VII SA/Wa 1460/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 8 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009r., znak: [...] w przedmiocie: odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić A. R. przywrócenia terminu do wniesienia skargi Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2009r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż strona skarżąca odebrała decyzję w dniu 10 czerwca 2009r. Skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została przesłana przez stronę skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika adw. M. G. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 10 lipca 2009r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym). W dniu 30 lipca 2009r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku podano, iż ze względu na stan zdrowia, pełnomocnik nie mógł osobiście przesłać skargi, stąd też czynność tą zlecił pracownikowi tymczasowo zastępującemu stałą asystentkę zatrudnioną w kancelarii. Skarga pomimo prawidłowego zaadresowania została przesłana bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zamiast za pośrednictwem organu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W ocenie wnioskodawcy uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy ponieważ ze względu na chorobę nie mógł osobiście dopilnować wysyłki pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Już na wstępie wskazać należy, iż od dnia 1 stycznia 2006 r. skargi wnoszone bezpośrednio do wojewódzkich sądów administracyjnych (zamiast, jak wynika z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., za pośrednictwem organów, których działanie lub bezczynność są przedmiotem skarg), są nadal przekazywane do właściwych organów, jednak termin do wniesienia skargi jest liczony od daty jej nadania przez sąd w urzędzie pocztowym. Ryzyko przekroczenia w takim przypadku 30 dniowego – procesowego terminu do wniesienia skargi obciąża po dniu 1 stycznia 2006r. stronę postępowania. Jedynie, bowiem w okresie przejściowym, tj. od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. termin do wniesienia skargi był zachowany nie tylko w sytuacji jej złożenia w organie, lub nadania ich za pośrednictwem poczty na adres organu, ale także w chwili złożenia w wojewódzkim sądzie administracyjnym, lub nadania w urzędach pocztowych na adres sądu. W niniejszej sprawie Sąd skargę przesłał do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 16 lipca 2009r., a zatem uznać trzeba, iż skarga została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Po stronie zainteresowanego istnieje obowiązek wskazania na istnienie przeszkód, które - w jego ocenie - uniemożliwiły dokonanie określonej czynności w zakreślonym terminie. Muszą to być okoliczności istniejące obiektywnie, niezależne od woli strony. Zdaniem Sądu, we wniosku nie przedstawiono faktów, które uprawdopodobniłyby okoliczności warunkujące przywrócenie terminu. Złożone przez pełnomocnika zaświadczenie lekarskie i jego zły stan zdrowia nie przesądzają o braku winy. Niekoniecznie bowiem muszą one wykluczać możność prawidłowego dokonania czynności procesowej i nadania pisma na poczcie przez inną upoważnioną osobę lub przez pracownika kancelarii. Wskazać należy, iż w przypadku gdy strona jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik powinien zadbać o terminowe i rzetelne nadanie przesyłki pocztowej zawierającej skargę do sądu. Wprawdzie choroba uniemożliwiła mu osobiste złożenie skargi, ale zlecając to innej osobie jako profesjonalista, winien dopilnować, aby czynność procesowa została dokonana prawidłowo. Sąd nie dopatrzył się także okoliczności świadczących o podjęciu przez stronę jakichkolwiek działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Winę bowiem mogłaby wyłączyć sytuacja gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W żadnym razie o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić zaniedbania pracowników. Ponieważ skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, który powinien mieć świadomość wagi terminowego i zgodnego z wymogami dokonywania określonych czynności procesowych, to z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 ww. ustawy orzekł o odmowie przywrócenia terminu w przedmiotowej sprawie.