VII SA/Wa 1461/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi U. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala I. Stan sprawy 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] znak: [...] odmawiającej [...] S.A. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] - uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta m[...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] znak: [...], i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę Inwestorowi – [...] S.A. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], kategoria obiektu XIII i XVII, z zachowaniem określonych warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 Prawa budowlanego. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 104 kpa oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). 2. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] znak: [...] odmówiono [...] S.A. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], Odwołanie od tej decyzji wniosła [...] S.A. 3. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym postępowanie to opiera się na tych samych zasadach, co postępowanie wyjaśniające przed organem pierwszej instancji. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną, parkingiem podziemnym na działkach o nr ewid. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...]. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] znak: [...] uchylono ww. decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał między innymi, że w badanym postępowaniu koniecznym jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia, w szczególności, czy lokalizacja projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego bezpośrednio przy granicy niezabudowanych działek o nr ew. [...], [...] oraz [...] z obrębu [...] nie narusza przepisów Prawa budowlanego, poprzez ustalenie, czy działki te są działkami budowlanymi oraz poprzez ustalenie, czy w wyniku realizacji planowanej inwestycji nie dojdzie do niedozwolonego zacieniania działek nr ew. [...] oraz [...]. Organ odwoławczy wskazał również, że Prezydent [...], przed wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] znak: [...], nie rozpoznał wniosku [...] S.A. z dnia 23 listopada 2010 r. L.dz. [...], o udzielenie odstępstwa od przepisu § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm,). Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] znak: [...] wyraził na rzecz Inwestora [...] S.A. zgodę na odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez, umożliwienie wykonania placu zabaw przy projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] z obrębu [...] w [...], w odległości 4 m od linii rozgraniczającej ul. [...] oraz ograniczenie czasu nasłonecznienia placu zabaw do 2 godzin w dniach równonocy, w godzinach 10-16. Następnie Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia następujących nieprawidłowości w projekcie budowlanym będącym załącznikiem do wniosku z dniu 29 października 2010 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, usytuowanego na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]: 1. ograniczenie zakresu wniosku do działek nr ew. [...] z obrębu [...] skutkuje niespełnieniem wymogów określonych w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego - położony na tych działkach obiekt kubaturowy nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 ust. 1 ww. ustawy. Budynek mieszkalny bez przyłączy i zjazdu z drogi publicznej nie może funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, 2. brak decyzji na lokalizację przyłączy w liniach rozgraniczających dróg publicznych: ul. [...] i Al. [...] - wymaganej zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, 3. brak podpisów w projekcie zagospodarowania terenu projektantów branżowych w części rysunkowej - uprawnienia budowlane projektanta w specjalności architektonicznej nie stanowią podstawy do projektowania przyłączy, 4. zjazd publiczny z ul. [...] w projekcie zagospodarowania terenu nie został zaprojektowany zgodnie z § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) i przez osobę nieposiadającą stosownych uprawnień budowlanych, 5. brak uzgodnionego projektu budowlanego, projektowanego zjazdu z drogi publicznej, wymaganego na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, 6. nieuprawnione naniesienie w projekcie konstrukcji i instalacji elektrycznych korekt i skreśleń przez mgr inż. arch. J. C. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej, niebędącego autorem ww. projektów, 7. nieuprawnione naniesienie korekt przez mgr. inż. arch. J. C. w oświadczeniu wymaganym na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, złożonym przez projektantów i sprawdzających branży konstrukcyjnej, instalacji sanitarnych i elektrycznych, 8. brak wykazania spełnienia warunku odpowiedniego nasłonecznienia projektowanych lokali mieszkalnych z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, 9. brak dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wymaganej na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 1998 r. Nr 126, poz. 839). Zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, przy zwierciadle wód gruntowych powyżej poziomu posadowienia obiektu warunki gruntowe należy zaliczyć do złożonych, 10. brak dokumentu potwierdzającego przyjęcie bez zastrzeżeń ww. dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, wymaganego na podstawie 45 ust. 1a ustawy Prawo geologiczne i górnicze, 11. brak załącznika graficznego do złożonej opinii ZUD nr [...] z dnia 30 listopada 2010 r. - zgodnie z treścią tej opinii załącznik graficzny stanowi jej integralną część, 12. brak podpisów mgr. inż. arch. Z. W. w metrykach rysunków A01, A02, A012, A013, A015, D1 jako osoby sprawdzającej projekt architektoniczny budowlany. Inwestor wykonał obowiązki nałożone punktami 3, 6, 7, 8 i 12 postanowienia Prezydenta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...]zaś w zakresie pozostałych punktów postanowienia podniósł, że zostały one nałożone niezasadnie oraz, że nie będzie się do tychże punktów stosował. Decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] odmówiono [...] S.A. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] z obrębu 1[...] przy ul. [...] w [...]. Dokonując oceny prawnej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 r. organ stwierdził, że nie odpowiada ona prawu. Organ pierwszej instancji niezasadnie zakwestionował legitymowanie się przez inwestora prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przyczyną wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie może być niedostosowanie przez inwestora projektu budowlanego do przeznaczenia nieruchomości, wynikającego z umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Również niedostarczenie dokumentów potwierdzanych zgodność planowanej inwestycji z funkcją i celem powyższej umowy nie jest podstawą do wydania decyzji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2005 r. II OSK 857/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 731/09, wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 39/10). Dodatkowo organ wskazał, że inwestor jest zobowiązany dostarczyć określone dokumenty, ale tylko wtedy, gdy wymagają tego odrębne przepisy prawa (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 363/08). Jako właściciel nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste, Miasto [...] - gmina mająca status miasta na prawach powiatu, może domagać się np. rozwiązania umowy użytkowania wieczystego, ale na podstawie odrębnych przepisów prawa. Dlatego też jeżeli użytkownik wieczysty wykorzystuje przysługujące mu prawo w sposób oczywiście sprzeczny z treścią umowy (inne przeznaczenie obiektów), to Prezydent [...], jako organ reprezentujący miasto [...], posiada kompetencje do podjęcia kroków zmierzających do rozwiązania umowy, zgodnie z art. 240 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Nie może jednak swoich uprawnień właścicielskich, wynikających z przepisów Kodeksu cywilnego i zawartej na ich podstawie umowy cywilnoprawnej, próbować realizować na drodze postępowania administracyjnego i postępowania przed sądami administracyjnymi (zob. wyr. WSA w Krakowie z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 39/10 oraz z dnia 28 grudnia 2004 r. sygn.. akt II SA/Kr 808/01). Organ stwierdził, iż zgodzić się również należy ze stanowiskiem inwestora, że obowiązki nałożone na niego w zakresie punktów 1, 2, 4, 5, 9, 10 i 11 postanowienia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] zostały nałożone niezasadnie. Organ odnosząc się do punktów 1, 2, 4, 5 i 11 przedmiotowego postanowienia podniósł, że analiza akt zebranych w toku postępowania wskazuje, że [...] S.A. ograniczyła teren inwestycji do działek o nr ew. [...], co wynika nie tylko z wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2010 r. ale również z opisu technicznego oraz z projektu zagospodarowania terenu (zob. granice terenu oznaczone czerwoną linią i literami A, B, C, D, A). Teren ten nie jest pozbawiony dostępu do drogi publicznej, jak stwierdza organ pierwszej instancji, gdyż zgodnie z projektem zagospodarowania terenu na działce o nr ew. [...] znajduje się obecnie sześć wjazdów. Tym samym teren, na którym zostało zlokalizowane planowane przedsięwzięcie ma połączenie z drogą publiczną w rozumieniu art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy - Prawo budowlane oraz art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestia przebudowy pasa drogowego, w tym przebudowy (budowy) zjazdu i chodnika, którą organ pierwszej instancji poruszył już w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] znajduje się poza przedmiotowym postępowaniem. Inwestor, co prawda na żądanie Prezydenta [...] przedstawił opinię Inżyniera Ruchu nr [...] z dnia 31 sierpnia 2010 r. znak: [...], Lp. dz.[ oraz uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego ul. [...] z dnia 12 sierpnia 2010 r. znak: [...] ale wniosek o pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2010 r. nie obejmuje swoim zakresem powyższych robót budowlanych. Jednocześnie nie ma przeszkód prawnych, aby inwestor dokonał przebudowy pasa drogowego, w tym przebudowy (budowy) zjazdu i chodnika w odrębnym postępowaniu na podstawie stosownego rozstrzygnięcia administracyjnego wydanego w trybie ustawy - Prawo budowlane. Projekt zagospodarowania terenu obejmuje wszystkie działki ewidencyjne, na których planowana jest realizacja inwestycji. Natomiast kwestia etapowania przedsięwzięcia budowlanego pozostaje do uznania inwestora. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z zebranej w toku postępowania dokumentacji, [...] S.A. nie przewiduje etapowania inwestycji w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Organ zauważył, że wniosek o pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2010 r. dotyczy przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną oraz parkingiem podziemnym, nie obejmuje zaś budowy infrastruktury technicznej. Również w opisie technicznym projektu budowlanego została zawarta informacja, że infrastruktura techniczna nie jest częścią tego projektu i będzie opracowana w ramach oddzielnej dokumentacji projektowej oraz odrębnego postępowania administracyjnego. Jednocześnie projektant w ww. dokumentacji wskazuje, że teren planowanej inwestycji znajduje się w zasięgu infrastruktury technicznej. Na poparcie tej okoliczności dołączono do projektu budowlanego warunki przyłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej węzła cieplnego z dnia 3 sierpnia 2010 r. oraz warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej z dnia 13 lipca 2010 r. W związku z powyższym, Wojewoda [...] zaznaczył, że organ pierwszej instancji nie może zobowiązać inwestora do wykonania budowy przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych oraz telekomunikacyjnych, czy też przebudowy sieci kanalizacyjnej oraz przebudowy istniejących urządzeń energetycznych. W rezultacie, jeżeli wniosek o pozwolenie na budowę nie obejmuje realizacji niniejszych robót, to nie ma podstaw do żądania dostarczenia opinii ZUD, decyzji o zezwoleniu na lokalizację w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych potrzebami zarządzania drogami wydawanej na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, jak też projektu przebudowy istniejącej sieci kanalizacyjnej czy projektu przebudowy istniejących urządzeń energetycznych. Wojewoda [...] stwierdził, iż biorąc pod uwagę art. 61 § 1 kpa oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznał, że treść żądania zawarta we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne wiąże organ administracji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2001 r. IV SA 1091/99). Dlatego też, przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. Zatem o treści żądania wszczęcia postępowania decyduje wyłącznie inwestor, a nie organ, do którego zostało ono skierowane. Natomiast w przypadku wątpliwości co do treści żądania, Prezydent [...] powinien z urzędu podjąć czynności w celu ustalenia rzeczywistej woli inwestora oraz wyjaśnienia wszystkich nieścisłości (zob. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2006 r. II OSK 1004/05). Organ mając na względzie powyższe uznał, że inwestor nie był zobowiązany do zastosowania się do punktów 1, 2, 4, 5 oraz 11 postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., zaś fakt niezastosowania się do wskazanych punktów postanowienia nie mógł uzasadniać odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a odnosząc się do punktów 9 i 10 tego postanowienia również uznał, że obowiązki te nie zostały nałożone zasadnie. W ocenie Wojewody [...] stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym inwestor obowiązany był do przedłożenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wymaganej na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, nie jest trafne. W przedłożonej przez inwestora "Dokumentacji geotechnicznej dla projektowanej zabudowy wielorodzinnej przy ul. [...] w [...] na działkach nr ew. [...]", sporządzonej przez inż. M. D., rzeczoznawcę w specjalności geotechnika i fundamentowanie, stwierdzono jednoznacznie, że projektowana inwestycja zalicza się do II kategorii geotechnicznej o korzystnych (prostych) warunkach geologicznych (k. 480 akt I instancji). Niezasadne jest również ustalenie Prezydenta [...], iż fakt występowania zwierciadła wód gruntowych powyżej poziomu posadowienia obiektu budowlanego powoduje automatyczne zaliczenie warunków gruntowych do złożonych, bowiem prawidłowa wykładnia § 5 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, prowadzi do wniosku, że dla uznania warunków gruntowych za złożone konieczne jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek pozytywnych, tj. 1) występowanie warstw gruntów niejednorodnych, nieciągłych, zmiennych genetycznie i litologicznie, obejmujących grunty słabonośne 2) przy zwierciadle wód gruntowych w poziomie projektowanego posadowienia i powyżej tego poziomu oraz jednoczesny brak wystąpienia przesłanki negatywnej w postaci występowania niekorzystnych zjawisk geologicznych. W badanej sprawie, zdaniem organu, wprawdzie zwierciadło wód gruntowych znajduje się powyżej poziomu posadowienia planowanego obiektu budowlanego, ale ze wzmiankowanej dokumentacji geotechnicznej wynika, że na terenie inwestycji występuje optymalna i nośna budowa geologiczna rodzimego podłoża gruntowego (v. k. 480 akt I instancji), a zatem nie można stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki do uznania warunków gruntowych za złożone. Mając zatem na względzie okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja zaliczona jest do drugiej kategorii geotechnicznej o prostych warunków gruntowych, organ uznał, że na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, inwestor nie był zobowiązany do sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. W konsekwencji inwestor nie był również zobowiązany do przedłożenia "dokumentu potwierdzającego przyjęcie bez zastrzeżeń ww. dokumentacji geologiczno- inżynierskiej, wymaganego na podstawie 45 ust. 1a ustawy Prawo geologiczne i górnicze". Reasumując powyższe rozważania, zdaniem Wojewody [...], zaszła konieczność uchylenia decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] odmawiającej [...] S.A. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Jednocześnie, w ocenie Wojewody [...], zebrany na etapie dotychczasowego postępowania tak pierwszej, jak i drugiej instancji materiał dowodowy pozwala na podjęcie orzeczenia reformatoryjnego. Wojewoda [...] podał, że w toku postępowania drugiej instancji pismem z dnia 3 stycznia 2012 r. wezwał inwestora do: 1. dostarczenia do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem (przez organ wydający, notariusza albo ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego) kopii decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] oraz na części działki nr ewid. [...] (pod infrastrukturę) z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], 2. poświadczenia przez uprawnionego geodetę zgodności map sytuacyjno- wysokościowych (4 egzemplarzy), na których sporządzono plan zagospodarowanie terenu, z mapą zasadniczą lub mapą jednostkową, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Inwestor zastosował się do wskazanego wezwania. Wojewoda [...] stwierdził, że z przeprowadzonej analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowaniu działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133), i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednio uprawnienia budowlane i jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...], w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] oraz na części działki nr ewid. [...] (pod infrastrukturę) z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]; inwestor zapewnił wymaganą przedmiotową decyzją liczbę miejsc parkingowych, zachował wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji; przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany nie przewiduje budowy obiektu wyższego niż określony w decyzji o warunkach zabudowy. Organ stwierdził, że inwestor uzyskał, na mocy postanowienia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] zgodę na odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez umożliwienie wykonania placu zabaw przy projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] w [...], w odległości 4 m od linii rozgraniczającej ul. [...] oraz ograniczenie czasu nasłonecznienia tegoż placu do 2 godzin w dniach równonocy, w godzinach 10-16, co powoduje, zdaniem organu, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Projekt zawiera również oświadczenia projektantów i sprawdzających o jego zgodności z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Organ wyjaśnił, że możliwość realizacji omawianej inwestycji w ostrej granicy z działką nr ewid. [...] wynika z ostatecznej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...], w przedmiocie warunków zabudowy, zaś możliwość lokalizacji inwestycji w granicy nieruchomości, stanowiących działki niezabudowane o nr ewid. [...], [...] oraz [...] wynika z faktu, że nie są one działkami budowlanymi, co ustalono w toku postępowania. Przedmiotowa inwestycja nie znajduje się w obszarze objętym ochroną prawną w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.), ani w obszarze objętym ochroną konserwatorską. W toku postępowania odwoławczego B. L., w piśmie z dnia 8 listopada 2011 r., wyraziła sprzeciw wobec planowanej inwestycji podnosząc, że budowa budynku o wysokości 37 m na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] w [...], spowoduje zacienianie działki nr ewid. [...], której jest ona współużytkownikiem wieczystym oraz działek nr ewid[...] co uniemożliwi w przyszłości realizację na działce [...] inwestycji z zachowaniem takich samych odległości od granicy działki, jak przy planowanej inwestycji [...] S.A. Wojewoda [...] pismem z dnia 16 stycznia 2012 r. poinformował strony o zakończeniu dodatkowego postępowania dowodowego, przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym w sprawie rozpoznania odwołania [...] S.A. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] odmawiającej [...] S.A. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] oraz pouczono, że stronom postępowania przysługuje prawo do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w terminie siedmiu dni od doręczenia niniejszego pisma. Strony nie wniosły dalszych zastrzeżeń odnośnie przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy, odnosząc się do zgłoszonego w toku postępowania odwoławczego zarzutu B. L. wskazał, że Wojewoda [...] podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001 r. IV SA 532/01, zgodnie z którym "Ewentualne zacienienie działek nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych w istniejących działkach" oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2004 r. sygn. akt IV SA 2427/03, zgodnie z którym "Ewentualne zacienienie działki nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, Prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych przez obiekty budowlane." Zasadnym jest również, zdaniem organu, wskazanie, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę (bądź decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych) nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie sposób zaaprobować też stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r. II OSK 672/05). Wojewoda [...] stwierdził, że mając powyższe na względzie, oraz fakt, że w analizie zacieniania budynków zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] oraz [...] przez planowaną inwestycję [...] S.A. (autorstwa m.in. prof. dr. hab. arch. J. C.) wykazano, że inwestycja nie spowoduje niedopuszczalnego prawnie zacieniania budynków znajdujących się na tychże działkach, według organu, uznać należy, że zarzut niezgodności projektu z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest nieuzasadniony. Wojewoda [...] wskazał, że jest mu znany pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 25 czerwca 2009 r. II OSK 1277/08, iż w przypadku, gdy chodzi o projekt budowy budynku wyższego niż 35 m - § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy wykładać w ten sposób, że ma on zastosowanie także wtedy, gdy sąsiednia nieruchomość jest jeszcze niezabudowana i nawet wtedy, gdy jej właściciel nie ma sprecyzowanych planów inwestycyjnych. Organ stwierdził jednakże, że z projektu zagospodarowania terenu planowanej inwestycji wynika jednoznacznie, że część przewidywanego do realizacji budynku o wysokości ponad 35 m znajduje się w odległości ponad 35 m od granicy działki [...], co powoduje, że część planowanego budynku o wysokości ponad 35 m nie może powodować potencjalnie niedozwolonego zacieniania działki [...]. Stosownie bowiem do § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Organ wskazał również, że wzmiankowana w piśmie B. L. z dnia 8 listopada 2011 r. działka nr ewid. [...] nie została uznana tak przez Prezydenta [ jak i Wojewodę [...] za położoną w strefie oddziaływania planowanego obiektu budowlanego w postaci budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. W stosunku natomiast do poruszonej w piśmie B. L. z dnia 8 listopada 2011 r. działki nr ewid. [...] wskazać należy, zdaniem organu, że z przedstawionej przez inwestora analizy zacieniania wynika, że spełnione są dla niej wymogi § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś właściciel tej działki - Miasto [...] - nie wnosił zastrzeżeń co do możliwości jej zacieniania przez planowane przez inwestora przedsięwzięcie budowlane. Reasumując organ uznał, że w przedmiotowej sprawie inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zgodnie z art. 35 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego: "W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budową." 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła U. J.; zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania: • art. 8 i 9 kpa poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalanie praw i obowiązków, • art. 10 § 1 kpa poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji przez organ odwoławczy bez prawidłowego zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu: a. wobec ubezwłasnowolnienia całkowitego uczestniczki K. S. w toku postępowania administracyjnego orzeczeniem Sądu Okręgowego w [...] - co stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 146 § 1 pkt 4 kpa oraz samoistną przesłankę uwzględnienia skargi w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa, b. poprzez błędne oznaczenie strony postępowania L. Ł. jako "L. Ł." i kierowanie korespondencji pod to błędne oznaczenie, w szczególności poprzez wysłanie zawiadomienia o zakończeniu postępowania i wyznaczeniu terminu do zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, na skutek czego zawiadomienie takie nigdy nie dotarło do L.Ł. i nie mógł on złożyć pisemnego stanowiska w sprawie podnieść zarzutów i zgłosić wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji - co stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 146 § 1 pkt 4 kpa oraz samoistną przesłankę uwzględnienia skargi w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa, • art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa w zw. z § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie oddziaływania inwestycji na sąsiednią działkę nr ew. [...] oraz oparcia się na analizie nasłonecznia (z lipca 2010 r.) budynków znajdujących się na działkach nr [...] i dokonania jej błędnej oceny, pomimo iż analiza ta sporządzona została w sposób nierzetelny, niedokładny i lakoniczny, tak iż nie wiadomo czy lub w jakim zakresie odnosi się do nr [...] bądź do nr [...], • art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, pomimo iż prawidłowa ocena sprawy nie pozwalała na takie rozstrzygnięcie, względnie naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie - mające istotny wpływ na wynik sprawy; 2) przepisów prawa materialnego: • § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez wydanie decyzji merytorycznej pomimo niespełnienia wymogów przewidzianych tymi przepisami, • art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie interesu strony w zakresie możliwości realizacji inwestycji na działce nr [...] mając na uwadze aktualnie mocno zaawansowany etap pracy nad planem zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje dla tej działki zabudowę 8-kondygnacyjną – - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. 2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie należy odnieść się do złożonych wniosków o odroczenie terminu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, które nie zostały uwzględnione. Zgodnie z art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Rozważając ewentualne odroczenie rozprawy sąd musi wziąć pod uwagę zarówno art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., zgodnie z którym każdy ma prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jak również art. 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu, jednakże z uwzględnieniem ustawowej zasady zapewnienia przez sąd możliwości obrony praw stronom postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 5 ppsa, v. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r. I OSK 258/1 oraz z dnia 29 grudnia 2010 r. I OSK 296/10). Mając zatem powyższe na uwadze, jak również art. 107 ppsa, zgodnie z którym nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, stwierdzić należy, że oba złożone na rozprawie wnioski o odroczenie terminu rozprawy nie podlegały uwzględnieniu. Wniosek Z. Ł. o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na jego chorobę był kolejnym – drugim - wnioskiem o odroczenie terminu rozprawy, przy czym wniosek złożony na poprzedniej rozprawie w dniu 9 października 2014 r. został uwzględniony; kolejny wniosek Z. Ł. o odroczenie rozprawy w dniu 8 stycznia 2015 r. z uwagi na jego chorobę, niepodpisany własnoręcznie, nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nieobecność Z. Ł. nie była wywołana żadnym nadzwyczajnym wydarzeniem czy inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, o czym stanowi art. 109 ppsa. Wskazać należy, że art. 35 ppsa przewiduje możliwość ustanowienia pełnomocnika, którym może być adwokat lub radca prawny a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania. Dlatego też kolejny wniosek Z. Ł. nie zasługiwał na uwzględnienie, zwłaszcza że art. 108 ppsa stanowi, że w przypadku nieobecności strony lub jej pełnomocnika na rozprawie, przewodniczący lub sędzia sprawozdawca przedstawia ich wnioski, twierdzenia i dowody znajdujące się w aktach sprawy, a z art. 107 ppsa wynika, że nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, Nie został również uwzględniony wniosek o odroczenie rozprawy złożony przez adw. J. D. – pełnomocnika uczestniczki B. L., który wniosek swój uzasadnił twierdząc, że pełnomocnikiem został ustanowiony w dniu poprzedzającym rozprawę i nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy, bowiem żaden z przytoczonych wyżej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczących możliwości odroczenia rozprawy, takiej przyczyny odroczenia rozprawy nie przewiduje. Dodatkowo należy zauważyć, że zajął on na rozprawie stanowisko w sprawie. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1345/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, twierdząc, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, uznając że jest zobligowany do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę wobec tego, iż inwestor nie wykonał obowiązków usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nałożonych na niego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, natomiast organ drugiej instancji - na skutek odwołania uchylając decyzję organu pierwszej instancji - rozpatrzył sprawę merytorycznie, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia stron jednej instancji i przez to naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 kpa. Skoro organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i nie rozpatrzył sprawy merytorycznie, organ odwoławczy, uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie, powinien był przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania stosownie do art. 138 § 2 kpa, a nie rozpatrywać sprawę co do istoty i wyręczać organ pierwszej instancji w przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Sąd podzielił w pełni analizę organu odwoławczego postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy z 7 lipca 2011 r. wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, i ocenę, iż nałożone obowiązki (poza wymienionymi w punktach 3, 6, 7, 8 i 12) nie są zasadne, lecz ta ocena, wobec powyższych uwag Sądu, nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. 4. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r. II OSK 2363/13, po rozpoznaniu skarg kasacyjnych J S oraz [...] Spółki z o.o. z siedzibą w [...] następcy prawnego [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1345/12 w sprawie ze skargi U. J.na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że - wbrew twierdzeniom WSA - w postępowaniu administracyjnym, mając na uwadze przede wszystkim zasadę szybkości postępowania i jego ekonomii, organ drugiej instancji nie powinien, co do zasady, uchylać wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale właśnie - jak to uczynił wojewoda - zastąpić je nowym, prawidłowym i takie postępowanie w żaden sposób nie stoi w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania a wręcz stanowi jej realizację. Kwestionując orzeczenie wojewody, to WSA naruszył tę zasadę jak również orzekł contra lege - wbrew jasnemu i niewymagającemu działań interpretacyjnych - brzemieniu art. 138 § 2 kpa. Na gruncie przepisów art. 138 § 1 i 2 kpa oraz 136 kpa nie sposób uznać, że organ II instancji przy rozpoznaniu odwołania inwestora miałby być ograniczony jedynie do rozpoznania zasadności wydania decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku o pozwolenie na budowę. Przeciwnie art. 138 § 1 kpa nakłada na organ odwoławczy imperatyw merytorycznego rozpoznania sprawy, zaś zgodnie z art. 138 § 2 kpa uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić jedynie w przypadku gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. W niniejszej sprawie przy ponownym jej już rozpoznaniu przez organy architektoniczno-budowlane, nie sposób uznać, aby pozostawał jakikolwiek zakres tej sprawy do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji, nie wspominając już o zakresie który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Przy czym należy tu wskazać, że ustawodawca w ustawie Prawo budowlane nie ograniczył możliwości orzekania merytorycznego przez organ odwoławczy w sytuacji wniesienia odwołania przez inwestora od decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zatem przepisy kpa mają w pełni zastosowanie. Konkludując NSA stwierdził, że Wojewoda [...] słusznie wydał decyzję merytoryczno-reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego dotycząca naruszeń przepisów postępowania, podważająca stanowisko Sądu pierwszej instancji przyjęte w zaskarżonym wyroku, polegające na stwierdzeniu naruszenia zasady dwuinstancyjności, co było jedyną przyczyną uwzględnienia skargi, ma podstawowe znaczenie dla sprawy i świadczy o wadliwości tego wyroku. W związku z powyższym zbędne było rozpatrywanie pozostałych zarzutów skarg kasacyjnych. Mając to na uwadze, NSA zgodnie z art. 185 § 1 ppsa uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W stosunku do U J NSA na podstawie art. 207 § 2 ppsa odstąpił od zasądzenia od niej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej spółki w całości, bowiem uzasadniają to szczególne okoliczności niniejszej sporawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi U. J. wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 - 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 ppsa) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 ppsa. Zatem w tym zakresie winien orzec Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. 5. Rozpatrując zatem sprawę ponownie, po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazaniu temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania, wskazać należy, że zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r. odmawiającą [...] S.A. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...], i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę Inwestorowi – [...] S.A. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...], kategoria obiektu XIII i XVII, z zachowaniem określonych warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 Prawa budowlanego. Dokonując zatem ponownie oceny zaskarżonej decyzji, i będąc związanym oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 6.1. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 15 kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, i konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, lecz ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej, tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym (B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 10. wydanie. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 79 i nast.). Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest poddać ocenie materiał dowodowy zebrany i zbadany przez organ pierwszej instancji oraz dokonane przez ten organ ustalenia, ponieważ po to w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. wprowadzono dwuinstancyjne postępowanie administracyjne, aby organ drugiej instancji mógł poprawić, uzupełnić, wyjaśnić i ustalić to, czego nie uczynił, lub źle to uczynił, organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy może zatem zarówno korygować wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości, jednakże jego obowiązkiem jest również, jak wcześniej wskazano, ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej, tożsamej pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym. Obowiązkiem organu drugiej instancji nie jest zatem tylko weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji, lecz ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej, tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy, będący organem drugiej instancji, polega na ocenie materiału dowodowego zebranego i zbadanego w sprawie przez organ pierwszej instancji, dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń, oraz na ewentualnym poprawieniu, uzupełnieniu, wyjaśnieniu i ustaleniu tego, czego organ pierwszej instancji nie uczynił lub uczynił to zbyt pobieżnie czy też niewłaściwie. Jeśli, zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 § 1 kpa zasadą szybkości postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, to stwierdzić należy, iż zasada ta nakłada obowiązek wnikliwego i szybkiego działania zarówno na organ pierwszej jak i drugiej instancji. Również wyrażona w art. 7 kpa zasada prawdy obiektywnej, zobowiązuje organy administracji publicznej, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji - do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. II OSK 2363/13 wydanym w niniejszej sprawie, zawarł ocenę prawną, którą niniejszy skład orzekający jest związany. Należy zatem stwierdzić za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że w niniejszej sprawie po ponownym jej rozpoznaniu przez organy architektoniczno-budowlane, nie można uznać, aby pozostawał jakikolwiek zakres tej sprawy do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji, a zwłaszcza zakres, który miałby istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Prawo budowlane nie ogranicza możliwości orzekania merytorycznego przez organ odwoławczy w sytuacji wniesienia odwołania przez inwestora od decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zatem przepisy kpa mają w pełni tutaj zastosowanie. Uznać zatem należy, że Wojewoda [...] słusznie wydał decyzję merytoryczno-reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. 6.2. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem inwestora z dnia 29 października 2010 r. o pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...], kategoria obiektu XIII i XVII. Podkreślić równocześnie należy, co wynika z akt sprawy, że wniosek ten nie obejmował budowy infrastruktury technicznej. Jeśli inwestor takiego wniosku nie składał, to biorąc pod uwagę art. 61 § 1 kpa oraz stosowne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzić należy, że treść żądania zawarta we wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego wiąże organ administracji publicznej. Słusznie zatem stwierdził Wojewoda [...], iż inwestor nie był zobowiązany do zastosowania się do punktów 1, 2, 4, 5 oraz 11 postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., natomiast obowiązki nałożone w punktach 9 i 10 zostały nałożone niezasadnie. Trafne jest stanowisko Wojewody [...] przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a wynikające z akt sprawy i przywołanych przepisów, że przedmiotowa inwestycja zaliczona jest do drugiej kategorii geotechnicznej o prostych warunkach gruntowych. Słusznie więc organ uznał, że na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, inwestor nie był zobowiązany do sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, a w konsekwencji inwestor nie był również zobowiązany do przedłożenia dokumentu potwierdzającego przyjęcie bez zastrzeżeń dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, wymaganego na podstawie 45 ust. 1a ustawy Prawo geologiczne i górnicze. 6.3. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wydając pozwolenie na budowę, organ jednocześnie zatwierdza projekt budowlany, który staje się integralną częścią pozwolenia. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego stosownie do art. 33. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 36 ustawy Prawo budowlane, w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby: (1) określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych; (2) określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych; (3) określa terminy rozbiórki: a) istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, b) tymczasowych obiektów budowlanych; (4) określa szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie; (5) zamieszcza informację o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55. Prawo budowlane wymaga od inwestora, aby wszczynając proces budowlany, legitymował się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane, które to prawo zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 11 ustawy. Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć posiadanie tytułu prawnego wynikającego z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może także wynikać z umowy najmu lub dzierżawy, z ograniczonego prawa rzeczowego, jakim jest służebność gruntowa, ustanowionego pomiędzy właścicielem (użytkownikiem wieczystym) i inwestorem. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2005 r. II OSK 857/05 stwierdził, że w sytuacji, kiedy kto inny jest właścicielem nieruchomości, a kto inny posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane np. z tytułu użytkowania wieczystego, to stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę będzie użytkownik wieczysty, a nie właściciel nieruchomości, oraz, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, ani sądy administracyjne, nie są właściwe do kontrolowania tytułu prawnego na podstawie którego, inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, bowiem wystarczy zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, że składający wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, złoży oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności. Sąd podziela stanowisko organu, iż z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył bowiem prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane, i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Z akt sprawy wynika, i nie budzi wątpliwości, że projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z komunikacją wewnętrzną i parkingiem podziemnym, na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ewid. [...]oraz na części działki nr ewid. [...] (pod infrastrukturę) przy ul. [...] w [...]; inwestor zapewnił wymaganą przedmiotową decyzją liczbę miejsc parkingowych, zachował wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, w stosunku do terenu inwestycji; przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany nie przewidywał budowy obiektu wyższego niż określony w decyzji o warunkach zabudowy; inwestor uzyskał, na mocy postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. zgodę na odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez umożliwienie wykonania placu zabaw przy projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym na terenie przedmiotowej nieruchomości w odległości 4 m od linii rozgraniczającej ul. [...] oraz ograniczenie czasu nasłonecznienia tegoż placu do 2 godzin w dniach równonocy, w godzinach 10-16, co powoduje, jak słusznie zauważył organ, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Projekt zawiera również oświadczenia projektantów i sprawdzających o jego zgodności z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Możliwość realizacji inwestycji w ostrej granicy z działką nr ewid. [...] wynika z ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie warunków zabudowy, a możliwość lokalizacji inwestycji w granicy nieruchomości, stanowiących działki niezabudowane o nr ewid. [...] wynika z faktu, że nie są one działkami budowlanymi. Przedmiotowa inwestycja nie znajduje się w obszarze objętym ochroną prawną w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.), ani w obszarze objętym ochroną konserwatorską. W toku postępowania odwoławczego B. L., w piśmie z dnia 8 listopada 2011 r., wyraziła sprzeciw wobec planowanej inwestycji podnosząc, że budowa budynku o wysokości 37 m na terenie przedmiotowej nieruchomości spowoduje zacienianie działki nr ewid. [...], której jest ona współużytkownikiem wieczystym oraz działek nr ewid. [...], co uniemożliwi w przyszłości realizację na działce [...] inwestycji z zachowaniem takich samych odległości od granicy działki, jak przy planowanej inwestycji [...] S.A. Do przeprowadzonego przez Wojewodę [...] dodatkowego postępowania dowodowego strony pouczone o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów - strony nie wniosły dalszych zastrzeżeń. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2001 r. IV SA 532/01, stwierdził, że ewentualne zacienienie działek nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych w istniejących działkach, taki sam pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 listopada 2004 r. sygn. akt IV SA 2427/03, a niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności. Podkreślić również należy, że w analizie zacieniania budynków zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] oraz [...] przez planowaną inwestycję wykazano, że inwestycja nie spowoduje niedopuszczalnego prawnie zacieniania budynków znajdujących się na tych działkach, a zatem uznać należy, że zarzut niezgodności projektu z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest nieuzasadniony. Nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie sposób zaaprobować też stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego - wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r. II OSK 672/05. Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności. Z projektu zagospodarowania terenu planowanej inwestycji wynika jednoznacznie, że część przewidywanego do realizacji budynku o wysokości ponad 35 m znajduje się w odległości ponad 35 m od granicy działki [...], co powoduje, że część planowanego budynku o wysokości ponad 35 m nie może powodować potencjalnie niedozwolonego zacieniania działki [...]. Stosownie bowiem do § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Działka nr ewid. [...] o której wspominała B. L., nie została uznana tak przez Prezydenta [ jak i Wojewodę [...] za położoną w strefie oddziaływania planowanego obiektu, natomiast odnośnie drugiej działki wskazanej w piśmie B. L., tj. działki nr ewid. [...] stwierdzić należy, iż z przedstawionej przez inwestora analizy zacieniania wynika, że spełnione są dla niej wymogi § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś właściciel tej działki - Miasto [...] - nie wnosił zastrzeżeń co do możliwości jej zacieniania przez planowane przez inwestora przedsięwzięcie budowlane. Uznać zatem należy, jak słusznie stwierdził organ, że w przedmiotowej sprawie inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zgodnie z art. 35 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Gdyby jakakolwiek strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 kpa, przysługuje jej możliwość domagania się wznowienia postępowania. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.