VII SA/Wa 1451/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi Zakładu M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję (...) Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii Siedlce z dnia (...) kwietnia 2011 r. znak: (...) w przedmiocie zakazu stosowania w produkcji substancji dodatkowej skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia (...) kwietnia 2011r., znak (...) (...) Wojewódzki Lekarz Weterynarii z siedzibą w S., po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z dnia (...) marca 2011 r., znak: (...) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał co następuje: W dniu (...) grudnia 2010 r. do Powiatowego Inspektora Weterynarii w P. wpłynęło pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. przekazujące według właściwości terytorialnej rzeczowej do wykorzystania służbowego dokumentację dotyczącą oceny znakowania produktu "(...)". Następnie w dniu (...) grudnia 2010 r. inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P. przeprowadzili kontrolę Zakładu M. sp. z o.o., z siedzibą w W., Zakład Produkcyjny W., (weterynaryjny numer identyfikacyjny (...)), udokumentowaną protokołem nr (...) "(...)". Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. decyzją znak: (...) z dnia (...) marca 2011r. zakazał stosowania w produkcji serów twarogowych niedojrzewających substancji dodatkowej barwnika E 120 koszenila. Strona pismem z dnia (...) marca 2011 r. złożyła, za pośrednictwem powiatowego Lekarza Weterynarii w P., odwołanie od decyzji organu I instancji w którym podnosi, iż jej zdaniem "(...)" można zaliczyć do grupy "desery, łącznie z aromatyzowanymi przetworami mlecznymi" do których dodatek barwnika jest dozwolony, a także, w świetle projektów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności możliwe będzie stosowanie koszenili do produkcji serów niedojrzewających. Organ II instancji stwierdził, że rozpoznając odwołanie miał na uwadze to, że substancje dodatkowe, w tym barwniki, można stosować w produkcji żywności na zasadach określonych w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.U.UE.L.08.354) oraz Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2010 r. w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych (Dz. U. Nr 232, poz. 1525). Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. w dniu (...) grudnia 2010 r. przeprowadził kontrolę w Zakładzie M. Sp. z o. o., która wykazała, iż zakład stosuje w produkcji produktu "(...)" substancję dodatkową - barwnik E120 koszenila, który zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) listopada 2010 r. w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych może być stosowany w określonych dawkach w środkach spożywczych, których wykaz jest zawarty w tabeli 4 załącznika 3 rzeczonego rozporządzenia. Zgodnie z cytowanym załącznikiem, wykaz ten obejmuje w poz. 9 produkty zdefiniowane jako "desery, łącznie z aromatyzowanymi przetworami mlecznymi". Istota problemu sprowadza się do ustalenia, czy "(...)" jest jednym ze środków spożywczych wymienionych w tabeli 4 załącznika nr 3 do cyt. rozporządzenia z dnia 22 listopada 2010r. Strona w uwagach do protokołu kontroli wskazała, iż zakład jest w trakcie wyjaśniania interpretacji przedmiotowych przepisów oraz kwalifikacji rzeczonego produktu. Podmiot pismem z dnia (...) grudnia 2010r. poinformował Powiatowego Lekarza Weterynarii w P., iż wystąpił o ekspertyzę w sprawie stosowania barwnika koszenili do Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH, Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Ministerstwa Zdrowia. Zarówno z pisma Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lutego 2011 r., znak: (...) jak i Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH z dnia (...) lutego 2011 r., znak: (...) wynika, iż barwnik koszenila może być dodawany do środków spożywczych zawartych w tabeli 4 załącznika nr 3, w której to tabeli widnieją produkty określone jako "desery, łącznie z aromatyzowanymi przetworami mlecznymi". Tym samym skład "(...)" uniemożliwia jego zakwalifikowanie do grupy "desery, łącznie z aromatyzowanymi przetworami mlecznymi". Powyższa grupa obejmuje bowiem aromatyzowane przetwory mleczne o charakterze deseru np. jogurtu czy puddingu, do którego przedmiotowy produkt nie może być zaliczony. Koszenila dozwolona jest do stosowania jedynie przy produkcji aromatyzowanych serów topionych, a produktu zakładu z pewnością nie można zaliczyć do tej grupy wyrobów. Strona w dniu (...) lutego 2011r., po otrzymaniu odpowiedzi z Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH, poinformowała Powiatowego Lekarza Weterynarii w P., iż zobowiązuje się do dostosowania składu produktu do obowiązujących przepisów. Ponadto w dniu (...) marca 2011 r. zwróciła się do organu I instancji z prośbą na wyrażenie zgody na dodawanie koszenili do czasu ogłoszenia ostatecznej wersji załączników do Rozporządzenia Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008. Tym samym, strona zgadzała się ze stanowiskiem, iż barwnik E 120 koszenila nie powinien być dodawany do produktu zakładu "(...)", a ponadto nie jest on dozwolony przepisami prawa. Organ II instancji, odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu argumentów dotyczących zmian w przepisach prawa, stwierdził że organ administracji publicznej obowiązany jest rozstrzygać na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa w dniu rozstrzygania. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że strona nie jest konsekwentna w odniesieniu do zakwalifikowania własnego produktu do odpowiedniej grupy przetworów mlecznych, gdyż raz pisze, iż "(...)" można zaliczyć do "deserów, łącznie z aromatyzowanymi przetworami mlecznymi", a innym razem podkreśla, iż prawdopodobnie możliwość stosowania koszenili pojawi się przy produkcji "serów i produktów na bazie serów" Organ II instancji przywołał też przepis art. 35 k.p.a. Stwierdził, że organ I instancji, uchybił terminowi załatwienia sprawy w ww. przepisie, jednak uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję, wniósł Zakład M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dochodząc jej uchylenia. Skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. - wobec nie rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący art. 80 k.p.a. – bowiem organ w sposób niewłaściwy, z przekroczeniem zasady swobody dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego tj. nie uwzględnił projektu zmian do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 roku dopuszczającego stosowanie koszenili do produkcji serów niedojrzewających oraz uznał, ze treść pisma Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lutego 2011 roku, znak ZWbhz-mk-8520- 102f110(399) oraz treść pisma Narodowego Instytutu Zdrowia publicznego PZH z dnia 2 lutego 2011 roku, znak HZ 4511/10 są wystarczającą podstawą do uznania, iz "(...)" nie jest jednym ze środków spożywczych wymienionych w tabeli 4 załącznika nr 3 do Rozporządzenia z dnia 22 listopada 2010 roku w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych (Dz. U. Nr 232, poz. 1525). Ponadto skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisu art. 84 § 1 k.p.a. -poprzez brak dopuszczenia przez organ administracji dowodu z opinii biegłego specjalisty w niniejszej sprawie, w której wymagane są wiadomości specjalne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), było poddanie zaskarżonej decyzji ocenie pod względem zgodności z przepisami prawa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiada przepisom prawa. Sąd podziela argumentację organów obu instancji, co do kwalifikacji produktu spożywczego w niniejszym postępowaniu i podstawy prawnej nakazu zastosowanego w związku z jego produkcja wobec stosowania substancji dodatkowej – barwnika E 120 koszenila. Wbrew zarzutom skarżącej Spółki, organy w toku niniejszego postępowania, rozpatrzyły wyczerpująco materiał dowodowy w sprawie i nie dopuściły się przekroczenia granic zasady swobodnego uznania. Organy obu instancji, dysponowały własną wiedzą fachową, a dodatkowo uwzględniły stanowisko Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi zawarte w piśmie z dnia (...) lutego 2011 r., znak: (...) oraz Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH z dnia (...) lutego 2011 r., znak: (...). Że stanowisk ww. podmiotów wynika jednoznacznie, iż barwnik koszenila może być dodawany do środków spożywczych zawartych w tabeli 4 załącznika nr 3, w której to tabeli widnieją produkty określone jako "desery, łącznie z aromatyzowanymi przetworami mlecznymi". Tym samym organ drugiej instancji zasadnie stwierdził, że skład "(...)" uniemożliwia jego zakwalifikowanie do grupy "desery, łącznie z aromatyzowanymi przetworami mlecznymi". Powyższa grupa obejmuje bowiem aromatyzowane przetwory mleczne o charakterze deseru np. jogurtu czy puddingu, do którego przedmiotowy produkt nie może być zaliczony. Koszenila dozwolona jest do stosowania jedynie przy produkcji aromatyzowanych serów topionych, a produktu zakładu z pewnością nie można zaliczyć do tej grupy wyrobów. Należy podkreślić, że w piśmie pochodzącym od Ministerstwa Rolnictwa, a opisanym wyżej, wskazano na współprace, przy opracowaniu zajętego stanowiska, z departamentem Bezpieczeństwa Żywności i Żywienia Głównego Inspektoratu Sanitarnego, na konsultację z zakładem Badania Żywności i Przedmiotów Użytku w Narodowym Instytucie Zdrowia Publicznego - Państwowym Zakładem Higieny. W świetle powyższej argumentacji bezpodstawny jest zarzut skarżącej Spółki, co do naruszenia przepisu art. 84 § 1 k.p.a., poprzez brak dopuszczenia przez organ dowodu z opinii biegłego specjalisty w niniejszej sprawie. Nie jest uzasadniony także zarzut skarżącej Spółki, zgodnie z którym w toku niniejszego postępowania organy powinny uwzględnić projekt zmian do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008r. W tym kontekście, należy zgodzić się ze stanowiskiem organ II instancji, który stwierdził, że organ administracji publicznej obowiązany jest rozstrzygać na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa w dniu rozstrzygania. Mając na uwadze powyższa argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).