VII SA/Wa 1463/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2006 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lutego 2003 roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Alei [...]wraz z infrastrukturą techniczną (na odcinku od ul. [...] do ul. [...]) przedłużenie drogi krajowej nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że kwestionowana decyzja organu wojewódzkiego nie jest obarczona żadną z wad o jakich mowa w art. 156§1 kodeksu postępowania administracyjnego a wbrew twierdzeniom zainteresowanego przedmiotowe pozwolenie na budowę nie narusza art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję wniósł zainteresowany właściciel nieruchomości przy ul. [...]zarzucając naruszenie prawa materialnego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który w obu decyzjach przyjął brak naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego bez żadnych argumentów świadczących o zasadności takiego stanowiska. Zdaniem skarżącego, przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie uwzględniono wymogu poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich (zapewnienie dostępu do drogi publicznej) czym rażąco naruszono art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy i co stanowi podstawę żądania uchylenia obu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podnosząc że skarżący posiada dostęp do drogi publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Decyzja objęta skargą sądową została wydana w postępowaniu nieważnościowym, należącym do postępowań nadzwyczajnych. W postępowaniu tym badaniu podlega decyzja wydana w postępowaniu zwykłym pod kątem naruszenia przepisu art. 156 § 1 kpa. Ocena, jakiej podlega badana decyzja ma na celu stwierdzenie, czy organ przy wydawaniu kontrolowanej decyzji nie naruszył art. 156 kpa i tylko w takim zakresie orzeka organ nadzorczy. Jest to postępowanie w nowej sprawie, o zawężonym i ściśle określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego zakresie, w którym to postępowaniu organ nadzorczy nie orzeka o istocie sprawy objętej postępowaniem zwykłym, a jedynie o naruszeniu /bądź nie/ przez organ administracji przepisu kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli organu nadzorczego podlegała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 roku, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę Alei [...]– przedłużenia drogi krajowej nr [...]. Organ nadzorczy nie stwierdził aby decyzja ta była obarczona wadą z art.156 kpa. Skarżący będący właścicielem nieruchomości przy ul. [...], posiadał przed realizacją inwestycji dojazd bezpośredni do swojej nieruchomości. W obecnym stanie - jak twierdzi - nie ma bezpośredniego wjazdu do nieruchomości, bowiem Aleja [...] nie ma na wysokości jego nieruchomości tzw. lewoskrętu, co powoduje brak dojazdu od ulicy [...] i konieczność jazdy do ronda, żeby móc dojechać na nieruchomość (firmy zlokalizowane na nieruchomości skarżącego nie mają w ten sposób dogodnego wjazdu). W skardze zarzuca, że organy nadzoru odmawiając stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę naruszyły art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, bowiem nie zostały poszanowane uzasadnione interesy osób trzecich przez zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić. Skarżący nie został pozbawiony dostępu do drogi publicznej i wjazdu z niej na nieruchomość przy ul. [...]. Okoliczność, że po zrealizowaniu inwestycji drogowej powstały dla właściciela nieruchomości pewne uciążliwości, nie podważa legalności decyzji o pozwoleniu na budowę drogi. Jak trafnie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w zasadzie każda inwestycja polegająca na przebudowie drogi powoduje zmiany lokalizacji istniejących zjazdów, co może powodować uciążliwości i utrudnienia dla osób z nich korzystających. Bezspornym jest w przedmiotowej sprawie, że skarżący w obecnym stanie posiada dostęp do drogi publicznej i choć nie jest to dojazd poprzez tzw. lewoskręt na wysokości tej nieruchomości, lecz poprzez korzystanie z utworzonego ronda, to niewątpliwie nie może twierdzić, że nie posiada dostępu do drogi publicznej, a tylko taka sytuacja stanowiłaby o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten chroni interesy prawne osób trzecich. Wbrew stanowisku strony skarżącej, utrudnienia komunikacyjne związane z przebudową drogi dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999 roku IVSA 1492/98). Skoro zatem skarżący nie został pozbawiony dostępu do drogi publicznej, za trafne należało uznać stanowisko organów nadzorczych, że badana decyzja o pozwoleniu na budowę nie naruszyła rażąco art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, a że nie była obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156§1 kpa brak było przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Za chybiony należy uznać więc zarzut skargi, że w zaskarżonej decyzji organy nadzoru nie chciały się zająć naruszeniem prawa, a pisały tylko o stanie faktycznym, skoro zgodnie z art. 7 i 77 kpa organ administracji obowiązany jest do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a ustalenie to przesądza o sposobie załatwienia sprawy tj. w tym konkretnym przypadku o ocenie czy zostało rażąco naruszone prawo. Skoro zatem organy nadzoru dokonały oceny kontrolowanej decyzji pod kątem naruszenia art. 156§1 kodeksu postępowania administracyjnego a jak wskazano wyżej art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie dotyczy sytuacji wskazanej przez skarżącego, brak jest podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcia te naruszają prawo. W tym stanie rzeczy skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270).