VII SA/Wa 1460/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 20 grudnia 2024 r. nr Z5.413.69.2023 w przedmiocie nadania tytułu naukowego oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rady Doskonałości Naukowej (dalej: ,,Organ’’, ,,RDN’’) z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) w związku z art. 228 ust. 7 i 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742 z póżn. zm.) utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] odmawiającą wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. R. D. (dalej: ,,skarżąca’’) tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu. II. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 1. Wnioskiem wraz z załącznikami z dnia 16 lipca 2023 r. skarżąca wystąpiła o nadanie jej tytułu profesora. Skarżąca we wniosku wskazała dziedzinę nauk społecznych a jako dyscyplinę podała nauki o zarządzaniu i jakości. Skarżąca jako swoje najważniejsze osiągniecia wskazała badania mieszczce się w obszarze:(A) zarzadzanie innowacjami b) jakość w cyklu życia innowacji produktowych. Skarżąca wskazała, że pierwszy obszar związany jest z zarzadzaniem innowacjami w odniesieniu do organizacji. Drugi obszar dotyczy jakości innowacji postrzeganych obecnie jako jednego z głównych filarów sukcesu rynkowego. Wniosek został następnie uzupełniony o oświadczenie w sprawie uprzedniego ubiegania się o tytuł profesora. Prezydium Rady Doskonałości Naukowej działając na podstawie art. 228 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742) uchwałą znak: [...] z dnia 25 września 2023 r. powołało recenzentów w sprawie nadania tytułu profesora skarżącej w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości w osobach: 1. Prof. dr hab. E. B. - Politechnika [...] ; 2. Prof. dr hab. A. W. - Uniwersytet [...] w K.; 3. Prof. dr hab. J. L. - Uniwersytet [...] w W.; 4. Prof. dr hab. K. P. - Szkoła [...] w W. ; 5. Prof. dr hab. S. S. - Politechnika [...] w K.. Recenzenci, Profesorowie W. oraz J. L. zrezygnowali pisemnie z powierzonej funkcji po zapoznaniu się z dokumentacją wniosku podając w uzasadnieniach, że nie czują się kompetentni do oceny dorobku skarżącej. W miejsce ww. recenzentów powołani zostali nowi, w osobach Pana prof. dr hab. P. N. z Uniwersytetu S. oraz Pana prof. dr hab. M. U. z Uniwersytetu L. . Rada Doskonałości Naukowej, działając na podstawie art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 228 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742) zawiadomiła skarżącą o rezygnacji Pani prof. dr hab. A. W. oraz Pana prof. dr hab. J. L. z pełnienia funkcji recenzenta oraz, że przedmiotowa funkcja sprawowana będzie przez Pana prof. dr hab. P. N. z Uniwersytetu S. oraz Pana prof. dr hab. M. U. z Uniwersytetu L. . W toku postępowania wpłynęła recenzja Profesora S. S. który w ostatecznej konkluzji wskazał, że ,,W mojej opinii nie jest zasadne wystąpienie przez Radę Doskonałości Naukowej do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarzadzaniu i jakości.’’. W uzasadnieniu Profesor S. wskazał, że ,,Podsumowując syntetycznie dorobek Kandydatki, należy zauważyć, że dr hab. R. D. była współautorką lub autorką ponad stu publikacji/opracowań naukowych, wśród których zaledwie parę osiągnięć naukowych mogłoby być umiejscowionych w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauk o zarządzaniu i jakości., aczkolwiek żadne z nich, w moim odczuciu nie nosi cech wybitności we wnioskowanej przez dr hab. R. D. dyscyplinie’’. W ocenie tego recenzenta brak jest spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 221 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce dotyczącej posiadania wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarzadzaniu. Ponadto, w ocenie recenzenta brak jednoznacznych dowodów na indywidualny wkład kandydacki w najważniejsze prace, utrudnia ocenę jej osobistych osiągnięć naukowych. Kolejno, Profesor K. P. wskazała w opinii, że nie można uznać osiągnieć kandydatki w dziedzinie zarządzania innowacjami jako wybitne naukowo. Recenzentka dodatkowo wskazała, że Kandydatka nie określiła, które z załączonych publikacji można uznać za wybitne i na czym polegał jej wkład do nauk o zarządzaniu i jakości. Ponadto, recenzentka zauważyła w opinii, że osiągnięcia związane z jakości innowacji produktowych nie wykazują nie pozwalają na uznanie jej osiągnieć za wybitne. Recenzentka wskazała, że: ,, Kandydatka wskazuje na nowe trendy w rozwoju opakowań, ich rolę wybranych branżach pomysłu. Prezentuje również wyniki prowadzonych badań z zakresu projektowania nowych materiałów w opakowaniowych. W publikacjach Kandydatka nie wykazała związku pomiędzy jakością a efektywnością osiąganą przez przedsiębiorstwa. Kandydatka pominęła w tym względzie dorobek polskich badawczy, podejmujących w swych pracach tematykę wpływu jakości na efektywność przedsiębiorstw’’. Recenzentka podniosła, że Kandydatka nie określiła swojego wkładu procentowego w przypadku publikacji współautorskich. Podsumowując Recenzentka wskazała, że ,,wskazane przez Kandydatkę osiągniecia nie można uznać za wybitne, świadczące o istotnym wkładzie w rozwój nauk o zarzadzaniu i jakości. Tym samym, kryterium, o którym mowa w art. 227 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce dotyczącej posiadania wybitnych osiągnieć naukowych krajowych lub zagranicznych, nie zostało spełnione. Stwierdzenie spełnienia albo braku spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 227 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo szkolnictwie wyższym i nauce dotyczącej uczestniczenia w pracach zespołów (co najmniej dwóch zespołów) badawczy realizujących projekty (co najmniej dwa projekty) finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbycia staży (co najmniej dwóch staży) naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych (w co najmniej dwóch uczelniach lub instytucjach naukowych), w tym zagranicznych, wraz z podaniem informacji potwierdzających dane stwierdzenie.(...). Kandydatka w ocenie Recenzentki nie spełnia wymagań, których mowa w art. 227 ust. 1 lit. a p.s.w.n. Następnie, rzeczoznawca RDN - prof. dr hab. P. N. w swojej recenzji wskazał, że ,, Moim zdaniem, publikacje z zakresu nauk chemicznych nie powinny być dołączone do wniosku o przyznanie tytułu profesora przez Kandydatkę (...). Jednakże badania prowadzone były na gruncie nauk chemicznych. Autorka nie nawiązuje natomiast do badań prowadzonych na gruncie nauk o zarządzaniu w obszarze Gospodarki Obiegu Zamkniętego (GOZ) w polskich ośrodkach naukowych. Nie opisuje znanych powszechnie strategii GOZ i nie wykazuje na związku pomiędzy prowadzonymi przez siebie badaniami a GOZ. Wybitne osiągnięcia naukowe powinny wynikać z działalności naukowej Kandydatki do tytułu profesora, a nie współautorów publikacji. Tymczasem podobnie jak w pierwszym obszarze badawczym, Kandydatka nie określiła swojego wkładu procentowego w przypadku publikacji współautorskich. Nie pozwala to na wnioskowanie o znacznym wkładzie Kandydatki ich opracowanie". Konkluzja Profesora Niedzielskiego była taka, że w ocenie recenzenta nie zasadne jest wystąpienie Rady Doskonałości do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej o nadanie tytułu profesora dr hab. R. D. . Rzeczoznawca RDN - prof. dr hab. E. B. w swojej recenzji wskazała, że: ,, Wszystkie teksty, przedstawione przez Kandydatkę jako wybitne osiągnięcia są pracami zbiorowymi, powstałymi w wyniku pracy dwóch zespołów. Osobą łączącą te zespoły jest dr hab. R. Dobrucka. Wszystkie prace, powstałe w pierwszym zespole, napisane zostały przez czterech autorów: V. W. , R. D. , R. P. , S. H. i sprawiają wrażenie tekstów, powstałych przy okazji realizacji pracy doktorskiej V. W. , której dr hab. R. D. była promotorem a S. H. był promotorem pomocniczym. W wyniku pracy drugiego zespołu powstały dwa artykuły, których współautorami są: S. H. , S. W. i R. D. . Nie kwestionując zasady zespołowego pisania artykułów i rozdziałów w monografii, uważam jednak, że każdy z autorów powinien był określić swój procentowy wkład w pisanie przedłożonych do oceny tekstów. Ponadto do wniosku awansowego powinny być dołączone oświadczenia wszystkich współautorów o merytorycznym wkładzie każdego z uczestników w zrealizowanych pracach. Stwierdzenie wyrażone przez Wnioskodawczynię "brałam udział w tworzeniu koncepcji badań, metodologii oraz opracowaniu wniosków" uważam za zbyt ogólne by w oparciu o nie oceniać merytoryczne zaangażowanie dr hab. R. D. w powstanie tych dziewięciu tekstów. Artykuły wymienione w drugiej części Uzasadnienia mają związek z innymi dyscyplinami. Dokument "Uzasadnienie posiadania wybitnych osiągnięć naukowych" zawiera zestawienie na stronach 9, 10, 13 i 14 poz. 10-33 i 35-55 przedstawiające informacje o publikacjach wydanych przed habilitacją, dotyczących opakowań. A także zestawienie na stronach 15, 16, 17, 18, 19, 21 pozycje od 56-87 prac opublikowanych po habilitacji i dotyczących również zagadnień opakowań. Wszystkie wymienione w tym miejscu publikacje nie posiadają związku w naukami o zarządzaniu. Autorka zajmuje się w tych tekstach jakością opakowań w ramach innej dyscypliny naukowej. Teksty nie wykazują związku pomiędzy jakością a efektywnością osiąganą przez przedsiębiorstwa - a tym samym Autorka nie dostarcza dowodów, że jakość produktu wpływa na doskonalenie efektywności, a w konsekwencji na uzyskanie przewagi przedsiębiorstwa (...).’’. Opinia zawiera negatywną konkluzję co do wniosku skarżącej. Rzeczoznawca RDN - prof. dr hab. M. U. w swojej recenzji stwierdził, że: "dorobek przedstawiony przez Kandydatkę do oceny, a w szczególności Jej dorobek od uzyskania stopnia doktora habilitowanego, nie spełnia przesłanki o które mowa w art. 227 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce dotyczącej posiadania wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych. Zdecydowana większość czasopism, w których dr hab. R. D. samodzielnie lub ze współautorami opublikowała artykuły to wysoko punktowane periodyki, jednakże nielicznie przypisane są do dyscyplin w ramach dziedziny nauk społecznych. Decyzją z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] Rada Doskonałości Naukowej odmówiła wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. R. D. tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż większość dorobu naukowego Kandydatki jest współautorski, a Kandydatka nie określiła swojego wkładu procentowego w przypadku publikacji współautorskich. Równocześnie analiza treści artykułów i rozdziałów w monografiach, nie pozwoliła na stwierdzenie, iż są to osiągnięcia wybitne. Rada Doskonałości Naukowej zauważyła, że Kandydatka prezentuje wyniki prowadzonych badań z zakresu projektowania nowych materiałów opakowaniowych jednakże bez wykazania związku pomiędzy jakością a efektywnością osiąganą przez przedsiębiorstwa oraz pomijając w tym względzie dorobek polskich badawczy, podejmujących w swych pracach tematykę wpływu jakości na efektywność przedsiębiorstw. 2. Od powyższego rozstrzygnięcia dr hab. R. D. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, którym jednocześnie skarżąca wniosła o umorzenie postępowania. Wnioskodawczyni wskazała, że wyrażona w postępowaniu w I instancji ocena braku spełnienia przesłanki warunkującej nadanie jej tytułu profesora, o której mowa jest w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, związana jest z niezawinionym, lecz błędnym wskazaniem przez nią we wniosku z dnia 16 lipca 2023 r. dyscypliny naukowej, a nie negatywnie merytoryczną oceną przedłożonych osiągnięć naukowych, co w ocenie wnioskodawczyni powoduje brak jej zainteresowania w uzyskaniu tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości. W ponownym postępowaniu, Rada Doskonałości Naukowej na podstawie art. 228 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce powołała 2 recenzentów, którym zleciła wydanie opinii w zakresie złożonego przez stronę wniosku o umorzenie postępowania, a w dalszej kolejności o spełnienie przez Odwołującą ustawowych wymagań do wystąpienia przez Radę Doskonałości Naukowej do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie Wnioskodawczyni tytułu profesora. Recenzje w niniejszym postępowaniu sporządzili: prof. dr hab. E. S. oraz prof. dr hab. P. J. . Pierwsza ekspert RDN wskazała, że w jej opinii dorobek skarżącej nie lokuje się w dyscyplinie nauki o zarzadzaniu i jakości ani pod względem tematyki, ani ustaleń badawczych, ani też nie są wykorzystywane w prowadzonych badaniach typowe dla nauk społecznych metody badawcze. W ocenie ekspertki decyzja z dnia [...] marca 2024 r. oparta została na merytorycznych przestankach wynikających z opinii recenzentów. Te opinie de facto są negatywne. Profesor S. podkreśliła, że osoba składająca wniosek, w tym przypadku Kandydatka, ponosi odpowiedzialność nie tylko za rzetelne przygotowanie dokumentacji, ale także za wskazanie dziedziny oraz dyscypliny. Ponadto, wskazała, że przychylenie się do wniosku Kandydatki w tak zaawansowanym momencie postępowania (po uzyskaniu recenzji, po wydaniu decyzji przez organ - RDN) stoi w sprzeczności z interesem społecznym, gdyż zasadniczym celem organu jest doprowadzenie do jego zakończenia i merytorycznego, definitywnego rozstrzygnięcia. Umorzenie postpowania otworzyłoby możliwość skierowania wniosku o przeprowadzenie postepowania w innej dziedzinie czy dyscyplinie, udokumentowanego tym samym dorobkiem. Prowadzenie postpowania awansowego nie jest tylko i wyłącznie sprawą prywatną kandydata bowiem to uczelnia ponosi koszty postępowania. Celem polityki naukowej państwa jest harmonijny rozwój kadr naukowych, zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań, wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego. Także recenzja Profesora Jedynaka okazała się negatywna dla Kandydatki. Zespół V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej po zapoznaniu się z wnioskiem dr R. D. o umorzenie postępowania rozstrzygniętego decyzją Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] odmawiającą wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. R. D. tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu, po zapoznaniu się z recenzjami sporządzonymi w toku postępowania odwoławczego i pełną dokumentacją sprawy oraz po odniesieniu się do wniosku Odwołującej, w głosowaniu tajnym wypowiedział się za odmową poparcia wniosku (wynik głosowania: za uwzględnieniem wniosku - 0 głosów, przeciw - 28 głosów, wstrzymujących się - 4 głosów). Prezydium Rady Doskonałości Naukowej w dniu [...] grudnia 2024 r. po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, podjęło decyzję odmowną w sprawie wniosku o umorzenie postępowania w sprawie nadania dr hab. R. D. tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości (wynik tajnego głosowania za uwzględnieniem wniosku o umorzenie postępowania - 0 głosów, przeciw -14 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Następnie Prezydium Rady Doskonałości Naukowej podjęło decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] odmawiającej wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. R. D. tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu (wynik tajnego głosowania za uwzględnieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchyleniem decyzji Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] - 0 głosów, przeciw - 14 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Organ w uzasadnieniu wskazał, że na dzień wydawania przedmiotowej decyzji Strona nie spełnia ustawowych przesłanek do wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. R. D. tytułu profesora z art. 227 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, RDN wskazał, że skarżąca publikowała zasadniczo w czasopismach niezwiązanych z dyscypliną nauki o zarządzaniu i jakości. Kandydatka jest jedynym autorem 31 publikacji, 4 rozdziałów w monografiach. W 46 współautorskich publikacjach jest autorem korespondencyjnym, w 32 pracach jest pierwszym autorem. Udział w pracach współautorskich, które zostały przedstawione we wniosku został ograniczony do wskazania w sposób ogólny bez precyzyjnego określenia co (merytorycznie) jest rzeczywistym i indywidualnym osiągnięciem Kandydatki. RDN wskazała, że Kandydatka przedstawiła jako swoje najważniejsze osiągnięcia badania mieszczące się w obszarze: 1) zarządzanie innowacjami, 2) jakość w cyklu życia innowacji produktowych Skarżąca jednak nie wskazała swojego wkładu w niniejsze osiągnięcie, ponadto brakuje wyjaśnienia podstaw ustaleń badawczych, brakuje ustalenia ogólnego celu i wybitnego rezultatu. Dorobek Kandydatki w zakresie zgłoszeń patentowych i patentów obejmuje osiągnięcia, które nie są związane z wnioskowana dyscypliną. Rada Doskonałości Naukowej w postępowaniu w I instancji uznała spełnienie przez Kandydatkę przesłanki, o której mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy dotyczącą uczestnictwa w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbycia staży naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Nadto, Rada Doskonałości Naukowej wskazała, iż wniosek o umorzenie postępowania nie znajduje uzasadnienia na kanwie niniejszej sprawy. Przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie regulują instytucji umorzenia postępowania, stąd też w tym zakresie odpowiednie zastosowanie znajdą właściwe przepisy k.p.a. Stosownie do postanowień art. 105 § 1 k.p.a. w razie bezprzedmiotowości postępowania, niezależnie od przyczyn, organ je prowadzący zobowiązany jest wydać decyzję o jego umorzeniu. Z kolei zgodnie z art. 105 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. RDN podkreśliła, że odmienność postępowania o nadanie tytułu profesora od typowego postępowania administracyjnego sprowadza się do tego, że negatywne rozpatrzenie wniosku inicjującego postępowanie zmienia sytuację prawną osoby ubiegającej się o ten tytuł. W klasycznym postępowaniu administracyjnym, w którym organ wydaje negatywną decyzję administracyjną, nieuwzględniającą wniosku inicjującego postępowanie, sytuacja prawna wnioskującego nie ulega zmianie. Postępowanie o nadanie tytułu naukowego profesora cechuje w tym zakresie swoistość, bowiem uostatecznienie się decyzji o odmowie wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora ma ten skutek, że osoba ubiegająca się o jego nadanie może ponownie wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym przedmiocie po upływie co najmniej 5 lat (art. 228 ust. 10 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce). Uchwała o odmowie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora wprowadza więc sui generis czasową niedopuszczalność ponownego wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Systemowo należy więc przyjąć, że zmianę sytuacji prawnej podmiotu ubiegającego się o nadanie tytułu profesora determinuje samo zainicjowanie postępowania w tym przedmiocie, jego wynik ma jedynie wpływ na charakter tej zmiany (wyrok NSA z 20.02.2024 r" III OSK 3683/21, LEX nr 3691483). Wniosek o umorzenie postępowania w sytuacji gdy wszystkie recenzje osiągnięć naukowych wnioskującej są negatywne i miała ona możliwość zapoznania się z ich treścią, jest sprzeczne interesem społecznym. Zaakceptowanie stanowiska przeciwnego prowadziłoby do tego, że wnioskujący mógłby "uciec" od negatywnych skutków, przewidzianych przez ustawodawcę jako następstwo odmowy nadania tytułu profesora, ilekroć zdążyłby złożyć oświadczenie o cofnięciu wniosku inicjującego postępowanie, przed podjęciem przez Radę Doskonałości Naukowej decyzji o odmowie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie tytułu profesora. Odpowiednie zastosowanie znajdzie w tym zakresie wyrok NSA wydany na gruncie ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym wskazującym iż negatywna ocena osiągnięć naukowych osoby ubiegającej się o tytuł profesora przez wszystkich, bądź większość recenzentów powoduje, że w interesie społecznym jest podjęcie przez radę jednostki organizacyjnej uchwały w przedmiocie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora i tym samym rozstrzygnięcie o wywołaniu skutków przewidzianych w art. 21 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (wyrok NSA z 20.02.2024 r., III OSK 3683/21, LEX nr 3691483). Tym samym Rada Doskonałości Naukowej uznała, że negatywna ocena osiągnięć naukowych Kandydatki do tytułu profesora przez wszystkich recenzentów, a także zapoznanie się przez dr hab. R. D. ze sporządzonymi recenzjami powoduje, że w interesie społecznym jest merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. III.1. Od decyzji Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwestionując ją w całości. Pod adresem decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 228 ust 3 w zw., z art. 228 ust. 8, art. 240 ust. 1, 1a i 2 p.s.w.n. oraz art. 236 ust. 1 pkt 4 p.s.w.n. w zw. z § 22 oraz § 23 ust. 1-4 Statutu RDN - Złącznika do uchwały nr 1/2020 Rady Doskonałości Naukowej z dnia 9 października 2020 r. poprzez ich niezastosowanie, co doprowadziło do wyłonienia recenzentów w sposób sprzeczny z procedurą powoływania recenzentów obowiązującą w dniu podjęcia uchwały z dnia 11 czerwca 2024 r. nr [...] o powołaniu recenzentów (tj. bez wyznaczenia ich w oparciu o listę, w której kolejność kandydatów została wyznaczona w oparciu o losowanie przy użyciu generatora liczb losowych bez powtórzeń), 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 228 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U,2024.1571 tj.) w zw. z art. 6 k.pa. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji, w tym przy wydawaniu Uchwały z dnia 11 czerwca 2024 r. w przedmiocie powołania recenzentów, na przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu nieobowiązującym w dniu wydania uchwały' z dnia 11 czerwca 2024 r. nr [...] oraz w dniu wydania decyzji II instancji (Dz.U. z 2023 r. poz. 742), podczas gdy w dacie wydania decyzji II instancji obowiązywała ustawa o szkolnictwie wyższym nauce w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. Dz.U. 2023.212 (wejście w życic 1.10.2023 r.)- tekst jednolity Dz.U.2024.1571; 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zw. z art. art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 3 w zw. z art. 228 ust. 8, art. 240 ust 1 i 2 p.s.w.n. oraz art. 236 ust. I pkt 4 ww. ustawy w zw. z § 22 oraz § 23 ust. 1-4 Statutu RDN - Załącznika do uchwały nr 1/2020 Rady Doskonałości Naukowej z dnia 9 października 2020 r. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie decyzji I instancji oraz nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, mimo że recenzje stanowiące podstawę wydania decyzji I instancji zostały sporządzone przez recenzentów wyłonionych Uchwałą Prezydium RDN z dnia 25 września 2023 r. [...] w sposób sprzeczny z obowiązującym w dniu wydania decyzji I instancji przepisami tj, bez przeprowadzenia losowania; 4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zw. z art. art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. żart. 228 ust. 3 w zw. z art. 228 ust. 8, art. 240 ust. 1 i 2 p.s.w.n. oraz art. 236 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy w zw. z § 22 oraz § 23 ust. 1-4 Statutu RDN - Załącznika do uchwały nr 1/2020 Rady Doskonałości Naukowej z dnia 9 października 2020 r. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie decyzji I instancji oraz nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, mimo że recenzje stanowiące podstawę wydania decyzji I instancji zostały sporządzone przez recenzentów w postaci: prof. Dr. hab. M. U. oraz prof. dr. hab. P. N. w sposób sprzeczny z obowiązującym w dniu ich powołania przepisami tj. bez powołania się na listę, w której kolejność kandydatów została wyznaczona w drodze losowania przy użyciu generatora liczb losowych bez powtórzeń; 5) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj,: art. 228 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo ó szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U.2024.1571 t.j.) w zw. z art. art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 2 k.pa. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie decyzji I instancji oraz nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, mimo że decyzja I instancji została wydana na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce Dz.U. z 2022 r. poz. 574 nieobowiązującej w dniu jej wydania, a w dacie wydania decyzji I instancji obowiązywała ustawa o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. Dz.U. 2023.212 (wejście w życie 1.10.2023 r.) - tekst jednolity Dz.U.2024.1571 t.j.; 6) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zw. z art. art. 12 7 § 3 w zw. z art; 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ w mocy wadliwej decyzji I instancji i powielenie dokonanych przy jej wydaniu błędów przy powoływaniu recenzentów, podczas gdy organ winien był dostrzec naruszenia przepisów postępowania i decyzję tę uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozstrzygnięcia celem ponownego wyłonienia recenzentów w trybie przepisów obowiązujących w dniu wydania poszczególnych uchwał o ich powołaniu i sporządzenia przez nich recenzji; ewentualnie, w przypadku niepodzielania przez Sąd ww. zarzutów, zarzucam: 7) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art, 228 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U.2024.1571 tj.) w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a poprzez uznanie na podstawie sporządzonych w przedmiotowej sprawie recenzji, że Skarżąca nie posiada wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych (art. 227 ust. 1 lit. a Ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1571), mimo że wniosku takiego nie sposób wyprowadzić z dowodów zgormadzonych w aktach sprawy w postaci recenzji, gdyż recenzenci powołani do opiniowania prezentują inną dyscyplinę naukową niż dorobek naukowy Skarżącej, a w konsekwencji nie są w stanie ocenić go w sposób prawidłowy na co częściowo wskazywała treść samych opinii recenzentów; 8) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 228 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U.2024.1571 t.j.) w zw. z art. art. 127 § 3 w zw. z art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ w mocy wadliwej decyzji 1 instancji i powielenie dokonanych przy jej wydaniu błędów przy ustaleniach faktycznych poprzez uznanie na podstawie sporządzonych w przedmiotowej sprawie recenzji, że Skarżąca nie posiada wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych (art. 227 ust. 1 lit. a p.s.w.n. mimo że wniosku takiego nie sposób wyprowadzić z dowodów zgormadzonych w aktach sprawy w postaci recenzji, gdyż recenzenci powołani do opiniowania prezentują inną dyscyplinę naukową niż dorobek naukowy Skarżącej, a w konsekwencji nie są w stanie ocenić go w sposób prawidłowy na co częściowo wskazywała treść samych opinii recenzentów; ewentualnie w przypadku niepodzielania przez Sąd ww. zarzutów zarzuciła: 9) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zw. z art, art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a" art, 7 k.p.a., art. 9 k.pa., art. 10 § 1 kp.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 50 § 1 k.p.a, poprzez brak wezwania Skarżącej do sprecyzowania żądania wniosku poprzez wskazanie dziedziny i dyscypliny zgodnej z jej dorobkiem naukowym, mimo że z treści sporządzonych recenzji jednoznacznie wynikało, że dorobek naukowy Skarżącej tylko w niewielkim stopniu mieści się w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauk o zarządzaniu i jakości, a właściwym dla niej jest dziedzina nauki inżynieryjno-techniczne dyscyplina inżynieria materiałowa ewentualnie inżynieria chemiczna - powyższe doprowadziło do oceny dorobku naukowego skarżącej przez recenzentów, będących specjalistami w innej materii niż przedmiot badań Skarżącej; ewentualnie w przypadku niepodzielania przez Sąd ww. zarzutów zarzuciła: 10) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj: art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zw. z art. art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji I instancji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości, mimo że Skarżąca we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy cofnęła wniosek inicjujący postępowanie i wniosła o umorzenie postępowania administracyjnego, a interes społeczny wbrew ustaleniom organu przemawiał za umorzeniem postępowania. Mając na uwadze zarzuty skarżąca wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PPSA w zw. z art. 135 PPSA - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie w całości decyzji organu I instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję ewentualnie: na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA w zw. z art. 135 PPSA w zw. z art. 145 § 3 PPSA - o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Skarżąca wniosła także podstawie art. 200 PPSA w zw. z art. 205 § 2 PPSA - o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła zarzuty. W szczególności skarżąca wskazała, że udostępnione jej materiały z akta sprawy nie zawierają ani dokumentów dotyczących czynności wyboru kandydatów na recenzentów, ani czynności losowania recenzentów, co w ocenie Skarżącej nie może prowadzić do uznania, że zachowane zostały w procedurze powoływania recenzentów wymogi ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo szkolnictwie wyższym i nauce oraz statutu w brzmieniu obowiązującym w dniu powoływania recenzentów. Skarżąca podnosi, iż w przypadku czynności losowania, którą nakazują przepisy ustawy (art. 240), koniecznym jest udokumentowanie tych czynności. W przeciwnym wypadku niweczony jest cel tego przepisu, tj. zapewnienia transparentności i weryfikacji prawidłowości przeprowadzonej czynności. Statut Rady Doskonałości Naukowej nakłada na Radę i jej zespoły obowiązek sporządzania protokołów. 2. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Ponadto, RDN odniosła się do zarzutów skargi. Skarga w ocenie Organu polemizuje z argumentami zawartymi w zaskarżonej decyzji, a więc należy przyjąć, że stanowisko organu w tym zakresie zostało zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 236 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, statut RDN określa szczegółowy tryb wyznaczania recenzentów. Tryb ten stanowi przedmiot unormowania rozdziału 3 (§ 20-24). Zgodnie z § 23 statutu, imienna lista recenzentów jest ustalana poprzez losowanie za pomocą narzędzia informatycznego działającego w oparciu o generator liczb losowych bez powtórzeń. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, iż w przypadku czynności losowania, koniecznym jest udokumentowanie tych czynności w postaci protokołu należy wskazać, że przepisy ustawy, a także zapisy statutu RDN nie nakładają na organ takiego obowiązku. Należy wskazać, że statut RDN określa w sposób precyzyjny kiedy konieczne jest sporządzenie protokołu. Czynności wyboru recenzentów dokonywane są zaś w ramach narzędzia informatycznego którym posługuje się RDN. Z czynności takich możliwe jest uzyskanie wydruku z systemu, co nie wymaga sporządzania protokołu. Wydruki stanowią załącznik do niniejszej odpowiedzi na skargę. Organ do pisma załączył wydruk losowania, które odbyło się zgodnie z art. 240 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a więc w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2023 r. (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 574) oraz zgodnie z zapisami statutu RDN. Rada Doskonałości Naukowej wyznaczyła recenzentów po przeprowadzeniu losowania spośród kandydatów. I tak ORGAN wskazał, że w sprawie dr hab. R. D. lista kandydatów na recenzentów wraz z powołanymi recenzentami wyglądała następująco: ,,Wylosowany - prof. dr hab. E. B. , Wylosowany - prof. dr hab. A. W. , Propozycja - prof. dr hab. E. L. , Wylosowany - prof. dr hab. J. L. , Propozycja-prof. dr hab. M.L., Propozycja-prof. dr hab. P. N. , Wylosowany - prof. dr hab. K. P. , Propozycja - prof. dr hab. M.R. Propozycja - prof. dr hab. A. S. , Propozycja - prof. dr hab. E. S. , Propozycja - prof. dr hab. E. Z. , Propozycja - prof. dr hab. D. L. , Propozycja - prof. dr hab. M. U. , Propozycja - prof. dr hab. P. J. , Wylosowany - prof. S. S. Zgodnie z wydrukiem z narzędzia informatycznego w wyborze ww. recenzentów, RDN wyznaczył recenzentów według kolejności na liście, a więc w trybie zgodnym ze znowelizowanym art. 240 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Organ wskazał, że wylosowanie recenzentów w postępowaniu ponownym także potwierdza karta wyznaczenia recenzentów. Rada Doskonałości Naukowej zgodnie z art. 228 ust. 8 ustawy powołała 2 recenzentów innych niż powołanych w postępowaniu w I instancji. Powołanie niniejszych recenzentów nastąpiło zgodnie ze znowelizowanym art. 240 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a kolejność kandydatów na liście ustalono się w drodze losowania. Tym samym dwójka pierwszych wskazanych na liście recenzentów została wyznaczona do przedmiotowego postępowania. Odnosząc się zaś do zarzutów Skarżącej, iż w podstawie prawnej wydania decyzji I instancji wskazano przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce obowiązujące przed 1 października 2023 r. (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 574), mimo że w dacie jej wydania obowiązywała ustawa znowelizowana ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 212) - tekst jednolity Dz.U.2024.1571 należy wskazać, że Skarżąca nie wywodzi z tego zarzutu żadnych naruszeń organu. Wskazanie nieaktualnego publikatora nie wiąże się jednocześnie z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Należy wskazać, że przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji (podstawę nadania tytułu profesora) nie uległy zmianie w nowym tekście jednolitym ustawy, więc Skarżąca nie może czynić z tego skutecznie zarzutu, bowiem organ dokonał analizy materiału dowodowego zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania decyzji przepisami ustawowymi. W dalszej kolejności w odniesieniu do zarzutów powołania recenzentów niezgodnie z art. 240 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce należy wyjaśnić, że ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2023 r. 212) dodano do art. 240 ust. 1a w brzmieniu: RDN sporządza listę kandydatów na recenzentów, wskazanych zgodnie z ust. 1. Kolejność kandydatów na liście ustala się w drodze losowania. Dokonano również zmiany brzmienia ust. 2 wskazującego, iż recenzenci są wyznaczani przez RDN według kolejności na liście, o której mowa w ust. 1a. Zgodnie z art. 13 ww. ustawy niniejsze zmiany weszły w życie z dniem 1 października 2023 r. Brzmienie art. 240 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce sprzed nowelizacji wskazywało, iż: Zespół, o którym mowa w art. 235 ust. 5, wskazuje kandydatów na recenzentów w liczbie stanowiącej co najmniej trzykrotność liczby recenzentów wyznaczanych przez RDN w danej sprawie (ust. 1). Recenzenci są wyznaczani przez RDN po przeprowadzeniu losowania spośród kandydatów, o których mowa w ust. 1 (ust. 2). Zgodnie z uzasadnieniem do nowelizacji, zmiana w art. 240 polegała na zastąpieniu wyznaczania recenzentów po przeprowadzeniu losowania spośród kandydatów na wyznaczanie kandydatów według kolejności na liście. Zmiana miała umożliwić w szczególnych sytuacjach (śmierć, trwały uszczerbek na zdrowiu uniemożliwiający pełnienie funkcji) sprawną wymianę recenzenta (przez dobór kolejnego z listy), bez konieczności ponownego przeprowadzania losowania. Tym samym zmiana miała na celu usprawnienie postępowań awansowych, a w związku z czym Skarżący nie może postawić skutecznie zarzutu naruszenia przez organ niniejszego przepisu. Nawet bowiem gdyby organ nie zastosował zasady wyznaczenia recenzentów zgodnie ze znowelizowanym art. 240 ustawy, a więc dokonał wyznaczenia recenzentów po przeprowadzeniu losowania wśród kandydatów nie zaś według kolejności na liście to nie można uznać, że takie działanie stanowiło naruszenie prawa mający istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem oba rozwiązania wyznaczania recenzentów wiązały się z ich wyznaczeniem w drodze losowania, a zmiana art. 240 ustawy miała za zadanie wyłącznie ułatwienie dla RDN polegające na możliwości wyboru kolejnego z listy recenzenta w przypadku konieczności jego zmiany. Samo wprowadzenie do ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce losowania recenzentów miało na celu zwiększenie obiektywizmu postępowania, zapewniając bezstronność członków reprezentujących poszczególne dyscypliny. Zmiana wprowadzona ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2023 r. 212) była de facto zmianą służącą organowi, by w przypadku nagłych zmian w składzie recenzentów np. śmierć w sposób nie angażujący ponownie organu dokonać zmiany recenzenta. Niniejsza zmiana weszła w życie z dniem 1 października 2023 r., zaś powołanie recenzentów w sprawie dr hab. R. D. nastąpiło po raz pierwszy w dniu 25 września 2023 r. Wybór recenzentów został dokonany zgodnie z obowiązującym ówcześnie brzmieniem art. 240 ustawy, a zatem nie można zarzucić Radzie Doskonałości Naukowej naruszenia przepisów, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Zmiana dwóch recenzentów, a następnie wybór recenzentów w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy odbywało się zaś zgodnie ze znowelizowanym art. 240 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a więc poprzez wyznaczenie przez RDN recenzentów zgodnie z kolejnością na liście. Tym samym wszystkie zarzuty w zakresie nieprawidłowości w powoływaniu recenzentów są bezzasadne i nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Równocześnie, RDN wskazała, że bezzasadne są twierdzenia Skarżącej w zakresie naruszenia przez Radę Doskonałości Naukowej przepisów poprzez niedokonanie umorzenia postępowania zgodnie z wnioskiem Skarżącej. Organ wskazał, że wniosek o umorzenie postępowania w sytuacji gdy wszystkie recenzje osiągnięć naukowych Skarżącej są negatywne i miała ona możliwość zapoznania się z ich treścią, jest sprzeczne interesem społecznym. Zaakceptowanie stanowiska przeciwnego prowadziłoby do tego, że wnioskujący mógłby "uciec" od negatywnych skutków, przewidzianych przez ustawodawcę jako następstwo odmowy nadania tytułu profesora, ilekroć zdążyłby złożyć oświadczenie o cofnięciu wniosku inicjującego postępowanie, przed podjęciem przez Radę Doskonałości Naukowej decyzji o odmowie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie tytułu profesora. Organ wskazał także, że bezzasadne są także zarzuty naruszenia przez RDN art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez uznanie na podstawie sporządzonych w przedmiotowej sprawie recenzji, że Skarżąca nie posiada wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych. Zdaniem Skarżącej wniosku takiego nie sposób wyprowadzić z dowodów zgormadzonych w aktach sprawy w postaci recenzji, gdyż recenzenci powołani do opiniowania prezentują inną dyscyplinę naukową niż dorobek naukowy Skarżącej, a w konsekwencji nie są w stanie ocenić go w sposób prawidłowy na co częściowo wskazywała treść samych opinii recenzentów. Organ podkreślił, że Skarżąca nie kwestionowała wyboru recenzentów po otrzymaniu uchwały o ich wyznaczeniu, a dopiero po otrzymaniu negatywnych opinii a w konsekwencji po wydaniu odmowy wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. R. D. tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu, Skarżąca formułuje zarzut o nieodpowiednim doborze recenzentów. Równocześnie należy wskazać, ze Rada Doskonałości Naukowej nie dokonała naruszenia art. 229 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wskazującym, kto może być recenzentem w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Powołani recenzenci spełniają warunki, o których mowa w art. 229 ust. 1 ustawy. Wszystkie zgromadzone w postępowaniu recenzje były zaś negatywne dla Skarżącej. W ocenie Rady Doskonałości Naukowej w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszenia prawa a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. 2. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 3. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja oraz utrzymane nim w mocy decyzja RDN z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] odmawiająca wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącej tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu nie naruszają prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] odmawiającą wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącej tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu. 5. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zaskarżona decyzja zakończyła postępowanie w sprawie nadania tytułu profesora Skarżącej, zainicjowane jej wnioskiem z 16 lipca 2023 r., a kontrolując ten akt Sąd miał na uwadze, że w ramach swej kognicji nie jest uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydatkę do stopnia naukowego lub oceny trafności opinii recenzentów przedstawionych w postępowaniu prowadzonym w tym przedmiocie (por. np. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08; wyrok NSA z 24 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1586/18), oraz, że w zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje "wyłącznie" zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego właściwymi przepisami, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 2660/21). Podkreślić należy, że w postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Jak stanowi art. 179 ust. 6 in principio p.s.w.n. postępowania w sprawie nadania stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczęte po dniu 30 września 2019 r. prowadzi się na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1. Oznacza to, że wnioski składane od dnia 1 października 2019 r. w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego procedowane są wyłącznie w oparciu o przepisy p.s.w.n. Przepisy tej ustawy zawierają zarówno unormowania materialnoprawne, tj. dotyczące podstaw nadania stopnia naukowego jak i tytułu naukowego, przepisy ustrojowe, które odnoszą się do zadań i kompetencji, formy prawnej i organizacji organów uczestniczących w przeprowadzaniu postępowań w sprawie tytułu profesora, jak i przepisy procesowe regulujące postępowanie przed tymi organami. Oznacza to, że przepisy p.s.w.n. stanowią podstawową i najważniejszą materię regulacji dla spraw związanych z ubieganiem się o nadanie tytułu naukowego. W konsekwencji tego stosowanie wszelkich innych aktów prawnych w omawianej procedurze nie może zmieniać podstawowych norm, zasad, ale też cech wynikających z przepisów p.s.w.n., a jedynie je uzupełniać lub odpowiednio się do nich dostosowywać. W zakresie sądowej kontroli decyzji RDN wskazać należy, że sąd administracyjny, nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Rady Doskonałości Naukowej. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu doktora habilitowanego oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe, nie zastępuje w tym zakresie wiedzy eksperckiej organu. Sąd administracyjny nie stanowi forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych, czy też polemiki z konkluzjami Rady Doskonałości Naukowej, a jest jedynie miejscem kontroli działalności instytucji państwowej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Radą Doskonałości Naukowej nie doszło do naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz regulacji zawartych w statucie Rady Doskonałości Naukowej, a także odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest jednak postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie ulega wątpliwości, że powinno ono charakteryzować się pewnymi cechami. Przede wszystkim uznać należy, że zgodnie z przepisami art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., Rada Doskonałości Naukowej zobligowana była do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego. 6. Szczegółowe podstawy nadania stopnia profesora jak i etapy postępowania zostały określone w Rozdziale 4, pt. ,,Tytuł profesora’’ p.s.w.n. Zgodnie z art. 227 ust. 1. Tytuł profesora może być nadany osobie, która: 1) posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz: a) wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne, b) uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, 2) posiada stopień doktora habilitowanego w zakresie sztuki oraz wybitne osiągnięcia artystyczne - a także spełnia wymaganie, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 5. Nadto, zgodnie z ust. 3 osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, może stanowić zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne. 7. Przepisy proceduralne wskazują, że wszczęcie procedury inicjuje sam kandydat składając wniosek (art. 228 ust. 1 p.s.w.n.). Wzór wniosku określa RDN w drodze uchwały zgodnie z art. 228 ust. 1a p.s.w.n.. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 49 lit. a ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. (Dz.U.2023.212) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2023 r. Wniosek przewodni o przeprowadzenie postępowania winien zawierać wskazaniem dziedziny, albo dziedziny i dyscypliny lub dyscyplin określonej przez samego Kandydata. Przenosząc powyższe, na grunt stanu faktycznego sprawy, wskazać należy, że skarżąca wskazała w podaniu z dnia 16 lipca 2023 r., że wnosi o przeprowadzenie postępowania w sprawie nadania tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości. Przedstawiona w skardze argumentacja Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczność, że w wyniku zmiany przepisów doszło do zniesienia dyscypliny towaroznawstwo jako samodzielnej dyscypliny naukowej, nie zwalniała Skarżącej z obowiązku prawidłowego i jednoznacznego wskazania we wniosku dziedziny oraz dyscypliny, w ramach których domagała się rozpoznania sprawy. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek strony i to ona ponosi odpowiedzialność za określenie jego przedmiotu. Organ administracji nie jest uprawniony do samodzielnego korygowania ani modyfikowania treści wniosku strony, w tym do zmiany wskazanej przez nią dyscypliny naukowej, nawet w sytuacji gdy recenzenci sygnalizują niespójność pomiędzy zadeklarowaną dyscypliną a częścią przedstawionego dorobku naukowego, choć na marginesie Sąd wskazuje, że nie była to wyłączna podstawa negatywnych opinii wydanych przez recenzentów. Uwagi recenzentów mogą stanowić podstawę oceny merytorycznej wniosku przez RDN, nie zaś przesłankę do ingerencji w jego treść. Uwagi recenzentów mogą stanowić element oceny merytorycznej wniosku, nie mogą jednak prowadzić do zastępowania wnioskodawcy w kształtowaniu jego żądania ani do "korekty" wniosku z urzędu. Nie można również podzielić stanowiska Skarżącej, jakoby w zaistniałych okolicznościach organ był zobowiązany do wezwania jej do sprecyzowania wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Przepis ten dotyczy braków formalnych podania, a nie wad merytorycznych polegających na błędnym określeniu zakresu żądania a zatem wad merytorycznych. Wniosek Skarżącej był kompletny i jednoznaczny, a jego treść pozwalała na merytoryczne rozpoznanie sprawy w granicach wskazanej przez nią dziedziny i dyscypliny. Działanie takie oznaczałoby niedopuszczalną ingerencję w autonomię woli strony oraz naruszenie zasady, że organ rozstrzyga sprawę w granicach wniosku. W konsekwencji, nawet sygnalizowana przez recenzentów niespójność pomiędzy zadeklarowaną dyscypliną a załączonym dorobkiem naukowym nie uprawnia organu do przyjęcia innej dyscypliny niż wskazana przez wnioskodawcę ani do traktowania wniosku tak, jakby został złożony w odmiennym zakresie. Sąd zatem nie podzielił zarzutów skargi związanych związanego z "niezawinionym, lecz błędnym wskazaniem we wniosku z dnia 16 lipca 2023 dyscypliny naukowej" uważam, że osoba składająca wniosek, w tym przypadku Kandydatka, ponosi odpowiedzialność nie tylko za rzetelne przygotowanie dokumentacji, ale także za wskazanie dziedziny oraz dyscypliny. W konsekwencji brak było także podstaw do przyjęcia, że organ naruszył zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 9 czy art. 10 § 1 k.p.a. Negatywny wynik postępowania stanowił następstwo między innymi wyboru dokonanego przez Skarżącą co do kwalifikacji własnego dorobku naukowego, a nie efekt wadliwego działania organu administracji. Niezasadne okazały się zatem zarzuty odnoszące się do braku wezwania skarżącej do sprecyzowania w wniosku z pkt 9) zarzutów skargi. 8. W przypadku skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie nadania tytułu profesora RDN prowadzi postępowanie wyjaśniające. Ten etap postępowania regulowany jest w zasadniczej mierze przepisami art. 228 ust. 3 i 4 p.s.w.n., przepisami statutu RDN oraz jedynie odpowiednio stosowanymi przepisami k.p.a. Na tym etapie RDN: dokonuje oceny, jakie fakty są istotne dla sprawy, ustala, czy i jakie okoliczności wymagają dowodzenia, a jeśli tak, to przy pomocy jakich dowodów, przeprowadza dowody oraz dokonuje oceny zebranego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 228 ust. 3 p.s.w.n. RDN powołuje 5 recenzentów, którym zleca wydanie opinii w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 227 ust. 1 p.s.w.n. Opinia stanowi ekspercki dowód w sprawie. Są to dowody najistotniejsze w sprawie. Zgodnie z art. 236 ust. 1 pkt 4 p.s.w.n., statut RDN określa szczegółowy tryb wyznaczania recenzentów. Zgodnie z § 23 statutu, imienna lista recenzentów jest ustalana poprzez losowanie za pomocą narzędzia informatycznego działającego w oparciu o generator liczb losowych bez powtórzeń. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, należy przypomnieć, że uchwałą nr [...] z dnia 25 września 2023 r. Prezydium Rady Doskonałości Naukowej powołało recenzentów w postępowaniu w sprawie nadania tytułu profesora dr hab. R. D. w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości w osobach: prof. dr hab. E. B. - Politechnika [...] , Prof. dr hab. A. W. - Uniwersytet [...] w K., Prof. dr hab. J. L. - Uniwersytet [...] w W., Prof. dr hab. K. P. - Szkoła [...] w W. , Prof. dr hab. S. S. - Politechnika [...] w K.. Potwierdzeniem tego wyboru jest wydruk z systemu wskazujący propozycję recenzentów oraz wylosowanych recenzentów. Losowanie odbyło się zgodnie z art. 240 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a więc w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2023 r. (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 574) oraz zgodnie z zapisami statutu RDN co odzwierciedla załączona do odpowiedzi na skargę karta wyznaczenia recenzentów. Powołanie recenzentów nastąpiło 25 września 2023 r. Brzmienie art. 240 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wówczas wskazywało, iż: ,,Zespół, o którym mowa w art. 235 ust. 5, wskazuje kandydatów na recenzentów w liczbie stanowiącej co najmniej trzykrotność liczby recenzentów wyznaczanych przez RDN w danej sprawie (ust. 1). Recenzenci są wyznaczani przez RDN po przeprowadzeniu losowania spośród kandydatów, o których mowa w ust. 1 (ust. 2)’’. Natomiast ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2023 r. 212) dodano do art. 240 ust. 1a w brzmieniu: ,,RDN sporządza listę kandydatów na recenzentów, wskazanych zgodnie z ust. 1. Kolejność kandydatów na liście ustala się w drodze losowania.’’. Dokonano również zmiany brzmienia ust. 2 wskazującego, iż recenzenci są wyznaczani przez RDN według kolejności na liście, o której mowa w ust. 1a. Zgodnie z art. 13 ww. ustawy zmiany weszły w życie z dniem 1 października 2023 r. a zatem już po dokonaniu wyboru recenzentów. Rada Doskonałości Naukowej o wyznaczeniu recenzentów zawiadomiła skarżącą pisemnie. Skarżąca nie wniosła zastrzeżeń co do wybranych recenzentów ani też nie wniosła o ich wyłączenie. Samodzielnie wyłączyło się dwoje recenzentów z uwagi na brak kompetencji do oceny dorobku naukowego skarżącej ze względu na jego przedmiot. W dniu 14 listopada 2023 r. odbyło się posiedzenie Zespołu w trakcie którego dokonano losowanie recenzentów w związku z rezygnacją prof. J. L. oraz prof. A. W,. Wśród wybranych recenzentów pojawił się: prof. dr hab. P. N. oraz prof. dr hab. M. U. . Odzwierciedla to karta wyboru recenzentów załączona do odpowiedzi na skargę. Zawiadomieniem z dnia 16 listopada 2023 r. Rada Doskonałości Naukowej na podstawie art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w. skarżącą wobec rezygnacji Pani prof. dr hab. A. W. oraz Pana prof. dr hab. J. L. z pełnienia funkcji recenzenta, przedmiotowa funkcja sprawowana będzie przez Pana prof. dr hab. P. N. z Uniwersytetu S. oraz Pana prof. dr hab. M. U. z Uniwersytetu L. Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, w odniesieniu do dokumentowania czynności wyboru recenzentów, że losowanie dokonywane jest za pośrednictwem narzędzia informatycznego, z którego możliwe jest uzyskanie stosownego wydruku. Nie sporządza się jednak protokołu co nie pozbawia strony ochrony prawnej ani gwarancji procesowych. Brak sporządzenia odrębnego protokołu nie oznacza bowiem, że czynności te pozostają nieudokumentowane, czy nieweryfikowalne. Wydruk z systemu informatycznego umożliwia odtworzenie przebiegu czynności losowania, identyfikację osób w nim uczestniczących oraz daty i sposobu jego przeprowadzenia, a tym samym zapewnia realizację zasady przejrzystości postępowania oraz prawa strony do skutecznej kontroli prawidłowości działania organu. W konsekwencji nie można przyjąć, że zastosowany sposób dokumentowania czynności narusza prawa strony, w tym prawo do obrony jej interesów, ani że prowadzi do osłabienia gwarancji procesowych przewidzianych w przepisach proceduralnych. Także w postępowaniu ponownym wybór dwóch recenzentów został poprzedzony losowaniem, co wykazał RDN. Uchwałą z dnia 11 czerwca 2024 r. Rada Doskonałości Naukowej powołała recenzentów w postępowaniu w sprawie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w osobach: prof. dr hab. E. S. - Uniwersytet [...] w W. oraz prof. dr hab. P. J. - Uniwersytet Jagielloński w Krakowie. Ich wybór w drodze losowania potwierdza karta wyznaczenia recenzentów. Rada Doskonałości Naukowej zgodnie z art. 228 ust. 8 ustawy powołała 2 recenzentów innych niż powołanych w postępowaniu w I instancji. Zmiana dwóch recenzentów, a następnie wybór recenzentów w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy odbywało się zaś zgodnie ze znowelizowanym art. 240 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a więc poprzez wyznaczenie przez RDN recenzentów zgodnie z kolejnością na liście. Nie można zatem uznać, że w tym zakresie istnieją wątpliwości zarówno co do faktu samego losowania jak i jego przebiegu. Przebieg losowania jak i wybór recenzentów odbywał się bowiem zgodnie z wymaganiami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu, gdy ta czynność była dokonywana. Także NSA wskazuje, że skarżący powinien mieć możliwość zweryfikowania wyboru recenzentów (zob. uwagi w wyroku NSA z dnia 9 grudnia 2025 r. sygn. akt III OSK 1999/24, publ. CBOSA) a zatem skoro dokonano losowania w systemie informatycznym było możliwe ustalenie, w jaki sposób powołani zostali do sprawy poszczególni recenzenci. Niezasadne są zatem zarzuty skarżącej opisane w pkt 1) naruszenia art. 228 ust. 3 w zw. z art. 228 ust. 8, art. 240 ust. 1, 1a i 2 p.s.w.n. i art. 236 ust. 1 pkt 4 tej ustawy oraz § 22 oraz § 23 ust. 1-4 Statutu RDN - Złącznika do uchwały nr 1/2020 Rady Doskonałości Naukowej z dnia 9 października 2020 r. poprzez ich niezastosowanie (tj. bez wyznaczenia ich w oparciu o listę, w której kolejność kandydatów została wyznaczona w oparciu o losowanie przy użyciu generatora liczb losowych bez powtórzeń). Tym samym, wszystkie zarzuty zwarte w skardze w pkt 1), 3), 4), 6) w zakresie nieprawidłowości w powoływaniu recenzentów są bezzasadne i nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. 8. Odnosząc się do oceny spełnienia przez skarżącą z art. 227 ust. 1 p.s.w.n. Sąd wskazuje, że w przedmiotowym postępowaniu profesorskim jednogłośnie wszystkie recenzje w postępowaniu były negatywne tak w I instancji jak i wydane na potrzeby postępowania ponownego. Negatywna ocena recenzenta (lub recenzentów) nie podlega natomiast kontroli sądowej, gdyż sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji, mogących stanowić podstawę rozstrzygnięcia RDN. Nie ocenia też w sposób merytoryczny, czy osoba ubiegająca się o nadanie tytułu profesora posiada wybitne osiągnięcia naukowe, czy też osiągnięcia przez nią prezentowane wybitne nie są (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 4833/21, CBOSA). Rolą sądu administracyjnego nie jest bowiem wkraczanie w ocenę dorobku naukowego osoby ubiegającej się o nadanie tytułu naukowego, dokonaną w recenzjach naukowych - nawet, jeżeli dorobek ten dotyczy nauk prawnych. Nie jest też rolą sądu administracyjnego jakakolwiek ocena etyczna lub moralna samego kandydata. Postępowanie wyjaśniające w sprawach nadania tytułu profesora zakłada, że recenzenci wydadzą opinie eksperckie, dostarczające RDN materiał ułatwiający ocenę osiągnięć osoby zabiegającej o awans naukowy. Ten sposób procedowania (z uwzględnieniem zasady kolegialności dochodzenia do konkluzji) jest więc w tym znaczeniu odmienny od tradycyjnego sposobu dowodzenia w postępowaniu administracyjnym. Recenzje sporządzane w postępowaniu o nadanie tytułu profesora mają charakter prawny zbliżony do opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Natomiast w zakresie wyboru recenzentów reprezentujących właściwe dyscypliny wskazać należy, że Profesor dr hab. inż. S. S. jest profesorem nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości, prof. dr hab. K. P. reprezentuje dwie dyscypliny ekonomia i finanse oraz nauki o zarządzaniu i jakości, prof. dr hab. E. B. jest przedstawicielem dziedziny nauk społecznych, dyscypliny nauki o zarządzaniu i jakości, prof. dr hab. inż. P. N. reprezentuje nauki społeczne, dyscyplinę nauki o zarządzaniu i jakości, prof. dr hab. M. U. reprezentuje nauki ekonomiczne, dyscyplina nauki o zarządzaniu i jakości (NZJ), prof. dr hab. E. S. reprezentuje nauki ekonomiczne, dyscyplina zarządzanie. Zauważyć należy, że wylosowani recenzenci odpowiadają wskazanej dyscyplinie we wniosku skarżącej. RDN nie jest jednak w żaden sposób związana recenzjami, w tym wnioskami końcowymi co do spełnienia przez kandydata na profesora wymagań art. art. 227 ust. 1 p.s.w.n. Niezasadny okazał się zarzut zamieszczony w pkt 7) i 8) zarzutów skargi, albowiem nie doszło do naruszenia art. 228 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. p.s.w.n. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., ani w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. Powołani w sprawie recenzenci reprezentowali bowiem dyscyplinę naukową wskazaną przez Skarżącą we wniosku, a zatem odpowiadającą formalnie przedmiotowi postępowania wyznaczonemu przez samą stronę. Ponadto, wskazać należy, że recenzenci odnieśli się merytorycznie do dorobku skarżącej wskazując przede wszystkim na to, że skarżąca przywołała w swoim dorobku opracowania we współautorstwie co do których nie określiła udziału procentowego swojego wkładu. W uzasadnieniu Profesor S. wskazał, że skarżąca była współautorką lub autorką ponad stu publikacji/opracowań naukowych, aczkolwiek żadne z nich, nie nosi cech wybitności we wnioskowanej przez dr hab. R. D. dyscyplinie. Ponadto, w ocenie recenzenta brak jednoznacznych dowodów na indywidualny wkład kandydacki w najważniejsze prace, utrudnia ocenę jej osobistych osiągnięć naukowych. Profesor K. P. wskazała w opinii, że Kandydatka nie określiła, które z załączonych publikacji można uznać za wybitne i na czym polegał jej wkład do nauk o zarządzaniu i jakości. Ponadto, recenzentka zauważyła w opinii, że osiągnięcia związane z jakości innowacji produktowych nie wykazują nie pozwalają na uznanie jej osiągnieć za wybitne. Recenzentka podniosła, że Kandydatka nie określiła swojego wkładu procentowego w przypadku publikacji współautorskich. Prof. dr hab. P. N. w swojej recenzji wskazał, że autorka nie nawiązuje natomiast do badań prowadzonych na gruncie nauk o zarządzaniu w obszarze Gospodarki Obiegu Zamkniętego (GOZ) w polskich ośrodkach naukowych. Nie opisuje znanych powszechnie strategii GOZ i nie wykazuje na związku pomiędzy prowadzonymi przez siebie badaniami a GOZ. Wybitne osiągnięcia naukowe powinny wynikać z działalności naukowej Kandydatki do tytułu profesora, a nie współautorów publikacji. Tymczasem podobnie jak w pierwszym obszarze badawczym, Kandydatka nie określiła swojego wkładu procentowego w przypadku publikacji współautorskich. Nie pozwala to na wnioskowanie o znacznym wkładzie Kandydatki ich opracowanie". Konkluzja Profesora Niedzielskiego była taka, że w ocenie recenzenta nie zasadne jest wystąpienie Rady Doskonałości do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej o nadanie tytułu profesora dr hab. R. D. bowiem dorobek skarżącej nie nosi znamion wybitności. Rzeczoznawca RDN - prof. dr hab. E. B. w swojej recenzji wskazała, że: teksty, przedstawione przez Kandydatkę jako wybitne osiągnięcia są pracami zbiorowymi, powstałymi w wyniku pracy dwóch zespołów. Nie kwestionując zasady zespołowego pisania artykułów i rozdziałów w monografii, recenzenta uważa, że każdy z autorów powinien był określić swój procentowy wkład w pisanie przedłożonych do oceny tekstów. Ponadto do wniosku awansowego powinny być dołączone oświadczenia wszystkich współautorów o merytorycznym wkładzie każdego z uczestników w zrealizowanych pracach. Rzeczoznawca RDN - prof. dr hab. M. U. w swojej recenzji stwierdził, że: "dorobek przedstawiony przez Kandydatkę do oceny, a w szczególności Jej dorobek od uzyskania stopnia doktora habilitowanego, nie spełnia przesłanki o które mowa w art. 227 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce dotyczącej posiadania wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych. Zdecydowana większość czasopism, w których dr hab. R. D. samodzielnie lub ze współautorami opublikowała artykuły to wysoko punktowane periodyki, jednakże nielicznie przypisane są do dyscyplin w ramach dziedziny nauk społecznych’’. Podkreślenia wymaga, że ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie przewiduje możliwości podważania recenzji przez pretendenta do tegoż tytułu ani w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, ani w ewentualnym postępowaniu sądowym. Negatywne oceny recenzentów nie mogą być zakwestionowane wyjaśnieniami strony, ani twierdzeniami o wadliwości przyjętych przez ekspertów kryteriów w ocenie "wybitności osiągnięć naukowych" ze względu na brak specjalizacji z dziedziny, w której publikowała kandydatka, jeśli reprezentują dyscyplinę zgodnie ze wskazaniem we wniosku kandydata. 9. Odnosząc się do kolejnej grupy zarzutów skargi w zakresie braku umorzenia postępowania przez RDN Sąd podziela stanowisko organu. Należy podzielić systemowe zapatrywanie, że w klasycznym postępowaniu administracyjnym, w którym przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie wprost, na skutek wycofania wniosku o wszczęcie postępowania przestaje istnieć element warunkujący nawiązanie stosunku materialnego, a organ prowadzący postępowanie pozbawiony wniosku strony nie może orzekać w sposób merytoryczny o żądaniu nieistniejącym. W przeciwnym razie zaistniałby przypadek, gdzie dalsze prowadzenie postępowania byłoby działaniem z urzędu, które w postępowaniach określanych jako wnioskowe, jest wyraźnie zakazane w art. 61 § 2 k.p.a. (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2007 r.; sygn. akt II OSK 377/06 oraz z dnia 4 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 1397/10). Zgodnie z argumentacją wspierającą to stanowisko, jeżeli przepisy administracyjnego prawa materialnego stanowią, że w danej sprawie postępowanie administracyjne może zostać wszczęte wyłącznie na żądanie strony (zasada skargowości), to wówczas taki wniosek strony zakreśla ramy podmiotowe i przedmiotowe tego postępowania. Wnioskodawca domaga się bowiem od organu w określonej sytuacji faktycznej konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. W przypadku, gdy postępowanie administracyjne może być wszczęte tylko na wniosek strony, cofnięcie wniosku przez jedynego wnioskodawcę lub wszystkich wnioskodawców oznacza, że przestaje istnieć przedmiot postępowania administracyjnego, ponieważ brak jest żądania uprawnionego podmiotu konkretyzacji jego praw lub obowiązków w określonych okolicznościach faktycznych. W takiej sytuacji organ administracji publicznej traci kompetencje do dalszego prowadzenia postępowania i wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty wbrew woli wnioskodawcy, powinien więc umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Należy zgodzić się z poglądem, że art. 105 § 2 k.p.a. ma zastosowanie wyłącznie do postępowań administracyjnych, które mogą być prowadzone także z urzędu, a w przypadku postępowań prowadzonych tylko na wniosek wyłącznie wówczas, gdy wniosek o wszczęcie postępowanie złożony został przez więcej niż jeden podmiot, a sprzeciw pochodzi od jednego z pozostałych wnioskodawców. Jednakże na gruncie analizowanej sprawy, w której przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio, przyjęte przez skarżącą rozumienie art. 105 § 2 k.p.a. jest niewłaściwe. W ocenie Sądu, który kieruje się także orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w tej kwestii stanowisko RDN jest prawidłowe. Sąd podziela bowiem tezę, że postępowanie o nadanie stopnia naukowego jak i tytułu naukowe wszczynane jest wyłącznie na wniosek, i że jedyną jego stroną jest wnioskujący, który jest także wyłącznym dysponentem toczącego się w tym zakresie postępowania. Układ ten ulega jednak zmianie, jeżeli wszystkie recenzje osiągnięć naukowych są negatywne. W takim skonfigurowaniu kandydat ma właściwie pewność, że RDN podejmie negatywną decyzję. Odmienność postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego, czy tytułu profesorskiego od typowego postępowania administracyjnego sprowadza się do tego, że negatywne rozpatrzenie wniosku inicjującego takie postępowanie zmienia sytuację prawną kandydata. W klasycznym postępowaniu administracyjnym, w którym organ wydaje negatywną decyzję administracyjną, nieuwzględniającą wniosku inicjującego postępowanie, sytuacja prawna wnioskującego nie ulega zmianie. Postępowanie o nadanie tytułu naukowego cechuje w tym zakresie swoistość, Postępowanie o nadanie tytułu naukowego profesora cechuje w tym zakresie swoistość, bowiem uostatecznienie się decyzji o odmowie wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora ma ten skutek, że osoba ubiegająca się o jego nadanie może ponownie wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym przedmiocie po upływie co najmniej 5 lat (art. 228 ust. 10 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce). Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] grudnia 2022 r.; sygn. akt III OSK 1790/21 uchwała o odmowie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego (to samo tyczy się tytułu profesora) wprowadza sui generis czasową niedopuszczalność ponownego wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Systemowo należy więc przyjąć, że zmianę sytuacji prawnej podmiotu ubiegającego się o nadanie stopnia czy tytułu determinuje samo zainicjowanie postępowania w tym przedmiocie, jego wynik ma jedynie wpływ na charakter tej zmiany. Przedstawiona specyfika postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego skutkuje tym, że art. 105 § 2 k.p.a. powinien w nim znaleźć odpowiednie zastosowanie mutatis mutandis, a więc z uwzględnieniem cechujących to postępowanie odmienności. W takim skadrowaniu należy podzielić stanowisko, że cofnięcie wniosku o nadanie tytułu naukowe, w sytuacji gdy wszystkie recenzje osiągnięć naukowych są negatywne jest sprzeczne interesem społecznym. Zaakceptowanie stanowiska przeciwnego prowadziłoby do tego, że kandydat mógłby "uciec" od negatywnych skutków, przewidzianych przez ustawodawcę jako następstwo odmowy nadania tytułu, ilekroć zdążyłby złożyć oświadczenie o cofnięciu wniosku inicjującego postępowanie, przed podjęciem decyzji w tym przedmiocie. Konsekwencją tego byłaby z kolei możliwość niezwłocznego inicjowania postępowania ponownie w oparciu o ten sam - uprzednio negatywnie zweryfikowany - dorobek naukowy (szerzej na ten temat zob. M. Sienić, Cofnięcie wniosku w sprawie nadania stopnia naukowego a klauzula interesu społecznego w świetle ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, ZNSA 2014, z. 6, s. 73-86). RDN nie jest związana stanowiskiem wnioskodawcy i na zasadzie uznania może umorzyć prowadzone postępowanie lub je kontynuować w celu zakończenia podjęciem stosownej decyzji. Negatywna ocena osiągnięć naukowych przez wszystkich recenzentów powoduje, że w interesie społecznym jest podjęcie decyzji i tym samym wywołanie skutków z tym związanych. Reasumując powyższe rozważania uznać należy, że przyjęty przez RDN sposób rozumienia art. 105 § 2 k.p.a. jest prawidłowy. 10. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.