VII SA/Wa 1463/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. i P. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 5 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej k.p.a., nakazał M. i P. B. rozbiórkę czterech lukarn wykonanych w dachu nadbudowanego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...], obr. [...] przy ul. P. [...] w M. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. i P. B., utrzymał w mocy powyższą decyzję. Pismem z dnia 20 września 2006 r. M. i P. B. wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. We wniosku podniesiono, że właściciele sąsiedniej nieruchomości zostali nieprawidłowo uznani za stronę postępowania, gdyż nie posiadają interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy, z uwagi na brak oddziaływania inwestycji na sąsiednią nieruchomość. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] wydaną w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku M. i P. B., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że we wniosku nie została podana przesłanka, mająca stanowić dla organu ewentualną podstawę do wznowienia postępowania, a ponadto wnioskodawcy nie wymienili żadnej z ustawowych przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. również w piśmie z dnia 21 maja 2007 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku. Od powyższej decyzji wnieśli odwołanie M. i P. B. W odwołaniu stwierdzono, że właściciele sąsiedniej nieruchomości posiadają wyłącznie interes faktyczny w rozstrzygnięciu sprawy, nie oparty o przepisy prawa materialnego, zatem nie są stroną postępowania. Wskazali także, iż przedstawiony przez właściciela sąsiedniej nieruchomości dowód dotyczący okien był fałszywy, gdyż nie naruszono inwestycją interesów osób trzecich. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. i P. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że wskazanie przez wnioskodawcę przesłanki do wznowienia postępowania jest konieczne dla rozważenia przez właściwy organ możliwości wszczęcia postępowania wznowieniowego, a ponadto, do obowiązków wnioskodawcy należy uprawdopodobnienie, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie miesięcznym, określonym w art. 148 k.p.a. Ponieważ wnioskodawcy nie wskazali przesłanki do wznowienia postępowania, w ocenie organu należy przyjąć, że wniosek nie spełnia warunków formalnoprawnych jego dopuszczalności, co powoduje konieczność wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli M. i P. B. Zdaniem skarżących, właściciele sąsiedniej nieruchomości nie posiadają interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy, gdyż interes ten musi wynikać z przepisów prawa materialnego, a nie z subiektywnego przekonania podmiotu. Skarżący podnieśli, że decyzja o rozbiórce mogłaby zostać wydana w przypadku braku zatwierdzonego projektu nadbudowy, naruszenia przepisów techniczno-budowlanych lub naruszenia praw osób trzecich, natomiast żadne z tych naruszeń nie zaistniało w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Kontroli Sądu podlegała decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przedmiocie nakazu rozbiórki czterech lukarn wykonanych w dachu nadbudowanego budynku mieszkalnego. Decyzja ta została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe, które stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, co stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych ustanowionej wart. 16 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania administracyjnego jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy zostaną spełnione warunki formalne zastosowania tego trybu postępowania. Jeżeli wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie w tym przedmiocie z uchybieniem ustawowego terminu, organ ma obowiązek wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Wznowione może być tylko postępowanie zakończone decyzją ostateczną, co wynika z art. 145 § 1 k.p.a., na wniosek strony lub z urzędu, jak stanowi art. 147 k.p.a., a wniosek strona powinna złożyć w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Bez zbadania tych warunków postępowanie nie może zostać wznowione, gdyż tylko wniosek spełniający wymogi wynikające z w/w przepisów jest z nimi zgodny i powoduje, że postanowienie o wznowieniu postępowania ma podstawę prawną. Jeżeli okaże się natomiast, że któraś ze wskazanych przesłanek nie ma miejsca, wówczas organ powinien odmówić wznowienia postępowania decyzją wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2003 r., sygn. akt I SA 96/2002). Jednym z warunków formalnych skuteczności wniosku o wznowienie postępowania jest wskazanie w nim ustawowej przesłanki do zastosowania tego trybu. Katalog przesłanek, których wystąpienie umożliwia wznowienie postępowania administracyjnego, określa art. 145 § 1 k.p.a, a żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej, niż wymienione w cytowanym przepisie stanowi podstawę do odmowy wznowienia postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1991 r., sygn. akt IV SA 487/91). W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż skarżący nie wskazali we wniosku o wznowienie postępowania żadnej z ustawowych przesłanek uregulowanych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., co czyniłoby niedopuszczalnym wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., a w konsekwencji - przeprowadzenie przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w oparciu o art. 149 § 2 k.p.a. Argumentacja przedstawiona przez skarżących we wniosku z dnia 20 września 2006 r., jak również w uzupełniającym go piśmie z dnia 21 maja 2007 r., dotycząca braku w przedmiotowej sprawie interesu prawnego właścicieli sąsiedniej nieruchomości, jak również podnoszona przez skarżących kwestia fałszywego dowodu w sprawie, nie mieści się w ustawowym katalogu przyczyn wznowienia postępowania. Ewentualne sfałszowanie dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, musi bowiem zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, aby wypełnić dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, iż z uwagi na niewskazanie przez wnioskodawców żadnej z przesłanek uregulowanych w art. 145 § 1 k.p.a., organ był zobowiązany odmówić wznowienia postępowania administracyjnego, a zatem kontrolowana decyzja odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.