VII SA/Wa 1461/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska ( spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. K. na czynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) czerwca 2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu skargę oddala. W dniu (...) maja 2011r. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zatwierdzenie w dniu (...) czerwca 2010r. przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad projektu organizacji ruchu dla drogi krajowej nr (...) wyznaczenie i oznakowanie przystanków autobusowych w km (...) w M. zarzucając organowi naruszenie : § 4 ust. 3 i § 8 ust. 5 pkt. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonania nadzoru nad tym zarządzaniem, poprzez zatwierdzenie projektu organizacji ruchu przedstawionego przez podmiot nieuprawniony. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podał, że jest on właścicielem nieruchomości położonej przy ul. (...) w M. Nieruchomość skarżącego bezpośrednio sąsiaduje z utworzonym przystankiem autobusowym, który ze względu na niewielkie wymiary, niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, nie spełnia podstawowych swoich funkcji powodując znaczne zagrożenie dla ruchu drogowego, a w szczególności uniemożliwia skarżącemu korzystanie z swojej nieruchomości poprzez ograniczenie możliwości wjazdu i wyjazdu z niej, nadto powoduje zaśmiecanie nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym: "Art. 3. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto – zgodnie z art. 3 § 3 w/w ustawy – sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach". Wskazać w tym miejscu należy, że przepisy § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d oraz ust. 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729) wprost stanowią, że zatwierdzenie organizacji ruchu, jako jedno z działań w zakresie zarządzania ruchem, jest "czynnością organizacyjno - techniczną". Zatwierdzenie organizacji ruchu jest zatem z jednej strony aktem o charakterze generalnym, z drugiej zaś konkretnym, dotyczącym uprawnień i obowiązków każdego uczestnika ruchu drogowego wynikających z ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego też uznać należy, że czynność materialno - techniczna, jaką jest zatwierdzenie projektu organizacji ruchu na drodze mieści się w katalogu przesłanek określonych w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy, a zatem podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu zaskarżona czynność organu nie narusza prawa a wobec tego skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art.19. ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.) oraz art. 10 ust 3. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o drogach publicznych Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest zarządcą dróg krajowych oraz organem zarządzającym ruchem na tych drogach. Warunki zarządzania ruchem określone zostały w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729). Rozporządzenie określa szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania, a zwłaszcza działania w zakresie wprowadzania oznakowania pionowego, poziomego, sygnalizacji świetlnej i dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu i wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Działania w zakresie szeroko rozumianego zarządzania ruchem są realizowane przez takie czynności organizacyjno-techniczne, jak: opracowywanie, rozpatrywanie i zatwierdzanie projektów organizacji ruchu; przekazywanie zatwierdzonych projektów organizacji ruchu do realizacji; nadzór nad zgodnością organizacji ruchu z zatwierdzonym projektem; nadzór i analiza obowiązującej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności, a także nadzór nad zarządzaniem ruchem. Zgodnie zaś z art. 19 w/w ustawy o drogach publicznych zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg: zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wojewódzkich - zarząd województwa, powiatowych - zarząd powiatu, a gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta). Ponadto w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Stosownie do wskazanych wyżej kompetencji w dniu (...) maja 2010r. odbyło się spotkanie Burmistrza Miasta M., przedstawiciela Komendy Wojewódzkiej Policji oraz przedstawicieli Urzędu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i Urzędu Rejonowego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w N., na którym omówiono plany zmiany organizacji ruchu w ciągu drogi krajowej nr (...) – ul. (...) w M. polegające na wyznaczeniu lokalizacji przystanków komunikacji publicznej. W trakcie tego spotkania ustalono, iż istnieje możliwość lokalizacji przystanków w miejscu wnioskowanym przez Burmistrza Miasta pod warunkiem opracowania dokumentacji technicznej przez Urząd Miasta. Tak więc z protokołu tego wynika, że wola dokonania zmiany organizacji ruchu poprzez zlokalizowanie przystanków we wskazanych ulicach wynikała z porozumienia tak Burmistrza Miasta jak i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jako zarządcy drogi Krajowej – przy czym ustalono, że projekt zaakceptowanej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad sporządzi Urząd Miasta. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organu, że niezasadny jest zarzut skargi tj. zarzut naruszenia § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach i sprawowania nadzoru nad tym zarządzaniem, że bowiem wobec tego, iż ustalono pomiędzy Burmistrzem Miasta M. a Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad, że wykonanie i koszty opracowania dokumentacji związanej z opracowaniem projektu zmiany ruchu będzie obciążyła Urząd Miasta, a koszty realizacji projektu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - oba podmioty należy traktować jako inwestorów , a więc były one uprawnione do złożenia projektu zmiany organizacji ruchu celem jego zatwierdzenia. Przedstawienie przez Burmistrza projektu nie miało wpływu na fakt zatwierdzenia projektu bowiem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ( co wynika z w/w notatki służbowej) było również wnioskującym o wprowadzenie stałej organizacji ruchu w zakresie wskazanym w projekcie. Należy zauważyć, że przy rozpatrzeniu projektu organu, zarządzający ruchem zobligowany jest brać uwagę – stosownie do § 8 w/w rozporządzania - wyłącznie takie okoliczności jak : bezpieczeństwo ruchu drogowego ( ust. 5 pkt 1) zgodność projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczenia na drogach sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego ( art. 5 § 2), zgodność projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub pogrzebami społeczności lokalnej ( art. 6 pkt 1) oraz efektywności projektowanej organizacji ruchu ( art. 6 pkt 2). Jak wynika z materiału sprawy zatwierdzony projekt obejmował organizacji ruchu dla komunikacji publicznej przy drodze krajowej nr (...). Zaplanowano przystanki po lewej stronie drogi w ciągu łącznika ulicy (...) i ul. (...) prawostronny przystanek zlokalizowano na istniejącym parkingu. Ustalono także sposób oznakowania. Taka lokalizacja przystanków została ustalona po przeanalizowaniu warunków terenowych, natężeniu ruchu. Została zaakceptowana przez Komisję w skład której wchodził również przedstawiciel Policji. Jak wskazano wyżej przy ocenie projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem bierze pod uwagę wyłącznie okoliczności takie jak bezpieczeństwo ruchu drogowego, założenia polityki transportowej, potrzeby społeczności lokalnej i efektywność projektowanej organizacji ruchu. Wobec tego podnoszone przez skarżącego zarzuty takie jak uciążliwości związane z ustaleniem przystanku autobusowego w bezpośrednim sąsiedztwie wjazdu na jego nieruchomość nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.