VII SA/Wa 1449/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi L. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: odmówić L. J. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. L. J. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z treści wniosku wynika, iż we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona. Skarżący wskazał, że posiada dom o powierzchni 167 m2, mieszkanie – 89 m2 oraz inną nieruchomość o powierzchni 12 m2. L. J. w złożonym wniosku oświadczył, iż utrzymują się wraz z żoną z emerytur w łącznej wysokości 3013 zł miesięcznie. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślenia wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy uznano, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak również w zakresie częściowym. Instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom ubogim, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie można natomiast uznać, aby taka sytuacja zachodziła w przypadku skarżącego. W treści wniosku złożonego na urzędowym formularzu skarżący wskazał, że posiada dom o powierzchni 167 m2, mieszkanie – 89 m2 oraz inną nieruchomość o powierzchni 12 m2 i oświadczył, iż utrzymują się wraz z żoną z emerytur w łącznej wysokości 3013 zł brutto miesięcznie. Pismem z dnia 12 lipca 2012 r. wezwano L. J. do wskazania, czy skarżący lub osoby pozostające ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym uzyskują dochody z tytułu najmu jakiejkolwiek z posiadanych nieruchomości; podania wysokości miesięcznych wydatków związanych z codziennym utrzymaniem oraz przeznaczanych na utrzymanie posiadanych nieruchomości; nadesłania kserokopii decyzji o waloryzacji emerytury skarżącego i jego żony; nadesłania wyciągów z rachunku bankowego skarżącego i jego żony z okresu ostatnich trzech miesięcy. W odpowiedzi na pismo z dnia 12 lipca 2012 r. skarżący oświadczył, że ani on, ani jego żona nie wynajmują żadnej z posiadanych nieruchomości, nadesłał kserokopie decyzji o waloryzacji emerytur (własnej i żony), z których wynika, że uzyskują emerytury w łącznej wysokości 3013 zł netto. Skarżący nadesłał też wyciąg z jednego rachunku bankowego za okres od 23 czerwca do 24 lipca 2012 r. oraz potwierdzenie salda drugiego rachunku. Wskazać trzeba, że jak wynika z tych dokumentów, salda na ww. rachunkach bankowych skarżącego na dzień 24 lipca 2012 r. wynosiły 6.243,22 zł oraz 8.106,46 zł. Zaznaczyć też należy, że skarżący wraz z żoną nie mają innych osób na utrzymaniu, uzyskują stałe dochody w łącznej wysokości 3013 zł netto miesięcznie. Należy ponadto zauważyć, że skarżący uiścił wpis od skargi w należnej wysokości (100 zł), wysokość innych wpisów, które mogłyby się w tej sprawie pojawić w związku z ewentualnym wnoszeniem przez stronę środków odwoławczych od wydawanych w niej orzeczeń również wynosiłaby 100 zł. Okoliczności te pozwalają na przyjęcie, że wnioskodawca jest w stanie z uzyskiwanych dochodów ponieść koszty sądowe oraz koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, a ich poniesienie nie uniemożliwi zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i jego rodziny. Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.