VII SA/Wa 1452/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów wniesionych do tytułu wykonawczego skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 1452/13 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: GINB) postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. dalej: p.p.s.a.), oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), uwzględniając w całości skargę T. J. na postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, oddalające zarzuty, wniesione przy piśmie z dnia 11 września 2012 r. przez T. J. do tytułu wykonawczego wystawionego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] sierpnia 2012 r. pod numerem [...] – uchylił własne postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. oraz utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zarzutów do tytułu wykonawczego wystawionego [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] sierpnia 2012 r. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Na ww. postanowienie T. J. wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. GINB stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r. T. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Po przeanalizowaniu akt sprawy, organ odwoławczy stwierdził wystąpienie przesłanek uzasadniających odmienne rozstrzygnięcie, w stopniu pozwalającym na uznanie skargi w całości w trybie przewidzianym przepisem 54 § 3 p.p.s.a., albowiem postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r., zostało błędnie podjęte w oparciu o zwrotne potwierdzenie odbioru z datą odbioru 8 stycznia 2013 r., numer pocztowy (00)259007731116070483. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi T. J. w dniu 9 stycznia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie w aktach sprawy, spięte z innym postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego), co oznacza, że termin do wniesienia zażalenia, liczony w sposób przewidziany w 57 § 1 k.p.a. upływał w dniu 16 stycznia 2013 r. Zażalenie, datowane 16 stycznia 2013 r. złożone zostało w dniu 16 stycznia 2013 r. — stempel dzienny Poczty Polskiej na kopercie, tj. w terminie przewidzianym w art. 141 § 2 k.p.a. W tym stanie faktycznym i prawnym organ uznał za zasadne uchylić własne postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. i rozpatrzyć zażalenie T. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał T.J. wykonanie, pod kierunkiem osoby posiadającej prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, rozbiórki samowolnie nadbudowanej części budynku mieszkalnego tj. poddasza użytkowego o wymiarach 6,08 x 4,55 m wraz z prowadzącymi doń od strony północnej zewnętrznymi "drabiniastymi" schodami drewnianymi o szerokości 0,85 m oraz dobudowanego od strony północnej murowanego wiatrołapu, w rzucie w kształcie wielokąta (prostokąt o wymiarach 2.45 x 2.0 m i trójkąt o bokach 2 x 1,90 x 1,75 m) w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] w [...] na terenie działki nr [...], zlokalizowanej na terenie nadmorskiego pasa technicznego. Decyzja ww. stała się prawomocna. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego upomnieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, ze zm.) wezwał zobowiązanego do niezwłocznego wykonania obowiązku w zakresie ww. decyzji. Wobec niewykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji organ egzekucyjny wystawił w dniu [...] sierpnia 2012 r. tytuł wykonawczy nr [...]. W piśmie z dnia 11 września 2012 r., T. J. wniósł zarzuty do powyższego tytułu wykonawczego dotyczące niespełnienia przez organ egzekucyjny obowiązków określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: — art. 33 pkt 4 — poprzez błędne oznaczenie osoby zobowiązanego, — art. 33 pkt 5 z uwagi na niewykonalność obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym, — art. 33 pkt 7 — poprzez zaniechanie doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 cytowanej ustawy, — art. 33 pkt 8 — poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, — art. 33 pkt 10 — poprzez niedochowanie wymogów formalnych regulujących zakres informacji zawartych w tytule wykonawczym. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], [...] WINB, po rozpatrzeniu zarzutów do tytułu wykonawczego wystawionego przez ten organ w dniu [...] sierpnia 2012 r. uznał je za nieuzasadnione. Na ww. postanowienie T. J. wniósł zażalenie. Po przeanalizowaniu akt sprawy, organ odwoławczy wskazał, że wszelkie argumenty zażalenia odnoszące się do postępowania rozpoznawczego nie mogą być na obecnym, egzekucyjnym etapie postępowania analizowane. Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym stanowi swoisty środek zaskarżenia. Spełnia podobną rolę jak odwołanie w postępowaniu orzekającym. Zarzuty w przeciwieństwie do odwołania można złożyć tylko z przyczyn literalnie wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Określone wyczerpująco podstawy złożenia zarzutów wskazują, że chodzi o sytuacje gdy naruszone zostały istotne zasady postępowania egzekucyjnego lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Organ zacytował treść art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazał także jakie elementy powinien zawierać tytuł egzekucyjny, zgodnie z art. 27 § 1 ww. ustawy. Zobowiązany w zażaleniu podniósł, że organ I instancji błędnie oznaczył adres obiektu będącego przedmiotem postępowania oraz nie wskazał numerów PESEL, daty urodzenia, NIP Zobowiązanego w tytule wykonawczym. Bezspornym jest, że dane identyfikujące oraz adres zamieszkania Zobowiązanego w tytule wykonawczym są zbieżne z adresem obiektu będącego przedmiotem postępowania oraz adresatem decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., [...] WINB, na podstawie której doszło do wydania tytułu egzekucyjnego: ul. [...], [...]-[...] [...]. W odniesieniu do kwestii niewskazania w tytule wykonawczym nr PESEL, daty urodzenia, NIP Zobowiązanego, organ zauważył, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ww. numery nie są elementami obligatoryjnymi tytułu wykonawczego — wystarczającym jest dla osoby fizycznej jej imię i nazwisko oraz adres zobowiązanego. Odnosząc się do zarzutu, że tytuł wykonawczy jest dotknięty nieważnością z powodu niedoręczenia prawnie skutecznego upomnienia, organ wskazał, że w aktach organu I instancji znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia z dnia [...] sierpnia 2010 r., datowane stemplem Poczty Polskiej dnia 6 sierpnia 2010 r., pokwitowane w dniu 10 sierpnia 2010 r. przez córkę. Wskazał przy tym organ, że kopia ww. upomnienia została ponownie przekazana Zobowiązanemu przy piśmie z dnia 2 lipca 2012 r. W aktach organu I instancji znajduje się również zwrotne potwierdzenie odbioru tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2012 r. datowane stemplem Poczty Polskiej dnia 29 sierpnia 2012 r., pokwitowane w dniu 4 września 2012 r. przez Zobowiązanego. Stosownie do art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. niespełnienie wymogów określonych w art. 27 tej ustawy. Odnosząc się do zarzutu, że treść obowiązku w tytule wykonawczym nie zawiera klauzuli, że rozbiórka winna być wykonana pod kierunkiem osoby posiadającej prawo wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, organ wskazał, że art. 27 § 1 pkt 3 powołanej ustawy wymaga, aby tytuł wymieniał treść obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że jest on wymagalny. Określenie treści obowiązku w tytule wykonawczym dotyczy wskazania, na czym obowiązek ten polega, a to dla uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości zarówno co do sposobu, jak i co do zakresu prowadzenia egzekucji. Treść obowiązku nie musi zawierać wszelkiego rodzaju zasad obowiązujących w procesie budowlanym, zasad dotyczących bhp czy obowiązku prowadzenia robót przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia. Jak wynika z akt sprawy żaden ze środków egzekucyjnych, w dacie wniesienia przedmiotowego zażalenia nie był zastosowany, co wyklucza analizowanie sprawy w aspekcie uciążliwości środka egzekucyjnego. T. J. złożył skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Powyższe postanowienie zaskarżył w całości i zarzucił mu: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 26 i 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez utrzymanie w mocy tytułu wykonawczego oraz postanowienia organu I instancji, na podstawie których doszło do nałożenia na skarżącego obowiązku, którego skarżący nie jest w stanie wykonać, albowiem skarżący nie jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w [...] i nie ma tytułu prawnego do owej nieruchomości. 2. naruszenie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji pomimo błędnego oznaczenia osoby zobowiązanego w tytule wykonawczym, 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku owej decyzji w postaci niewykonalność obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym, 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji gdy doszło do zaniechania doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 tejże ustawy, 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji gdy doszło do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 6. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy w tytule wykonawczym nie dochowano wymogów formalnych regulujących zakres informacji zawartych w tytule wykonawczym. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2013 r. oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2013 r. oraz rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że skarżący nie jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Wprawdzie wniósł o zasiedzenie owej nieruchomości, ale postępowanie sądowe w tej sprawie jeszcze nie zostało zakończone. Absurdem jest zatem nakładanie na skarżącego jakichkolwiek obowiązków dotyczących ww. nieruchomości. Skoro skarżący nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, nie może podjąć na niej jakichkolwiek prac, czy też doprowadzić jej do stanu wskazanego przez właściwe organy. W konsekwencji, nakładanie na obwinionego jakichkolwiek obowiązków w tym względzie jest nieuzasadnione. Z żądaniem takim organy administracji publicznej powinny wystąpić do właściciela nieruchomości. Niezależnie od powyższego, skarżący kwestionuje także treść tytułu wykonawczego i zasadność utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji. Skarżący podtrzymuje zarzuty wobec tytułu wykonawczego zawarte w piśmie z 11 września 2012 r. Konsekwentnie, skoro GINB nie uchylił wadliwej decyzji PINB, decyzja GINB i poprzedzająca ją decyzja PINB winny zostać uchylone. Jak to już podniesiono wcześniej, w treści tytułu wykonawczego osoba zobowiązanego wskazana została jedynie z imienia i nazwiska oraz poprzez oznaczenie adresu zamieszkania przy ul. [...] w [...]. Nie zostały wskazane żadne dodatkowe dane pozwalające na identyfikację podmiotu zobowiązanego. W tytule wykonawczym nie został wskazany nr PESEL zobowiązanego, ani nawet jego data urodzenia. Nie wskazano również numeru NIP zobowiązanego. Nie sposób ocenić, do którego Tadeusza Jackowskiego odwołuje się omawiany tytuł wykonawczy. Zobowiązany kwestionuje zatem, że doręczony mu tytuł wykonawczy w istocie dotyczy jego osoby. Zaznaczył, że zobowiązany nie zamieszkuje przy ul. [...], ale przy ul. [...] w [...]. Fakt ten wynika wprost z dokumentacji zawartej w aktach postępowania. W takiej sytuacji nie ma absolutnej pewności, że osoba wskazana w tytule wykonawczym to w istocie skarżący. Dalej skarżący wskazał, że w tytule wykonawczym decyzja z [...] września 2009 r. odwołuje się do konieczności wykonania ściśle określonych prac pod kierunkiem osoby posiadającej prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Treść obowiązku, do której odwołuje się tytuł wykonawczy nie obejmuje jednak takiej konieczności. Wskazał także na brak możliwości wykonania obowiązku nałożonego przez organ egzekucyjny. Jak to bowiem zaznaczono wcześniej, na działce [...] zlokalizowanych jest szereg budynków, w tym budynek przy ul. [...] oraz budynek przy ul. [...]. Biorąc pod uwagę fakt zamieszkiwania przez skarżącego pod adresem przy ul. [...], jako bezzasadny należy ocenić nałożony na niego obowiązek zlikwidowania jakichkolwiek naniesień na innej nieruchomości. Powtórzył także zarzut, że skarżącemu nie doręczono upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy oraz naruszenia art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niedochowanie wymogów formalnych regulujących zakres informacji zawartych w tytule wykonawczym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poza. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady nie wystąpiły. Przedmiotem skargi do tut. Sądu było postanowienie, mocą którego organ po uprzednim uchyleniu własnego postanowienia – w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie oddalenia zarzutów do tytułu wykonawczego. Postępowanie egzekucyjne, które ma na celu doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym, toczy się według zasad określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jedną z takich zasad jest ograniczenie kompetencji organu egzekucyjnego do badania wyłącznie dopuszczalności egzekucji administracyjnej z wyłączeniem oceny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Środkiem prawnym zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej są natomiast zarzuty, których podstawą mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ar. 33 pkt 1 - 10 ww. ustawy. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być: 1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4. błąd co do osoby zobowiązanego; 5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10. niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Postępowanie administracyjne toczy się więc tylko w ramach zgłoszonych zarzutów i które to zostały zgłoszone, w terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 wyżej wskazanej ustawy. W niniejszej sprawie T. J. podniósł zarzuty wymienione w art. 33 pkt 4, 5, 7, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.. Trafnie organ egzekucyjny ocenił, że zarzuty te nie znajdują oparcia w przepisach prawa. I tak, wbrew twierdzeniom skarżącego zachowane zostały wszelkie wymogi prawne związane z wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 26 ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, jeżeli zaś wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakazującej skarżącemu rozbiórkę wymienionego w tej decyzji części obiektu budowlanego. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...](dalej także: [...] WINB) w dniu [...] sierpnia 2010 r. wystosował do T. J. upomnienie znak: [...], które zostało ww. doręczone 10 sierpnia 2010 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia ww. doręczenia wynika, że w tym dniu przesyłkę odebrała córka J. T.. Mając na uwadze treść art. 43 k.p.a., który to przepis – na mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ma odpowiednie zastosowanie również do tego ostatniego postępowania - należało uznać doręczenie to za prawnie skuteczne. Tym samym zarzuty skarżącego dotyczące niedoręczenia upomnienia są oczywiście nieuzasadnione. Prawidłowo zatem organ oddalił zarzuty oparte o treść art. 33 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec tego, że skarżący pomimo upływu terminu określonego w upomnieniu nie wykonał dobrowolnie nałożonego obowiązku prawidłowo wszczęto egzekucję administracyjną. Tym samym nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa w związku z tym, że dnia [...] lipca 2012 r. wystawił tytuł egzekucyjny, który doręczony został zobowiązanemu 4 września 2012 r. Zarzuty zostały zatem złożone w ustawowym terminie. Nie ma racji skarżący wskazując, iż organ w sposób błędny określił osobę zobowiązanego. Powyższej wadliwości upatruje się w niewskazaniu w tytule wykonawczym nr PESEL ani też daty urodzenia zobowiązanego; T. J. wskazuje także, że zamieszkuje przy ul. [...] a nie, jak wskazano w tytule – 25. Jak wynika z art. 27 § 1 pkt 2 cyt. ustawy w tytule egzekucyjnym organ ma obowiązek wskazać imię, nazwisko, lub firmę zobowiązanego i jego adresu a także zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu jeżeli wierzyciel posiada taką informację. A zatem elementem obligatoryjnym tytułu wykonawczego jest jedynie imię, nazwisko i adres zobowiązanego. Tym samym organ nie ma obowiązku wskazywać jego nr PESEL lub daty urodzenia. W niniejszej sprawie zarzut ten jest tym bardziej nieuzasadniony, że skarżący nie kwestionował tego, że tytuł wykonawczy winien być skierowany do innej osoby o tym samym imieniu i nazwisku (zbieg nazwisk). Niezrozumiały jest także zarzut nieprawidłowo określonego w tytule wykonawczym adresu zobowiązanego. Godzi się zauważyć, co słusznie podkreślił organ egzekucyjny, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2009 r. korespondencja była skutecznie doręczana skarżącemu na adres w [...] przy ul. [...]. Taki jest też adres nieruchomości, na której posadowione są obiekty budowlane objęte nakazem rozbiórki. Godzi się przy tym zauważyć, że z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż co do działki nr [...]objętej decyzją, używana jest zamiennie numeracja [...], [...] i [...]. A zatem skoro, co nie ulega wątpliwości, wskazanie adresu zobowiązanego w tytule wykonawczym jest związane z koniecznością dookreślenia osoby zobowiązanego, to wskazanie adresu T. J. – ul. [...] przy możliwości zamiennego używania numerów [...] i [...]nie może być uznane za wadliwe. Tym samym jako nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty błędnego oznaczenia osoby zobowiązanego określone w art. 33 pkt 4 i 10 ustawy stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia organu. Rację ma także organ wskazując, że nie można w niniejszej sprawie mówić o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 33 pkt 8 ustawy, skoro na tym etapie nie zastosowano jeszcze żadnego środka. I wreszcie nie znajduje prawnego uzasadnienia zarzut niewykonalności obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym. W tym zakresie Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podzielił stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prowadzące do stwierdzenia, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją niezależne od zobowiązanego i trwałe przyczyny powodujące niemożność wykonania tego obowiązku. Adresat obowiązku musi być trwale pozbawiony możliwości jego wykonania. Niewykonalność ta jest spowodowana przyczynami o charakterze obiektywnym. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki; bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 509/05, opub. w Legalis). Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że niepieniężny obowiązek rozbiórki dobudowanej i nadbudowanej części obiektu budowlanego wynikający z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Inspektora z dnia [...] lutego 2009 r. jest wykonalny. W przedmiotowej sprawie nie występują trwałe i nieusuwalne przeszkody, które uzasadniałyby twierdzenie o niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie może przy tym ujść uwadze, że kwestia braku tytułu prawnego do nieruchomości objętej decyzją stanowiącą podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego była podnoszona przez skarżącego w toku postępowania zakończonego wydaniem tej ostatniej decyzji. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. wskazał, że kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Po wydaniu ww. decyzji w żaden sposób nie zmieniła się sytuacja własnościowa na nieruchomości. Co za tym idzie powyższa okoliczność nie może być w żadnej mierze uwzględniona przez organ egzekucyjny albowiem, odmienna ocena tej okoliczności prowadziłaby de facto do wzruszenia ostatecznej decyzji co, dla odmiany, stanowiłoby naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że prawidłowo oddalono zarzuty oparte na art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Trafnie organ ocenił także brak obowiązku ścisłego określania sposobu wykonania zobowiązania nałożonego decyzją. Co za tym idzie Sąd nie doszukał się wadliwości w braku wskazania w tytule, iż rozbiórka ma się odbywać pod nadzorem uprawnionej osoby. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł naruszeń przepisów prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.