VII SA/Wa 1450/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska- Jaroszewicz (spr.), asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., znak [...], , po rozpatrzeniu zażalenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...], w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (nazwany dalej: [...] WINB), działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.) nałożył na Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz zabezpieczenie podpór montażowych w ilości 2 sztuk służących do nasuwania podłużnego konstrukcji nośnej Mostu R. na brzegu prawym rzeki [...] km 12+400, na działce nr ew. [...] i [...],[...], obręb R. w W. , przed powstaniem zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska oraz obowiązek przedłożenia do dnia 31 sierpnia 2017 r. dla wybudowanych podpór montażowych następujących dokumentów: • zaświadczenia Prezydenta W. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, • czterech egzemplarzy projektu budowlanego opracowanego i sprawdzonego przez osoby uprawnione wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu, • oświadczenia inwestora, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ww. postanowienie zaskarżył Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w związku z pismem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...],[...] WINB pismem z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie "samowolnej budowy podpór montażowych w ilości 2 sztuk służących do nasuwania podłużnego konstrukcji nośnej Mostu R. na brzegu prawym rzeki [...] km 12+400 na działce nr [...] i [...],[...], obręb R. w W.". Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż w trakcie oględzin przeprowadzonych przez pracowników [...] WINB w dniu 08 kwietnia 2015 r. stwierdzono, że podczas budowy Mostu R. na działkach nr ew. [...] i [...],[...], obręb R. w W. (pozwolenie na budowę - decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r.), na terenie budowy wykonano tymczasowe podpory montażowe służące do nasuwania podłużnego konstrukcji nośnej ww. mostu. Ustawione poza nurtem rzeki [...] podpory montażowe zostały po zakończeniu robót rozebrane w części naziemnej. Części podpór w postaci płyt żelbetowych o grubości ok. 100 cm i pali fundamentowych w liczbie 50 sztuk, nie zostały rozebrane. Zgodnie z oświadczeniem przedstawiciela inwestora, tj. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do rozebrania tylko naziemnej części ww. podpór uprawniały inwestora zapisy zawarte w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] o pozwoleniu wodnoprawnym na wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie na obszarze bezpośrednio zagrożonym powodzią w międzywalu rzeki [...] i rzeki [...] oraz na terenie Wyspy R. robót związanych z wykonaniem obiektów tymczasowych dla potrzeb budowy mostu stałego na rzece [...] w km 261+000 i estakad dojazdowych w ciągu Autostradowej Obwodnicy [...], w rejonie osiedli R. i M. w W., w tym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie m.in. podpór lądowych i podpór w wodzie. Następnie, [...] WINB decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...], znak: [...] umorzył w całości postępowanie w sprawie "samowolnej budowy podpór montażowych w ilości 2 sztuk służących do nasuwania podłużnego konstrukcji nośnej Mostu R. na brzegu prawym rzeki [...] km 12+400 na działce nr [...] i [...],[...], obręb R. w W.". Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując, na brak podstaw do umorzenia postępowania w opisanej wyżej sprawie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 lipca 2015 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1895/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję GINB z dnia [...] czerwca 2015 r., potwierdzając, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego była nieadekwatna do stanu sprawy. Nie można było bowiem w sytuacji zgromadzenia materiału dowodowego jak w niniejszym postępowaniu, uznać, że sprawa jest bezprzedmiotowa. Dalej w uzasadnieniu organu II instancji podniesiono, że ponowne czynności kontrolne przeprowadzone przez pracowników organu wojewódzkiego w dniu 23 lutego 2017 r. wykazały, że w skarpie w rejonie pod prawą nitką mostu (przekrój T13e) usytuowana jest jedna z podpór stanowiąca częściowo odkryty blok betonowy grubości ok. 1,0 m i długości 11 m. Z przedłożonych przez przedstawiciela Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. dokumentów wynika natomiast, że nadal w miejscu oględzin znajdują się pozostałości po podporze montażowej służącej do nasuwania podłużnego konstrukcji nośnej Mostu R. w formie posadowionej na palach płyty stanowiącej podstawę podpory. Zgodnie z oświadczeniem przedstawiciela RZGW w W. podpory pozostawione po realizacji przez GDDKiA budowy Mostu R. kolidują z wykonaniem robót związanych z regulacją koryta [...] tj. poszerzeniem koryta i wykonaniem ubezpieczeń brzegowych. Pozostawienie tychże podpór jest ponadto niezgodne z decyzją Dyrektora RZGW w W. z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] oraz z uzgodnieniem RZGW z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...]. Natomiast zgodnie z oświadczeniem przedstawiciela GDDKiA usytuowane poza nurtem rzeki [...] podpory montażowe zostały po zakończeniu robót usunięte w części naziemnej, jednak pozostały części podpór w postaci płyt żelbetowych i pali fundamentowych, które nie zostały rozebrane i nie zostały usunięte. W ocenie przedstawiciela inwestora przyczyny pozostawienia części podpór montażowych zostały wyjaśnione w piśmie Z-cy Dyrektora GDDKiA z dnia 5 lutego 2015 r. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przedmiotowe podpory montażowe zostały wykonane w celu nasuwania podłużnego konstrukcji nośnej Mostu R. na brzegu prawym [...] w W., wybudowanego na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...]. Zatem wykonanie spornych podpór montażowych stało się niezbędne dla prawidłowego wykonania obiektu budowlanego, objętego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Skoro więc ww. podpory zostały zrealizowane jedynie w celu umożliwienia nasunięcia podłużnego konstrukcji nośnej realizowanego Mostu R., zasadnym jest zaliczenie tychże podpór montażowych do obiektów tymczasowych, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Ww. definicja legalna tymczasowych obiektów budowlanych wskazuje na dwa zespoły cech, które przesądzają o uznaniu obiektów budowlanych za "tymczasowe". Pierwszą kategorię tworzą obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, i z takim obiektem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Drugą zaś kategorię obiektów tymczasowych tworzą obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, której katalog otwarty zawiera powołany wyżej przepis art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Pierwsza kategoria tymczasowych obiektów budowlanych to takie, co do których inwestor zakłada, iż okres ich użytkowania w danym miejscu będzie krótszy niż trwałość techniczna. Taka cecha obiektu budowlanego wynika z jego projektu, jego konstrukcji, zastosowanych materiałów i technologii. Zatem elementy przygotowania i wykonania inwestycji wskazują, że dany obiekt jest przeznaczony do czasowego użytkowania i przed zaistnieniem stanu technicznego obiektu, który jest uznawany za jego zużycie, nastąpi przeniesienie go w inne miejsce lub rozbiórka. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy oraz mając na uwadze przede wszystkim cel wykonanych podpór montażowych na terenie budowy Mostu R. w W., organ odwoławczy przyjął, że ww. budowle stanowią tymczasowe obiekty budowlane, o których mowa w przepisie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Natomiast z uwagi na to, że służyły one jedynie do nasunięcia podłużnego konstrukcji innego obiektu budowlanego - mostu, na ich wybudowanie, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego, nie było wymagane pozwolenie na budowę. Organ zauważył przy tym, że jakkolwiek jedynym warunkiem wybudowania obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, jest posiadanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na wykonywanie takich robót budowlanych, to po ich zakończeniu taki tymczasowy obiekt budowlany winien zostać rozebrany. W przeciwnym wypadku tenże obiekt przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę, a zatem należy uznać, że został on postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z dyspozycją przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego obiekty takie podlegają rozbiórce, aczkolwiek możliwa jest również ich legalizacja, o ile ich budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie naruszają przepisów, w tym techniczno - budowlanych. W takim przypadku właściwy organ wstrzymuje, na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego roboty budowlane, i na podstawie art. 48 ust. 3 cyt. ustawy nakazuje przedłożenie w określonym terminie, wskazanych w tym przepisie dokumentów, warunkujących możliwość dokończenia procedury legalizacji obiektu budowlanego. Organ Odwoławczy wskazał przy tym, że rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części w postępowaniu prowadzonym w przedmiotowym trybie nie ma charakteru bezwzględnego i w pierwszej kolejności organy nadzoru budowlanego powinny wyczerpać możliwości zmierzające do legalizacji wykonanych robót budowlanych; zasadnie organ pierwszej instancji wszczął procedurę legalizacji przedmiotowych podpór montażowych. Nakaz rozbiórki bowiem może być zastosowany w sytuacji, gdy nastąpiło nie dające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Tak więc nakaz rozbiórki może nastąpić wówczas, gdy z ustaleń dokonanych w prowadzonym postępowaniu wynika, że doprowadzanie robót do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe w inny sposób, jak tylko poprzez rozebranie samowolnie wykonanego obiektu lub jego części. W zażaleniu na postanowienie [...] WINB z dnia [...] marca 2017 r., jak również w toku całego postępowania pierwszo instancyjnego skarżący podnosił, że wydane przez Marszałka Województwa [...] pozwolenie wodnoprawne (decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...]) zezwalało inwestorowi, tj. GDDKiA na rozbiórkę przedmiotowych podpór jedynie w ich części nadziemnej, natomiast rozbiórkę podpór lądowych w części podziemnej pozwolenie wodnoprawne z dnia 10 grudnia 2008 r. dopuszczało wyłącznie w odniesieniu do podpór lądowych zlokalizowanych w korpusie wału przeciwpowodziowego "R.". W związku z powyższym, w ocenie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie ma on prawa do rozbiórki podpór lądowych posadowionych w międzywalu, w strefie czynnej, w części podziemnej tychże podpór, jako, że takiego prawa nie przyznało inwestorowi pozwolenie wodnoprawne z dnia 10 grudnia 2008 r. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym skarżącemu, ustosunkowując się do stawianego zarzutu, że wprawdzie pozwolenie wodnoprawne jest konstytutywnym aktem administracyjnym wydanym przez właściwy organ administracji publicznej, na wniosek zainteresowanego i na czas określony, jednakże decyzja taka jest dla podmiotu ubiegającego się o nią jest swego rodzaju uprawnieniem, które nie zastępuje pozwolenia na budowę, ani też nie zastępuje żadnego innego rozstrzygnięcia z zakresu spraw podlegających reglamentacji przepisom ustawy Prawo budowlane. Pozwolenie na budowę (rozbiórkę) np. urządzenia wodnego jest wymagane dodatkowo - obok pozwolenia wodnoprawnego, a wydanie tego drugiego winno wyprzedzać decyzję o pozwoleniu na budowę (rozbiórkę). W związku z powyższym wskazanie w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2008r., iż pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wykonanie rozbiórki podpór montażowych - poprzez demontaż stalowych elementów części naziemnej we wszystkich podporach, nie stanowi o tym, że pozostałe, betonowe części podpór montażowych stanowią legalnie wybudowane obiekty budowlane, niepodlegające sankcjom określonym normami innych aktów prawnych. Wręcz przeciwnie, będące przedmiotem niniejszego postępowania betonowe podpory montażowe wypełniają legalną definicję obiektu budowlanego zawartą w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a zatem zastosowanie do nich znajdują przepisy cyt. ustawy. . Skargę na postanowienie z dnia [...] maja 2017 r., znak [...] Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wywiódł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Skarżący orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie braku wyczerpującego i dokładnego wyjaśnienia i rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do wydania postanowienia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego; 2) przepisu prawa materialnego w postaci art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane poprzez ustalenie, iż pozostałe betonowe części podpór montażowych zostały posadowione przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad bez wymaganego pozwolenia na budowę, a tym samym, iż stanowią samowolę budowlaną; 3) przepisu prawa materialnego w postaci art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ustalenie pozostałe betonowe części podpór montażowych wypełniają legalna definicję obiektu budowlanego, a zatem zastosowanie do nich znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane; 4) przepisów prawa materialnego w postaci art. 48 ust. 2 i 3 i art. 52 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego w wysokości prawem przepisanej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r., znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...], w zakresie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom postulowanym w skardze, organy obu instancji dokonały prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Ponadto zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na właściwych przepisach, oraz ich właściwej wykładni. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że w toku czynności kontrolnych organ nadzoru budowlanego stwierdził fakt występowania podpór montażowych w ilości 2 sztuk służących do nasuwania podłużnego konstrukcji nośnej Mostu R. na brzegu prawym rzeki [...] km 12+400, na działce nr ew. [...] i [...],[...], obręb R. w W.. W toku toczącego się postępowania administracyjnego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad konsekwentnie wyjaśniał, że nie był uprawnionym do dokonania rozbiórki przedmiotowych podpór montażowych, z uwagi na treść decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Wskazana wyżej okoliczność stanowi również meritum wywiedzionej skargi. W tym zakresie uwypuklono w uzasadnieniu skargi, że pozwolenie wodnoprawne, tj. decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. określiła w swojej treści zakres prac dotyczących rozbiórki podpór lądowych, tj. iż w tym przedmiocie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad otrzymał pozwolenie na wykonanie rozbiórki podpór montażowych, w tym podpór lądowych – poprzez demontaż stalowych elementów części nadziemnej we wszystkich podporach, a w przypadku podpór usytuowanych w korpusie wału przeciwpowodziowego "R." – dodatkową rozbiórkę betonowych oczepów i głowic pali w części podziemnej". W ocenie wnoszącego skargę, powyższy zapis świadczy , że wskazane pozwolenie zezwala jego adresatowi wyłącznie na rozbiórkę części nadziemnej przedmiotowych podpór, przy czym w zakresie podpór lądowych – dopuszcza tylko i wyłącznie rozbiórkę w zakresie podpór lądowych zlokalizowanych w korpusie wału przeciwpowodziowego "R.". Sąd rozpoznający niniejszą skargę opisany wyżej zarzut uznał za chybiony. Przede wszystkim nie ulega wątpliwości okoliczność, że w treści zalecenia Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. (załączniki do protokołu oględzin z dnia 8 kwietnia 2015 r.) wskazano m.in., że inwestor zobowiązany jest do usuwania – wraz z postępem robót – podpór montażowych pod mostem głównym, aż do ich definitywnej likwidacji (pkt.7), oraz po zakończeniu robót – do usunięcia wszystkich tymczasowych konstrukcji, uprzątnięcia i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego (...) (pkt.10). Powyższe zalecenia w pełni przy tym korespondują z treścią decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], bowiem w pkt. II.7 ww. decyzji wskazano, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad został zobowiązany do usuwania wraz z postępem prowadzonych robót – podpór montażowych pod mostem głównym, aż do ich definitywnej likwidacji (załączniki do protokołu oględzin z dnia 8 kwietnia 2015 r.) . W zakresie zaś decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. należy wskazać, że w pkt. 2 a) zobowiązano Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do rozbiórki podpór montażowych, w tym podpór lądowych – poprzez demontaż stalowych elementów części nadziemnej we wszystkich podporach, a w przypadku podpór usytuowanych w korpusie wału przeciwpowodzioweg "R." dodatkową rozbiórkę betonowych oczepów i głowic pali w części podziemnej". Ponadto, nie ulega przy tym wątpliwości, że w warunkach badanej decyzji, w pkt. 5 zobowiązano inwestora do usuwania podpór montażowych pod mostem głównym – sukcesywnie wraz z postępem robót, aż do całkowitej ich likwidacji. Jak wynika z powyższego, skarżący artykułując zarzut, w sposób wybiórczy i stronniczy przytoczył treść decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] listopada 2008 r., dokonując przy tym jego nadinterpretacji, bowiem w przedmiotowej decyzji nie wydano dyspozycji zawężającej rozbiórkę co do "podpór lądowych zlokalizowanych w korpusie wału przeciwpowodziowego". Ponadto, konsekwentnie we wszystkich przeanalizowanych przez Sąd rozstrzygnięciach wskazywano obowiązek całkowitej likwidacji przedmiotowych podpór montażowych. Sąd rozpoznając skargę nie podzielił także zarzutu dotyczącego naruszenia przez organy normy art. 29 ust. 1 pkt. 24 ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie, w całej rozciągłości Sąd podziela zapatrywanie organu odwoławczego, że przedmiotowe podpory montażowe służące do nasuwania podłużnego Mostu R. stanowią samowolę budowlaną. Sąd w pełni aprobuje przy tym także ustalenie, iż akcentowane podpory utraciły charakter obiektów tymczasowych, wymienionych w treści dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt. 24 ustawy Prawo budowlane. Nadto podkreślić trzeba, że organ w sposób prawidłowy ustalił, iż sporne podpory montażowe wypełniają definicję obiektu budowlanego określoną w treści art. 3 pkt. 1 ustawy Prawa budowlanego. W konsekwencji powyższego, organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował treść art. 48 ust. 2 i 3 i art. 52 ustawy Prawo budowlane wstrzymując prowadzenie robót budowlanych oraz zobowiązując Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do przedłożenia określonych dokumentów, zaś organ odwoławczy zasadnie zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego ustalenia wymagań w zakresie niezbędnych zabezpieczeń budowy, należy wskazać, że organ rzeczywiście w sposób ogólnikowy sformułował w treści decyzji obowiązek "(...) zabezpieczenia podpór montażowych w ilości 2 sztuk (...) przed powstaniem zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska". Niemniej jednak, mając na uwadze okoliczność, że stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zajmujący się w sposób profesjonalny tego typu pracami, nie ulega wątpliwości, iż wskazana okoliczność nie uniemożliwi jej wykonania . Dlatego tez w zakresie powyższego zarzutu, Sąd uznał argumentację skargi za zbyt daleko idącą. Podsumowując, wskazać należy, że wbrew zarzutom skarżącego nie doszło do naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia w niniejszej sprawie. Mając na uwadze, iż w sprawie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny w rozumieniu art. 7 k.p.a. jak również został wyczerpująco rozpatrzony cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 k.p.a., a ponadto uzasadnienie postanowienia odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.