VII SA/Wa 1449/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Protokolant st.sekr.sąd. Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.(dalej: "Kolegium") - po rozpatrzeniu odwołania Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. Sp. z o.o. (dalej: "Skarżący") od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...]w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Miejski Zakład Oczyszczania w P. Sp. z o.o., wnioskiem z dnia 7 września 2012 r., zwrócił się do Starosty [...] o uregulowanie należności w kwocie 21.319,79 zł za przechowywanie i dozór pojazdu Polonez Caro nr rej. [...], w okresie od dnia 24 kwietnia 2009 r. do dnia 9 października 2010 r., na strzeżonym parkingu depozytowym prowadzonym przez Skarżącego. Starosta P., po rozpatrzeniu powyższego wniosku, ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w całości. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi przez Skarżącego i umieszczony na jego parkingu strzeżonym, zgodnie z dyspozycją Policji z dnia 23 października 2008 r. na podstawie art. 130a ust. 1, ust. 2, ust. 5a, ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm., dalej: "Prawo o ruchu drogowym"). Następnie, samochód ten został odebrany z parkingu strzeżonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. dopiero w dniu 9 października 2010 r. - na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w P. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] września 2010 r., sygn. akt [...], w którym Sąd nakazał usunięcie pozwanemu Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego przedmiotowego pojazdu z terenu strzeżonego parkingu depozytowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał także, że samochód ten stał się własnością Skarbu Państwa w dniu 24 kwietnia 2009 r. Starosta podniósł, że zgodnie z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Tym samym organ I instancji stwierdził, że: pojazd nie przeszedł na własność Powiatu [...], samochód ten obecnie nie znajduje się na terenie żadnego parkingu strzeżonego wskazanego przez starostę jako właściwy do przechowywania pojazdów usuniętych z drogi w trybie wskazanym w art. 130a Prawa o ruchu drogowym, powiat nie ma możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego ruchomości (zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237). W danym przypadku, Starosta P. nie stał się organem egzekucyjnym w rozumieniu art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.) i nie posiada legitymacji do zaspokojenia żądań przechowawcy pojazdu. Organ skonstatował, że postępowanie z wniosku Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. Sp. z o.o. jest bezprzedmiotowe. Pismem z 29 kwietnia 2014 r., Miejski Zakład Oczyszczania w P. Sp. z o.o., złożył w ustawowym terminie odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie na rzecz Skarżącego zapłaty żądanej należności lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu podniesiono, że Starosta P. powinien wystąpić do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, a ciężar uregulowania należności za dozór tego pojazdu spoczywa na Staroście P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania, powołaną decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium o ile zasadne było rozstrzygnięcie organu I instancji o umorzeniu postępowania, o tyle uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nie w pełni prawidłowe. Organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku gdy pojazd został usunięty z drogi przed dniem 4 września 2010 r. (w niniejszej sprawie miało to miejsce w dniu 23 października 2008 r.) i przed tą datą upłynął 6 – miesięczny termin do dnia usunięcia, po upływie którego uznaje się pojazd za porzucony zgodnie z brzmieniem art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r.), zastosowywanie będą miały przepisy o charakterze intertemporalnym, tj. art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.). Z ust. 1 i 2 tego artykułu wynika, że w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 11, zgodnie z którym przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu, w sytuacji gdy w ogóle nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu usuniętego i nieodebranego w 6 - miesięcznym terminie określonym w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r.), jak i w sytuacji gdy takie postępowanie toczyło się, ale nie zostało zakończone przed dniem 4 września 2010 r. (w takiej sytuacji toczące się postępowanie podlega umorzeniu a sprawę przekazuje się właściwemu staroście). Kolegium uznało, że niezależnie od tego kiedy doszło do usunięcia pojazdu z drogi i niezależnie od tego kiedy upłynął 6 - miesięczny termin określony w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r.), po którym pojazd miał przepaść na rzecz Skarbu Państwa, w chwili obecnej przepadek każdego z takich pojazdów orzeka się na rzecz powiatu - poza pojazdami, co do których już wcześniej zakończono postępowanie w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (decyzją naczelnika urzędu skarbowego). Dalej, organ II instancji wskazał, że niesporne jest, iż przedmiotowy pojazd usunięty i przechowywany przez Skarżącego jest ruchomością, która nie stała się jeszcze własnością Powiatu [...] na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów wydanego w postępowaniu cywilnym. Wobec tego, dopóki brak jest orzeczenia o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...], żądanie spółki jest przedwczesne, a prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe. Zatem, zdaniem Kolegium, decyzja Starosty [...] o umorzeniu postępowania jest zasadna. Kolegium zakwestionowało jednak twierdzenie organu I instancji, że Starosta P. nie ma możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, gdyż brak jest decyzji właściwego naczelnika urzędu skarbowego o umorzeniu postępowania, a wyrokiem Sądu Rejonowego w P. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] września 2010 r. orzeczono o przejściu własności pojazdu z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa. Zdaniem organu odwoławczego należy mieć bowiem na względzie, że przedmiotem sprawy sądowej, w której zapadł ww. wyrok nie była kwestia orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i kwestia własności nie jest przedmiotem sentencji tego wyroku. Kolegium podniosło także, że niniejszej sprawy nie została wydana decyzja deklaratoryjna właściwego naczelnika urzędu skarbowego o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i wobec tego powinny mieć zastosowanie przepisy o charakterze intertemporalnym, tj. ww. art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Miejski Zakład Oczyszczania w P. Sp. Z o.o., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 25 maja 2017 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2017 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: a) art. 6 k.p.a., w związku z art. 7 Konstytucji RP i art. 11 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez złamanie zasady lex retro non agit w zakresie braku obowiązku starosty do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, w sytuacji w której przed dniem 12 czerwca 2009 r., naczelnik urzędu skarbowego nie orzekł przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a zatem nie może być organem właściwym w sprawie do rozstrzygnięcia roszczeń skarżącej, pozwalającej na uznanie, iż organem pozbawionym prawa do rozpoznania roszczenia jest Starosta; b) art. 7, 77, 80 k.p.a., w związku z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., poprzez dokonanie niepełnej oraz dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w sprawie o czym jednoznacznie świadczy treść uzasadnienia decyzji Kolegium, które nie nadało odpowiedniego znaczenia okoliczności, iż naczelnik właściwego urzędu skarbowego nie wydał decyzji przed dniem 12 czerwca 2009 r., c) art. 105 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i rażące naruszenie w stanie sprawy, który nie pozwalał na uznanie, iż wystąpiła przesłanka wskazana w przywołanym przez organ I i II stopnia art. 105 k.p.a., tj. "bezprzedmiotowość postępowania", pozwalają na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu wówczas obowiązującym (j.t. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm. ze zm. i Dz.U. z 2008 r. Nr 100, poz. 649) w zw. z art. 11 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez przyjęcie zapatrywania, iż nie orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz starostwa powoduje brak legitymacji tego organu do rozstrzygnięcia o kosztach przechowania i dozoru pojazdu. Na podstawie wyżej opisanych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz zobowiązanie - w trybie art. 145a p.p.s.a. - organu I instancji do wydania decyzji rozstrzygającej o roszczeniu skarżącej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. umarzającą, na podstawie art. 105 k.p.a., postępowanie z wniosku Skarżącego w sprawie uregulowania należności za przechowywanie i dozór pojazdu na strzeżonym parkingu depozytowym. Z niespornych okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy wynika, że samochód marki - Polonez Caro nr rej. [...], został umieszczony na parkingu strzeżonym skarżącej Spółki w dniu 23 października 2008 r. i nie został odebrany przez właściciela lub osobę upoważnioną przed upływem sześciu miesięcy od dnia umieszczenia. W związku z tym, zgodnie z art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2009 r. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06) pojazd ten został uznany za porzucony z zamiarem wyzbycia się i powinien przejść na własność Skarbu Państwa z mocy ustawy. Pomimo obowiązku określonego w § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. 191, poz. 1377), Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie wydał orzeczenia o przejęciu samochodu na rzecz Skarbu Państwa. Takiego orzeczenia nie wydał również sąd powszechny. Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 7 września 2010 r. zobowiązał ten organ jedynie do odebrania samochodu. Sąd ten nie rozstrzygał o jego przepadku. W rezultacie w dniu 9 października 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odebrał samochód z parkingu. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika zatem, że sporny samochód nie został przejęty na rzecz Skarbu Państwa przed dniem 4 września 2010 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Oznacza to, że w kwestii dotyczącej przepadku samochodu zastosowanie ma, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, przepis interporalny, tj. art. 12 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. Z przepisów tych wynika, że w przypadku, gdy termin sześciomiesięczny upłynął przed dniem 4 września 2010 r. (dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej), to przepadek pojazdu orzeka się na rzecz powiatu. Obowiązki w tym zakresie ciążą, z mocy obecnie obowiązującego art. 130 a ust. 5f Prawa o ruchu drogowym, na organach powiatu. Z przepisem powyższym koresponduje treść art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, który stanowi, że starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach o których jest mowa w ust. 1 i 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od jego usunięcia. Zgodnie z kolei z art. 130a ust. 10f Prawa o ruchu drogowym, do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W sprawie pomiędzy organem a dozorcą nie ma natomiast zastosowania art. 130 ust. 10h Prawa o ruchu drogowym. Sprawę kosztów powstałych pomiędzy organem egzekucyjnym a dozorcą reguluje art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten może być stosowany w sytuacjach określonych w art. 130a Prawa o ruchu drogowym w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organem właściwym w tych sprawach jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta. W § 4 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia z 2011 r. określono, że jako "organ egzekucyjny", na potrzeby stosowania działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy uznać "starostów w zakresie: (...) likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.)". W konsekwencji należy uznać, że art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może być stosowany w sytuacjach określonych w art. 130a Prawa o ruchu drogowym w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r., a organem właściwym ("organem egzekucyjnym") jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta. Z powyższych względów należy uznać, że art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi podstawę prawną przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za świadczone usługi przez Skarżącego. Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. "Organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1." Przepis ten odczytywać należy z ogólnym przepisem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - art. 64b § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że "wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, a w szczególności na opłacenie (...) przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania, utrzymania (...) ruchomości odebranych albo usuniętych z opróżnionych budynków, lokali i pomieszczeń" oraz art. 64c § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym "Opłaty (...) wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne (...) obciążają zobowiązanego". Z powyższego wynika, że wydatki dozorcy stanowią wydatki egzekucyjne, a te z kolei stanowią wydatki, które zasadniczo "ponosi organ egzekucyjny" (art. 64b § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), a które wtórnie obciążają zobowiązanego. Wobec powyższego należy wskazać, że stosując art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w oparciu o odesłanie z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r.) na potrzeby rozliczenia przedsiębiorcy świadczącego usługi usunięcia i przechowywania pojazdów, obecnie tylko i wyłącznie starosta uprawniony jest do przyznania temu przedsiębiorcy (dozorcy) usprawiedliwionych okolicznościami sprawy kwot. Rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ten przepis (na podstawie odesłania z § 3 pkt 1 lit. c Rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r.) służy wypłacie wydatków dozorcy ruchomości i są to wydatki doraźnie ponoszone przez organ egzekucyjny. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że to Starosta P. jest właściwy do orzekania co do żądania Skarżącego o zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór nad pojazdem za okres jego przechowania. Miejski Zakład Oczyszczania Sp. z o.o. w P. z wnioskiem o przyznanie kosztów wystąpił w dniu 7 września 2012 r. W tej dacie obowiązywał już zmieniony przepis art. 130 a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym nakazujący staroście wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Tego obowiązku starosta nie wykonał. Mając powyższe na względzie, Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że sprawa o zwrot kosztów związanych z usunięciem i parkowaniem samochodu jest bezprzedmiotowa do czasu wydania orzeczenia sądowego i przepadku usuniętego pojazdu na rzecz powiatu, skoro to na organie powiatu ciąży obowiązek podjęcia działania w tym zakresie. Nie zachodzą zatem przesłanki umorzenia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. Istnieje bowiem przedmiot sprawy (żądanie zwrotu kosztów) i organ, który wydaje decyzję w takich sprawach (starosta). Nie można – jak uczyniło Kolegium – uznać, że ewentualna przedwczesność żądania strony jest równoznaczna z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Wprawdzie, w ocenie Sądu, zapłata wynagrodzenia na rzecz Skarżącego powinna być poprzedzona stosownym wyrokiem sądu powszechnego orzekającego przepadek pojazdu na rzecz powiatu, to jednak nie można uznać żądania w tym zakresie za przedwczesne w sytuacji gdy z wnioskiem do sądu powszechnego powinien był wystąpić organ, do którego zwrócono się o zapłatę kosztów przechowywania. Obowiązkiem organu wynikającym z ustawy jest wystąpienie do sądu ze stosownym wnioskiem i po uzyskaniu orzeczenia o przejściu własności pojazdu na rzecz powiatu podjęcie stosownych działań. Bezczynność organu w takim zakresie nie może być jednocześnie skuteczną przesłanką do twierdzenia o "przedwczesności" żądania zapłaty, należnego stronie z mocy ustawy. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Starosta P. naruszył art. 105 § 1 k.p.a. w sposób mający bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zaś nieprawidłowo skontrolował decyzję organu I instancji, czym naruszył nie tylko art. 105 § 1 k.p.a., ale również stanowiący podstawę rozstrzygnięcia organu II instancji - art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Rozpatrując ponownie sprawę, Starosta P. weźmie pod uwagę wskazania oraz zawartą w niniejszym wyroku ocenę prawną, w szczególności dotyczącą braku bezprzedmiotowości postępowania. Organ podejmie też bez zwłoki stosowne kroki w celu uzyskania orzeczenia sądu powszechnego w zakresie uzyskania tytułu prawnego do przedmiotowego pojazdu. Jednocześnie rozpatrując wniosek strony skarżącej w zakresie przyznania jej kosztów związanych z przechowaniem i dozorem pojazdu, wyda - po przeprowadzeniu stosownego postępowania w tym zakresie – merytoryczne orzeczenie, załatwiające sprawę. Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd uznał skargę za uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy - p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.