VII SA/Wa 1460/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę B. Ł. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Pismem z dnia 12 sierpnia 2010 r. wykonując zarządzenie z dnia 11 sierpnia 2010 r. wezwano skarżącą do podpisania skargi wniesionej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Kolejnym pismem z dnia 30 września 2010 r. wykonując zarządzenie z dnia 28 września 2010 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania czy skargę złożyła osobiście we własnym imieniu, czy także w imieniu J. W., ewentualnie wskazania, czy działa jako pełnomocnik J. W. (w tym przypadku należało nadesłać pełnomocnictwo spełniające wymogi art. 35 p.p.s.a) w terminie siedmiu dni, pod rygorem uznania, iż skargę złożyła osobiście. Jednocześnie wyjaśniono, że powyższe wątpliwości wynikły ze skargi w której nagłówku wskazano, iż skarżącą jest B. Ł., natomiast w treści skargi wskazano jako skarżącego również J.W. Skarżąca pomimo upływu wyznaczonego terminu nie złożyła wyjaśnień, dlatego też potraktowano, że skarga została wniesiona wyłącznie przez B. Ł. Skarżąca pismo z dnia 12 sierpnia 2010 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi otrzymała w dniu 16 sierpnia 2010 r., a zatem siedmiodniowy termin na dokonanie ww. czynności upłynął z dniem 23 sierpnia 2010 r. Z akt sądowych wynika, że pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu, skarżąca nie podpisała złożonej skargi. Podkreślić należy, że z przepisu art. 57 § 1 p.p.s.a wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi te określa art. 46 § p.p.s.a wskazując, iż każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W znaczeniu procesowym pismo zawierające oryginalny podpis jest dokumentem stanowiącym dowód tego, że osoba, która je podpisała złożyła w nim oświadczenie. Wymagania tego nie spełnia nadesłany egzemplarz skargi bowiem nie zawiera podpisu strony skarżącej. Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.