VII SA/Wa 1451/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka [...]. w [...] w skardze na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] mocą której ww. Spółce oraz Gminie [...] nakazano przeprowadzenie określonych robót budowlanych, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Spółka wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej poprzez wydatkowanie środków na wykonanie nakazanych robót w sytuacji gdy - zdaniem Spółki - podmiot ten nie powinien być adresatem ww. robót. Spółka podniosła, że faktycznie nie włada budynkiem warsztatu napraw, w którym miałyby być przeprowadzone roboty. Umową użyczenia Spółka przekazała Gminie [...] ww. budynek, który Gmina wykorzystuje do prowadzenia ustawowej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo-administracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Skarżąca Spółka we wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ją na koszt opłacenia robót budowlanych. Tym samym strona skarżąca wskazała na skutek w postaci pojawienia się szkody finansowej związanej z wykonaniem nakazanych robót. Rozpoznając wniosek wskazać należy, że argumentacja strony skarżącej jest bardzo ogólnikowa. Wykonanie zaskarżonej decyzji, co jest oczywiste, spowoduje powstanie określonych kosztów, jednakże by móc wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji na tej podstawie, należałoby wykazać, że powstała szkoda będzie znaczna. Powyższe obliguje do - chociażby szacunkowego - podania wysokości poniesionych nakładów oraz porównanie tej kwoty z środkami jakie Spółka może przeznaczyć na ten cel. Strona skarżąca nie określając wysokości kosztów związanych z realizacją decyzji oraz swojej sytuacji materialnej spowodowała znaczne osłabienie argumentacji wniosku. Pojęcie "znacznej szkody" jest pojęciem podlegającym swobodnej ocenie sądu i inaczej będzie oceniane w stosunku np. do niewielkiej inwestycji prowadzonej przez osoby fizyczne utrzymujące się przykładowo - z emerytur, a inaczej do inwestycji prowadzonych przez podmioty prowadzące działalność w formie spółek akcyjnych. Pamiętać również należy, że okolicznościami, które w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 ww. ustawy, upoważniają sąd do wstrzymania wykonania decyzji są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Chodzi tu oczywiście o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie jeżeli zaskarżona decyzja zostanie uchylona stronie skarżącej przysługiwać będzie zwrot poniesionych nakładów na wykonanie decyzji. Natomiast zdecydowanie przedwczesnym argumentem, który odnosi się do meritum sprawy, co na obecnym etapie sprawy nie może być badane, jest wskazywanie niezasadności nałożenia obowiązku na Spółkę. To, czy obowiązek powinna wykonać spółka [...]., Gmina [...], czy oba te podmioty solidarnie, będzie przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu podczas rozpoznawania sprawy. Z tego względu ten argument nie mógł być wzięty pod uwagę. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że warunkiem merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest właściwe jego uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskodawcę, że w sprawie zachodzą dwie przesłanki z art. 61 § 3 ww. ustawy, strona argumentów odnoszących się do ustawowych przesłanek nie podała. Kierując się powyższą argumentacją Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.