobec Banku [...] S.A. (ok. 700 000,00 zł), co skutkowało zajęciem wszystkich rachunków bankowych spółki [...] S.A. Efektem tego jest brak możliwości wsparcia Spółki przez [...] S.A. oraz przez spółki wchodzące w skład grupy kapitałowej. Wskazując na trudność w uzyskaniu finansowania przez skarżącą od podmiotów powiązanych wyjaśniono, że wyniki finansowe grupy kapitałowej [...] S.A. stanowią w zasadniczej części zysk księgowy wynikający z aktualizacji wyceny posiadanego majątku nieruchomego, a nie z wyników bieżącej działalności operacyjnej. Spółka podkreśliła spełnienie w niniejszej sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego oraz zwróciła uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych, w myśl którego pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również normalną sytuację ekonomiczną podatnika. Podkreślono również, że zasadniczym celem rozłożenia zaległości na raty jest nie ponoszenie przez państwo większych kosztów, aniżeli w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. 6. W odpowiedzi na skargę MF wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów Spółki podtrzymał wszystkie ustalenia zawarte w decyzji. Podkreślono, że dokonana przez Skarżącą odmienna ocena materiału dowodowego, poczucie krzywdy, rozczarowania czy żalu wobec stanowiska organu odwoławczego, nie może stanowić wystarczającej podstawy do zmiany rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy dotyczy tego, czy zasadnie organy odmówiły Skarżącej rozłożenia na raty kary w wysokości 135 000,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania recepcji hotelu przy ul. [...] we [...] oraz parkingu na terenie tej nieruchomości. Przypomnieć trzeba, że kara z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowanego ma oddziaływać przede wszystkim prewencyjnie, tzn. zniechęcać inwestorów do działań niezgodnych z obowiązującym porządkiem prawnym oraz represyjnie, tzn. być dolegliwa dla podmiotu, na który jest nakładana. Rozłożenie zapłaty kary (czy też podatku lub zaległości podatkowej) wraz z odsetkami za zwłokę, na raty jest – z ekonomicznego punktu widzenia – szczególnym rodzajem odroczenia terminu płatności, gdzie przesunięcie terminu na datę późniejszą łączy się z podziałem wskazanej w rozstrzygnięciu organu kwoty na części i gdzie każda część ma ustalony inny termin płatności. Rozłożenie na raty sprowadza się do podzielenia na co najmniej dwie części kwoty i ustalenia dla tych części terminów płatności. Raty mogą być kształtowane dowolnie przez organ podatkowy, z tym że powinny one być dostosowane do możliwości płatniczych podatnika (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 44/05). W O.p. nie ma określonego okresu, na jaki można rozłożyć na raty podatek lub zaległość podatkową. Zdaniem Sądu, decyzje podjęte przez organy są zgodne z prawem a zarzuty Spółki pozostają bezzasadne. 2. Podstawę prawną dla decyzji stanowiły art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 O.p. i art. 59g ust. 5 p.b. Z akt sprawy wynika, że PINB postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2016 r. wymierzył [...]Sp. z o.o. karę w kwocie 135 000.00 zł. W dniu 24 lipca 2018 r. Spółka uiściła na poczet tego zobowiązania kwotę 13 500 zł. Pozostał część kwoty i odsetek nie została uregulowana. Zgodnie z art. 59g ust. 5 p.b. "(...) do kar, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego, z wyjątkiem określonego w ust. 1, przysługują wojewodzie". Zgodnie zaś z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. "Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może (...) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek". Artykuł 67a O.p., nakazuje przy wydawaniu decyzji uwzględniać "ważne interesy podatnika" lub "interes publiczny". Należy jednak pamiętać, iż na wydanie takiej decyzji będą miały wpływ także interesy fiskalne, na straży których stoi każdy organ podatkowy. Stan wykonania budżetu czy inne czynniki związane z publicznymi finansami mogą spowodować, że chociaż w sprawie będą istniały przesłanki uzasadniające np. zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, organ może wydać decyzję, która nie będzie uwzględniała wniosku podatnika. Ocena czy przesłanki udzielenia ulg istnieją w konkretnej sprawie, musi odnosić się do aktualnej sytuacji wnioskodawcy, tj. sytuacji istniejącej w dniu wydania decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Po 1204/17; wyrok NSA z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2804/13). Organ podatkowy może na wniosek podatnika odroczyć lub rozłożyć na raty zaległości podatkowe oraz odsetki za zwłokę, jak i odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Z użytego w przepisie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. sformułowania "może" wynika, że decyzje wydane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionej w nim ulgi jest prawem, a nie obowiązkiem orzekającego organu. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. oznacza, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności decyzji. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa lub odsetki za zwłokę powinny zostać rozłożone na raty. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast zaskarżona "uznaniowa" decyzja podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc ocenie, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a także czy dokonana ocena mieści się w ustalonych granicach, a wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona w przypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego czy procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy, lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 930/17). Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Z kolei art. 67b § 1 O.p. stanowi, że: "Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) które stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty, e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, l) regionalną, m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów". Jeżeli ważny interes podatnika lub interes publiczny nie występują w sprawie, organ podatkowy nie może udzielić ulgi, nawet jeżeli pomoc taka byłaby dopuszczalna na gruncie odrębnych przepisów, w tym art. 67b O.p. (por. wyrok WSA w Białymstoku z 13 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 470/19). "Ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 626/17). 2. Zdaniem Sądu, decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że pozostawia organowi stosującemu prawo pewien zakres luzu decyzyjnego. Nie oznacza to jednak, że organ wydając rozstrzygnięcie może zachowywać się w sposób dowolny. W każdej rozpatrywanej sprawie organ musi ustalić, określić i ocenić, na czym polegają przesłanki udzielenia ulgi (ważny interes podatnika lub interes publiczny). Organy rozpatrując niniejszą sprawę nie wydały zatem rozstrzygnięcia "dowolnego" lecz w ramach uznania administracyjnego. Wskazane przepisy O.p. nie wyznaczają natomiast merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, pozostawiając to zasadzie swobodnej oceny dowodów przez organ. Zasada ta polega na tym, że organ nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, ale nie dowolnie, ocenić ustalony w sprawie stan faktyczny. W ocenie Sądu, MF dokonał oceny faktów i dowodów zgromadzonych w toku postępowania oraz wyjaśnił okoliczności sprawy w kontekście przesłanek udzielenia ulgi w spłacie należności. Organy po rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego, w ramach władzy dyskrecjonalnej, podjęły decyzję o odmowie przyznania wnioskowanej ulgi (rozłożeniu kary na raty). Ustalone w sprawie okoliczności nie stanowią dostatecznej i wystarczającej podstawy do podjęcia decyzji o rozłożeniu na raty zapłaty wymierzonej kary, zarówno mając na względzie przesłankę ważnego interesu podatnika, jak i przesłankę interesu publicznego, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. Zasadnie oceniono w sprawie, że ogół występujących w sprawie okoliczności nie stanowi dostatecznej i wystarczającej podstawy do podjęcia decyzji o rozłożeniu zapłaty kary na wnioskowane raty. Analiza sytuacji ekonomicznej, finansowej i majątkowej Skarżącej prowadziła organy do wniosku, że Spółka nie wymaga wsparcia w postaci ulgi w spłacie wymierzonej kary. W zaskarżonych decyzjach w sposób właściwy i precyzyjny ustalono: - charakter działalności gospodarczej skarżącej Spółki wraz ze stanem zatrudnienia i stanem majątkowym, - aktywa i pasywa Spółki i wskazano na zyski netto Spółki, - to, że Spółka wchodzi w skład Grupy Kapitałowej [...] S.A., która jest jednostką dominującą i posiada 100% udziałów w jednostkach zależnych ([...] Sp. z o. o., [...] Sp. z o. o., [...] Sp. z o. o.), - osoby zajmujące stanowiska kierownicze w Spółkach i powiązania kapitałowe Spółki, - wskazano, że za okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. Grupa Kapitałowa [...] S.A. osiągnęła zysk netto w kwocie 54 536 000,00 zł, natomiast pierwsze półrocze 2018 r. zakończyła zyskiem netto w kwocie 36 514 000,00 zł., - w sprawozdaniu zarządu z działalności Grupy Kapitałowej [...] S.A. okres od 1 stycznia 2018 r. do 30 czerwca 2018 r. wskazano, że po dokonaniu analizy efektywności posiadanych aktywów, podjęto decyzję o wyłączeniu kilku posiadanych nieruchomości komercyjnych z tzw. dalszego komercyjnego najmu i przesunięciu ich do segmentu hotelarsko - gastronomicznego, co spowodowane było rosnącym zapotrzebowaniem na usługi, które stanowią podstawowy segment biznesowy; - Grupa dysponowała 11 własnymi obiektami zarządzany mi bezpośrednio przez [...] zarządzanymi przez Spółkę, w [...],[...],[...],[...] i [...] (w tym obiekt z którym wiąże się wymierzona kara), a także - jako operator, poprzez [...] Sp. z.o.o. - trzema dodatkowym obiektami; [...] w zakończonym roku obrotowym realizował 4 nowe inwestycje w branży hotelarskiej w Gdańsku i Łodzi. 3. Zdaniem Sądu, prawidłowej oceny sytuacji finansowej Spółki dokonanej przez organy nie zmienia wskazywany w skardze fakt braku uwzględnienia przez Ministra Finansów, informacji o realizacji przez [...] S.A. układu z wierzycielami z 2013 r. oraz wymagalności zobowiązań wobec [...] S.A. (około 8 mln zł) i Banku [...] S.A. (około 700.000,00 zł). Dokonana przez Skarżącą odmienna ocena materiału dowodowego, poczucie krzywdy, rozczarowania czy żalu wobec stanowiska organu odwoławczego, nie może stanowić bowiem wystarczającej podstawy do innego rozstrzygnięcia. Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie MF nie odmówił wiarygodności dostarczonym oświadczeniom czy dokumentom, lecz wyciągnął z nich inne wnioski niż oczekiwałaby tego Skarżąca. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, Skarżąca może dowolnie kształtować swoje zobowiązania prywatnoprawne, w tym w ramach istniejącej grupy kapitałowej. Jednocześnie ma obowiązek przestrzegać wymogów wynikających z przepisów o publicznoprawnym charakterze. Zasadnie organy dodatkowo wskazały, że: - według stanu na dzień 30 czerwca 2018 r. Skarżąca osiągnęła zysk netto w kwocie 66 810,00 zł, a zgodnie z prognozą na koniec 2018 r. planowano zysk netto w wysokości 169 818,36 zł, zaś na koniec 2019 r. w wysokości 200 448,78 zł, - Skarżąca posiada długoterminowe aktywa finansowe w jednostkach powiązanych (w kwocie 2 580 200,00 za okres do 30 czerwca 2018 r.), czyli w wysokości znacznie przewyższającej ciążące zobowiązanie z tytułu kary, - Skarżąca nie została w ostatnim czasie dotknięta skutkami zdarzeń losowych, które mogłyby uzasadniać przyznanie wnioskowanej ulgi. Zdaniem Sądu, organy wskazały że od momentu dowiedzenia się o wymierzeniu kary (tj. od 14 listopada 2016 r.) upłynęło ponad 29 miesięcy. W tym czasie Skarżąca, poza zapłatą w dniu 24 lipca 2018 r. kwoty 13 500,00 zł, w żaden sposób nie przygotowała się organizacyjnie i finansowo do zapłaty zobowiązania. Za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych. A zatem właściwy organ, prowadząc postępowanie administracyjne na podstawie art. 67a § 1 O.p., ustala czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomiczne. Aby można było mówić o "ważnym interesie podatnika" na gruncie konkretnego stanu faktycznego wnioskodawca musiałby wykazać przed organem, że z uwagi na ww. okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, nie jest w stanie uiścić ustalonej opłaty (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 103/17). 4. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie można stwierdzić, że organy wydały prawidłowe decyzje, gdyż: - sytuacja finansowa Strony jest na tyle dobra i stabilna, że spółka jest w stanie uiścić należność bez konieczności sięgania po pomoc ze strony władz publicznych; analiza sytuacji ekonomicznej, finansowej i majątkowej Strony prowadziła organy do słusznego wniosku, że Spółka nie wymaga wsparcia w postaci ulgi w spłacie wymierzonej kary; - hipotetyczna możliwość zwolnienia przez spółkę pracowników na skutek odmowy uwzględnienia wniosku nie może być decydująca z perspektywy oceny istnienia przesłanek interesu publicznego (por. wyrok WSA w Krakowie z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 446/18); strona nie może domagać się ulgi i powoływać się przy tym na nieuchronność zmniejszenia zatrudnienia jako swego rodzaju groźbę, którą zastosuje wobec swoich pracowników za własne niezgodne z prawem działania (nielegalne użytkowanie recepcji hotelu); - Spółka pozostaje w strukturach holdingowych, co daje podstawy do twierdzenia, że może pozyskać środki finansowe w wysokości wystarczającej na zapłatę należności; wskazane przez Spółkę zobowiązania holdingu w porównaniu do szczegółowych danych zgromadzonych przez organy nie dają powodów do uznania, że Spółka nie jest w stanie pokryć zaległości z tytułu nałożonej na nią kary; - w sprawie nie występuje ani "interes publiczny" ani "ważny interes podatnika" uzasadniający zastosowanie ulgi w postaci rozłożenia na raty zapłaty kary; udzielanie wszelkiego rodzaju ulg w spłacie należności publicznoprawnych stanowi wyjątek, bowiem powszechną zasadą jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych przez obywateli; pod pojęciem "ważnego interesu" rozumie się sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych, zaś pod pojęciem interesu publicznego - dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji (por. wyrok NSA z 8 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 1403/18); - skoro przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji, to wyjątki od tej zasady, jako wyrazu równości i sprawiedliwości, powinny być ściśle określone przez prawo, a podatnik nie może oczekiwać innych przywilejów podatkowych aniżeli te, jakie można ustalić na podstawie norm prawnych regulujących ulgi i zwolnienia (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2505/16). 5. Biorąc pod uwagę powyższe, WSA w Warszawie skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.