VII SA/Wa 1457/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia 30 listopada 2006r., Wojewoda [...] na podstawie art. 157 Kodeksu postępowania administracyjnego, po wszczęciu postępowania administracyjnego, na wniosek B. F. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2000r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowego z funkcją mieszkalną na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w K. odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. B. F. we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazała, że decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza prawo. Zdaniem skarżącej decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 1998r. znak [...], była decyzją warunkową, ponieważ należało spełnić wszystkie warunki określone w załączniku nr 1 decyzji. Jednym z warunków było nabycie działki [...] przez właścicieli pawilonów. Warunek ten został spełniony, ponieważ jako jedna z właścicielek pawilonów nie zakupiła części wydzielonej działki, a ponadto nie udzieliła zgody na budowę. Skarżąca twierdziła, że decyzja, której warunki nie zostały spełnione nie mogła stanowić podstawy do wydania pozwolenia na budowę rozpatrywanego obiektu. Ponadto B. F. zwróciła uwagę na fakt, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została uchylona prze sąd administracyjny. Oceniając zgodność weryfikowanej decyzji z obowiązującymi w dniu jej wydania przepisami organ ustalił, co następuje: Decyzją z dnia [...] lipca 1998r. znak [...] Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu usługowo-handlowego zlokalizowanego przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 1999r. znak [...] Prezydent Miasta K. zmienił w/w decyzję, ustalając nowy termin ważności – do dnia 30 kwietnia 2000r. Jak wynika z załącznika nr 1, będącego integralną częścią decyzji, działki objęte w/w decyzją to [...], [...], [...] oraz [...]. W załączniku wskazano m. in., że działka nr [...] jest własnością Skarbu Państwa i nabycie jej przez właścicieli pawilonów jest warunkiem realizacji zabudowy tego fragmentu Śródmieścia. Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor (K. A.) przedłożył: • akt notarialny z dnia 21 sierpnia 1996r. rep. A nr [..]. Z w/w aktu notarialnego wynika, że na działce znajdował się pawilon handlowy w którym K. A. prowadziła działalność handlową, • akt notarialny z dnia 2 września 1999r. rep. A nr [...], świadczy o sprzedaży K. A. działek nr [...], [...] i [...] (powstałych z podziału działki nr [...]) przez Starostę Powiatu K. działającego w imieniu Skarbu Państwa. Z przywołanych dokumentów wynikało, że inwestor jako jeden z właścicieli pawilonów handlowych nabył działkę nr [...]; wydzieloną przez podział działki nr [...]. Zatem został spełniony warunek decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 1998r. mówiący o tym, że nabycie działki nr [...] przez właścicieli pawilonów jest warunkiem zabudowy tego terenu. Wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 9 lutego 2000r. został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2000r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku usługowego z funkcją mieszkalną na działkach [...] i [...] jest zgodna z w/w decyzją o warunkach zabudowy, która wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Zaprojektowano obiekt w zabudowie zwartej (przylegający do budynku administracyjnego ZUS), w liniach zabudowy wskazanych w dowzizt, przewidziano obsługę komunikacyjną od ul. [...] i istniejącej drogi dojazdowej – dz. Nr [...]. Wysokość obiektu stanowią dwie kondygnacje i poddasze użytkowe (dwukondygnacje). Inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany został opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Wobec powyższego organ administracyjny miał obowiązek wydać decyzje o pozwoleniu na budowę, ze względu na treść przepisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji. Zatem w ocenie Wojewody [...] przeprowadzone w trybie art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie nie pozwoliło na uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta K. znak [...] z dnia 29 listopada 2000r. jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, bądź też inną wadą określoną w art. 156 § 1 kpa. Natomiast uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. |o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 1999r. (zmieniającej termin ważności decyzji) wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2003r. sygn. akt SA/Sz 1488/01, jest przesłanką do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. W odwołaniu od decyzji B. F. twierdziła, że uchylona decyzja Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 1999r. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2003r. sygn. akt SA/Sz 1488/01 jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2000r. Ponadto odwołująca się podnosiła, że decyzja Wojewody [...] z dnia 30 listopada 2006r. została oparta na sfałszowanym dokumencie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania B. F. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r.. znak [...], sprostowanej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r. znak [...], odmawiającej stwierdzenia na wniosek B. F. nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2000r., znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. A. pozwolenia na budowę budynku usługowego z funkcją mieszkalną na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że badana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2000r., znak [...] została wydana zgodnie z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie inwestor spełnił wszystkie nałożone przepisami obowiązki: złożył wniosek w sprawie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedstawił kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z wszystkimi wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami. Podnoszone przez skarżącą, późniejsze wyeliminowanie z obrotu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę stanowi przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, nie jest natomiast podstawą do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Również zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 kpa, okoliczność, iż dowody, na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe – stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a nie do badania sprawy w trybie nieważnościowym. Stąd też wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 kpa w przedmiotowej sprawie, stwierdzone orzeczeniem sądu, może się stać podstawą do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a nie podstawą do stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. F. podnosiła zarzuty uprzednio wskazane w odwołaniu. Skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i decyzji Wojewody [...] oraz o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2000r. Ponadto skarżąca wnosiła o dopuszczenie przez sąd biegłego rzeczoznawcy budowlanego w celu wydania opinii o oddziaływaniu zrealizowanej zabudowy na jej nieruchomości i o odstępstwach architektonicznych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia zgodności decyzji z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jej wydania. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji Celem postępowania nieważnosciowego jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji ostatecznej i ustalenie, czy nie jest ona dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. Organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie rozstrzyga, co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, organ ma obowiązek rozstrzygnąć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 1985r. sygn. akt I SA 89/85 ONSA 1985 nr 1 poz. 30). Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r. sprostowaną postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r. odmawiającą stwierdzenia na wniosek B. F. nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2000r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. A. pozwolenia na budowę budynku usługowego z funkcją mieszkalną na działkach [...] i [...] przy ul. [...] w K. Organ dokonuje weryfikacji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji na dzień jej wydania, a więc [...] listopada 2000r. Należy uznać za prawidłowe ustalenia organu, że decyzja ta została wydana w czasie obowiązywania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [..] lipca 1998r. Prezydenta Miasta K. z uwagi na przedłużenie jej ważności do dnia 30 kwietnia 2000r. decyzją tego organu z dnia [...] lipca 1999r. Jak trafnie wskazały organy nie może być przesłanką stwierdzenia nieważności późniejsze, bo mające miejsce w dniu 12 czerwca 2003r. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 1999r. Okoliczność ta może być, bowiem przesłanką wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. W aspekcie przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez rażące naruszenie art. 35 ustawy Prawo budowlane organ rozważał zarzut skarżącej, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie spełnia warunku zawartego w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 1998 dotyczącego nabycia działki nr [...] należącej do Skarbu Państwa przez właścicieli pawilonów. Działka [...] została podzielona na działki [...], [...] i [...] z których inwestorka K. A. nabyła działkę [...] będącą terenem inwestycji (razem z przylegającą działką [...]). Natomiast skarżąca B. F. nie nabyła działki przylegającej do jej nieruchomości wydzielonej z działki [...]. Działki objęte decyzją z dnia [...] lipca 1998r. o warunkach zabudowy jak wynika z załącznika nr 1 będącego integralną częścią tej decyzji to działki [...], [...] i [...]. Budowa budynku usługowego z funkcją mieszkalną, której dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę z [...] listopada 2000r. została zrealizowana na działkach [...] i [...]. Oceniając, czy decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z decyzją o warunkach, organy słusznie przyjęły, że warunek nałożony tą ostateczną decyzją został spełniony. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 1998r. dotyczyła także warunków zabudowy na działce nr [...] będącej własnością skarżącej B. F. W przypadku ubiegania się przez nią o pozwolenie na rozbudowę budynku znajdującego się na jej działce skarżąca winna spełnić warunek nabycia działki przylegającej do jej nieruchomości. Twierdzenie natomiast skarżącej, że nie wykupienie przez nią tejże działki stanowiącej własność Skarbu Państwa stanowi nie spełnienie warunku z decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwiające zabudowę na nieruchomości K. A. jest nieuprawnione. Tak więc organy słusznie odmówiły stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, bowiem nie został naruszony rażąco art. 35 ustawy Prawo budowlane. Dla rażącego naruszenia prawa koniczne byłoby bowiem stwierdzenie przez organy oczywistego naruszenia prawa przy uwzględnieniu społeczno – gospodarczych skutków wywołanych wadliwą decyzją (vide wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 1984r sygn. akt 737/84). W tym zaś przypadku przeciwna interpretacja warunku nałożonego w decyzji o warunkach (zgodnie z intencją skarżącej) oznaczałaby możliwość "blokowania" przez skarżącą zamierzeń inwestycyjnych na działkach sąsiadujących z jej nieruchomością. Natomiast zarzuty dotyczące projektu w zakresie wysokości zabudowy nie znalazły potwierdzenia. Decyzja kontrolowana przez organy w postępowaniu nadzwyczajnym zapadła w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ architektoniczno – budowlany pierwszej instancji po wykonaniu przez inwestorkę obowiązku doprowadzenia projektu do zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu w zakresie dotyczącym wysokości projektowanej zabudowy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.)