VII SA/Wa 1462/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A T na czynność Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. uznaje obowiązek Starosty Powiatu [...] dokonania zwrotu na rzecz A T kwoty 425 zł (czterysta dwadzieścia pięć złotych) tytułem części dokonanej opłaty za wydanie karty pojazdu samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], III. zasądza od Starosty Powiatu [...] na rzecz A T kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2016 r. A T wystąpił do Starosty Powiatowego w [...] o zwrot nadpłaty opłaty w kwocie 425 złotych, za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] o nr rej. [...], wskazując za podstawę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04. W odpowiedzi na złożony wniosek organ, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], podniósł, że zgodnie z art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego wydaje za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej właściwy w sprawie rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ rejestrujący pobiera opłatę w ustawowo ustalonej, obowiązującej w dniu rejestracji wysokości. Wysokość opłaty w kwocie 500 zł za wydanie karty pojazdu w dniu 20 września 2004 r. tj. dniu rejestracji pojazdu, określał § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu (Dz.U. nr 137, poz. 1310). W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. orzekającym, że § 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Minister Transportu i Budownictwa rozporządzeniem z dnia 28 marca 2006 r. (Dz.U. nr 59, poz. 421) ustalił na nowo wysokość opłaty za kartę pojazdu w kwocie 75 zł (rozporządzenie weszło w życie z dniem 15 kwietnia 2006 r.). Starosta [...] wskazał, że opłata za kartę pojazdu nie została ustalona w procedurze administracyjnej. Organ rejestrujący pojazdy nie rozstrzyga o samej opłacie i jej wysokości. Przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego była rejestracja pojazdu w oparciu o przedłożone dokumenty, natomiast pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu stanowiło wynikającą wprost z przepisów prawa czynność administracyjno-techniczną. W związku z powyższym, w ocenie organu, nie było podstawy do zwrotu opłaty z tytułu wydania karty pojazdu w trybie procedury administracyjnej. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. A T wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, wskazując że dopuszczalność dochodzenia zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu, została przesądzona w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07. Starosta [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. poinformował wnioskodawcę, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. A T wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Starosty [...] polegającą na odmowie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] o nr rej. [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że stanowisko Starosty [...] jest niezgodne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. oraz z art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) stanowiącym, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada pośrednio ani bezpośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych wyższych od tych, jakie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty krajowe. Wskazał, że prawidłowość krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu stała się przedmiotem postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C-134/07, w którym Trybunał orzekł, że sporna opłata objęta jest zakazem z art. 90 akapit pierwszy Traktatu. Dodał także, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 107/10, opłaty pobierane w oparciu o przepisy niekonstytucyjne są opłatami nienależnymi, co do których zachodzi obowiązek ich zwrotu. Z art. 6 k.p.a. wynika, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, natomiast art. 8 Konstytucji RP wskazuje, że jest ona najważniejszym źródłem prawa w Rzeczypospolitej Polskiej, co nakazuje jej stosowanie bezpośrednio, o ile Konstytucja nie stanowi inaczej. Organy administracji publicznej związane są zatem bezpośrednio Konstytucją i mają obowiązek odmówić stosowania przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z ustawą zasadniczą. Ponadto, Konstytucja RP w przypadku zastosowania przez organ przepisu niezgodnego z ustawą zasadniczą daje prawo sądom administracyjnym - na mocy art. 184, art. 178 ust. 1 i art. 8 - badania konstytucyjności aktu podustawowego w procesie kontroli legalności decyzji administracyjnej w konkretnej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Starosta [...] wskazał dodatkowo, że z uwagi na znaczny upływ czasu od dnia ewentualnego uiszczenia opłaty do dnia złożenia niniejszej skargi organ nie jest w stanie ustalić czy i w jakiej wysokości, ani co niezwykle istotne, przez kogo ewentualna opłata została faktycznie poniesiona. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, iż to skarżący przed rejestracją pojazdu marki [...] dokonał jakiejkolwiek opłaty, nie udowodnił zatem ani faktu poniesienia opłaty, ani daty jej uiszczenia, ani także jej wysokości. Ewentualny dokument potwierdzający poniesienie opłaty stanowi tzw. dokument księgowy, zaś ustawodawca przewidział jedynie 5- letni obowiązek przechowywania dokumentów księgowych (i innych dokumentów), w rozumieniu art. 74 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.). Starosta podniósł, że rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. (Dz.U. nr 59, poz. 421) zmieniające wysokość opłaty weszło w życie w dniu 15 kwietnia 2006 r., zaś wyrok Trybunału Konstytucyjnego orzekający o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu (Dz.U. nr 137, poz. 1310) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej został wydany dopiero w dniu 17 stycznia 2006 r. Nie zachodzi więc przypadek stosowania aktu, który utracił moc prawną ani sytuacja, w której pomimo wydania wyroku organ dalej stosowałby niezgodny z ustawą i konstytucją przepis. Z ostrożności procesowej, organ wskazał, iż w jego ocenie, roszczenie jest przedawnione na mocy art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) w związku z art. 80 Ordynacji podatkowej. Okres przedawnienia wynosi w tym wypadku 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano nadpłaty, względnie od końca roku, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność spornej opłaty. Skoro skarżący dokonał opłaty za wydanie karty pojazdu w 2004 r., to jego roszczenie uległo przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2010 r., względnie, biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., z końcem 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz.U. z 2016 poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 718, z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż wskazane w ustawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach enumeratywnie wskazanych w tym przepisie postępowań. Rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu, w świetle powyższych przepisów, było dokonanie kontroli zaskarżonej czynności Starosty Powiatowego w [...], o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., pod względem jej zgodności z właściwymi przepisami prawa, a także trafności ich zastosowania oraz dokonanej wykładni. Zaskarżoną w niniejszej sprawie czynnością była odmowa Starosty [...] dokonania zwrotu skarżącemu kwoty 425 zł, która stanowi taką część opłaty, jaką skarżący – w swej ocenie – niezasadnie uiścił za wydanie karty pojazdu w związku z jego rejestracją. Nie ulega wątpliwości, że żądany zwrot jest czynnością materialno-techniczną o charakterze administracyjnoprawnym, podobnie jak było nią samo pobranie tejże opłaty. W tym przedmiocie jednoznacznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 4 lutego 2008 r. w sprawie I OPS 3/07 (ONSAiWSA 2008 r., nr 2, poz. 21), jak i w poprzedzających ją postanowieniach z 11 maja 2007 r. w sprawie I OSK 573/07, z 26 czerwca 2007 r. w sprawie I OSK 1031/06 oraz z 21 czerwca 2007 r. w sprawie I OSK 1030/06. Zgodnie z zaprezentowanym w powoływanej uchwale poglądem, wydanie karty pojazdu, tak jak wydanie dowodu rejestracyjnego, jest nierozerwalnie związane z wydaniem decyzji o rejestracji pojazdu. Wobec powyższego wydanie przedmiotowej karty nie stanowi odrębnej sprawy administracyjnej w stosunku do postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdu, a powstały w jego toku obwiązek uiszczenia opłaty ma charakter obowiązku administracyjnego, wynikającego z przepisów prawa. O jego istnieniu rozstrzyga właściwy organ w toku postępowania, przy czym brak jest prawnej podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej. NSA w powołanej uchwale wskazał, że do uiszczenia opłat w toku postępowania o zarejestrowanie pojazdu nie mają zastosowania przepisy ustaw podatkowych, w tym dotyczącej opłat skarbowych czy Ordynacji podatkowej. Przedmiotowa opłata nie ma charakteru podatkowego, ponieważ jej celem jest zrekompensowanie poniesionych przez organ kosztów wytworzenia i wydania karty pojazdu. Jedyną sankcją za jej nieuiszczenie jest zwrot podania (wniosku) o zarejestrowanie pojazdu, nie zaś egzekwowanie tej opłaty. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że organ, odpowiadając na żądanie zwrotu opłaty za kartę pojazdu, odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Powinien zatem ustosunkować się do niego w drodze aktu lub czynności, które nie są decyzją lub postanowieniem, a które strona może poddać kontroli sądu administracyjnego. Tak też było w niniejszej sprawie. Od tego rodzaju rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., przysługuje skarga do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na odmowę zwrotu żądanej części opłaty, skarżący pismem z 19 kwietnia 2016 r. takie wezwanie do Starosty [...] wystosował. Odnosząc się do zaprezentowanego przez organ w piśmie z 12 kwietnia 2016 r. stanowiska, którego prawidłowość zakwestionował skarżący, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że powyższe zapatrywania NSA znajdują pełne zastosowanie na gruncie stanu prawnego, w którym nastąpiło pobranie przedmiotowej opłaty. W ówczesnym stanie prawnym obowiązek uiszczenia opłaty wynikał wprost z art. 77 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2003, nr 58, poz. 515 z późn. zm.), zgodnie z którym kartę pojazdu dla samochodu innego niż pochodzący od producenta lub importera nowych pojazdów wprowadzonych do obrotu handlowego na terytorium RP, wydaje za opłatą starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na tym terytorium. Z kolei wysokość tej opłaty określał akt wykonawczy wydany na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 77 ust. 4 pkt 2 p.r.d. Zgodnie z ust. 5 tego artykułu, opłata powinna być ustalona z uwzględnieniem znaczenia tego dokumentu dla rejestracji pojazdu oraz wysokości kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów. Treść przepisów normujących tryb rejestracji pojazdu, w tym art. 77 ust. 3 p.r.d., nie uległa od daty wydania przedmiotowej karty pojazdu zasadniczym zmianom. Jednocześnie należy podkreślić, że żaden przepis nie przewidywał (ani też nie przewiduje) decyzyjnej formy rozstrzygnięcia w zakresie pobieranej za wydanie karty pojazdu opłaty. W świetle powyższego za nieprawidłową uznać należy argumentację organu zawartą w odpowiedzi na skargę, co do przedawnienia żądania zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu. Na gruncie prawa admiracyjnego o przedawnieniu roszczenia można mówić wyłącznie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie o tym stanowi. Tymczasem należy podkreślić, że ustawa z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, na którą powołuje się organ, znajduje zastosowanie do czynności, które miały miejsce dopiero po jej wejściu w życie, tj. od 1 stycznia 2010 r. Dopiero od tego dnia opłaty za wydanie karty pojazdu, o której mowa w prawie o ruchu drogowym, stanowią środki publiczne będące nieopodatkowanymi należnościami budżetowymi w rozumieniu art. 60 pkt 7 ustawy. Stosowanie przepisów powołanej ustawy, podobnie jak odpowiednie stosowanie przepisów działu III Ordynacji podatkowej, możliwe jest w odniesieniu do opłat uiszczonych dopiero po dniu 31 grudnia 2009 r. W ustawie z 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., nr 157, poz. 1241 z późn. zm.) brak jest takich przepisów intertemporalnych, które nakazywałyby lub umożliwiały stosowanie przepisów ustawy nowej do czynności dokonanych przed jej wejściem w życie. Normą wskazującą na właściwe przepisy nie może być także art. 115 ust. 1 ww. ustawy wprowadzającej, albowiem odnosi się on wyłącznie do spraw dotyczących nieopodatkowanych należności budżetowych wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy. Z tych też względów – jak słusznie wskazał WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 548/15, LEX nr 2001699 – należy odwołać się do ogólnych zasad prawa międzyczasowego, w myśl których, zgodzie z art. 2 Konstytucji RP prawo nie powinno działać wstecz. Zasada ta sprowadza się do zakazu stosowania nowo ustanowionych uregulowań do zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie tych norm, a z którymi to zdarzeniami prawo nie wiązało dotąd skutków prawnych przewidzianych nowymi przepisami. W świetle powyższego należy uznać, że w niniejszej sprawie zastosowanie winny znaleźć normy (i także ich wykładnia) w takiej treści, w jakiej były one ukształtowane przed wejściem w życie przepisów powoływanej przez organ ustawy o finansach publicznych. Tym samym, wobec braku stosownego przepisu, na gruncie niniejszej sprawy nie mogło dojść do przedawnienia przedmiotowego żądania, a zarzut skarżącego jest w tym zakresie w pełni uzasadniony. W odniesieniu do kwestii prawidłowości pobrania od A T opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł, opartej na uznanym za niekonstytucyjną przepisie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, należy wskazać, że organ nie kwestionował stanowiska zaprezentowanego w pismach skarżącego. Nie ulega wątpliwości, że to właśnie na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r., obowiązującego w dacie uiszczenia opłaty za wydanie przedmiotowej karty pojazdu, ustalono ją na kwotę 500 zł. Legalność powyższego przepisu została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 17 stycznia 2006 r. w sprawie U 6/04, którym orzeczono o jego niezgodności z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Jak wskazał Trybunał w uzasadnieniu swego orzeczenia, ustalona przez Ministra kwota opłaty znacząco przekraczała wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów, uwzględniając dodatkowo także koszty innych zadań administracji publicznej, do których przepisy ustawy się nie odwoływały. Z tego też względu Minister przy wydawaniu tego aktu normatywnego przekroczył ustawowe upoważnienie, zawarte w przepisach Prawa o ruchu drogowym. Z kolei niewspółmierność opłaty do rzeczywistych kosztów usługi, świadczyła w ocenie Trybunału o tym, iż była to danina publiczna o charakterze podatkowym. Materia taka jest w myśl art. 217 Konstytucji RP jest zastrzeżona do wyłącznej regulacji ustawowej i nie jest dopuszczalne wprowadzenie tego rodzaju daniny aktem normatywnym niższego rzędu. Oceniając zatem sformułowany w tym względzie przez A T zarzut, Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości, iż w niniejszej sprawie należy podzielić zapatrywania wyrażone w cytowanym wyroku WSA w Warszawie z 20 stycznia 2016 r., jak również w orzeczeniu NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1745/07, LEX nr 357511 oraz uchwale tego sądu z 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 3/00, ONSA z 2000 r., nr 4 poz. 136. Jakkolwiek Trybunał odroczył termin utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do 1 maja 2006 r., to należy uznać, że od początku jego obowiązywania miał on charakter niekonstytucyjny. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, sędziowie w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. W tych okolicznościach sędziowie orzekający w danej sprawie, w zakresie badania konstytucyjności aktów niższego rzędu niż ustawa, zachowują samodzielność w decydowaniu o zastosowaniu zawartych w nich norm prawnych, a w toku rozpoznawania konkretnej sprawy mogą z powyższych przyczyn odmówić ich stosowania, nawet jeśli zdarzenie miało miejsce w dacie obowiązywania tego aktu. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zachodzi taka potrzeba. Konsekwencją uznania za niekonstytucyjny przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r., także w dacie jego obowiązywania, jest ustalenie, że poddana kontroli czynność Starosty [...] została wydana bez podstawy prawnej. Skarżący w niniejszej sprawie zażądał zwrotu nadpłaty za wykonanie czynności wydania karty pojazdu w kwocie 425 zł, a więc jedynie w wysokości przekraczającej rzeczywiste koszty związane z drukiem i dystrybucją kart pojazdów, ustalone późniejszym rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z 28 marca 2006 r. na kwotę 75 zł. Żądanie to jest w pełni uzasadnione, albowiem kwota 425 zł była kwotą nienależnie uiszczoną. Należy się przy tym zgodzić z poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 418/08, LEX nr 518241, zgodnie z którym jeśli stwierdzona została niekonstytucyjność przepisu, a w danej sprawie nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną, lecz z czynnością w postaci pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu, trzeba zastosować "inne środki", do których odnosi się przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Za środek taki uznać należy możliwość wystąpienia o zwrot nadpłaconej kwoty. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] podał, że z uwagi na znaczny upływ czasu nie jest w stanie ustalić czy i w jakiej wysokości ani przez kogo opłata została poniesiona co miałoby skutkować oddaleniem skargi. Zauważyć należy, że w swym piśmie z dnia [...] kwietnia 2016r. kierowanym do skarżącego organ wyraźnie stwierdził, że opłata w kwocie 500zł. została pobrana w dniu 20 września 2004 r. t.j. dniu rejestracji pojazdu A T. Nie budzi zatem najmniejszej wątpliwości sądu, że kwota taka została uiszczona za wydanie karty pojazdu i nie ma tu znaczenia czy dokonał ją sam skarżący czy też za niego inna osoba. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Odpowiednie zastosowanie w takim przypadku znajduje art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., dotyczący rozstrzygnięć jakie zapadają w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.). Z tego też względu Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I i II wyroku, stwierdzając bezskuteczność zaskarżonej czynności i uznając obowiązek Starosty Powiatu [...] dokonania zwrotu kwoty 425 zł tytułem części dokonanej przez skarżącego opłaty za wydanie przedmiotowej karty pojazdu. O kosztach niniejszego postępowania orzeczono z kolei na podstawie art. 200 p.p.s.a.