VII SA/Wa 1465/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi D. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania Z. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję i odmawił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], znak: [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego: gospodarczego budynku parterowego, murowanego przeznaczonego na halę magazynową sprzętu ogrodniczego dla potrzeb własnych, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. D. Ś. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB w [...] - Powiat [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Pani D. Ś., stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że weryfikowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 103 ust. 1 i 2 w związku art. 59 ust. 1 i art. 55 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, z uwagi na wydanie pozwolenia na użytkowanie w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r., zamiast w oparciu o art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Rozpoznając odwołanie złożone przez Z. W. organ odwoławczy wskazał, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Rozpoznając zatem sprawę ponownie podkreślił, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności także ostatecznych decyzji administracyjnych skłoniła ustawodawcę do ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności jedynie do decyzji obarczonych najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 Kpa, jako wyjątku od określonej w art. 16 Kpa, zasady trwałości decyzji administracyjnej. Ponadto należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie, w odniesieniu do przedmiotowej hali magazynowej przeprowadzone zostało postępowanie legalizacyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.). W toku postępowania Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 1996 r., znak: [...], działając na podstawie art. 103 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 07 lipca 1994 r., (Dz. U. nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz art. 40 i 42 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. zobowiązał inwestora Pana Z. W. do uzyskania zezwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Po rozpatrzeniu odwołania D. Ś., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 1996 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zobowiązania inwestora do uzyskania zezwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu, zaś w pozostałym zakresie uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o nałożeniu na inwestora obowiązków w postaci wykonania inwentaryzacji przedmiotowego obiektu, ekspertyzy stanu technicznego i projektu robót pozostałych do zrealizowania ze szczegółowym określeniem funkcji przedmiotowego obiektu. W dniu [...] maja 2010 r. do PINB w [...] - Powiat [...] wpłynął wniosek Pana Z. W. o wydanie pozwolenia na użytkowanie hali magazynowej przy ul. [...]. Do wniosku dołączono: inwentaryzację samowolnie zrealizowanej hali wraz z projektem robót budowlanych pozostałych do realizacji, ekspertyzę stanu technicznego, kserokopię zawiadomień Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Straży Pożarnej wraz z oświadczeniami w/w organów, oświadczenie o właściwym stanie technicznym i wyniki badań instalacji elektrycznej, mapę inwentaryzacji powykonawczej geodezyjnej. PINB w [...] - Powiat [...] w dniu [...] października 2010 r. przeprowadził kontrolę przedmiotowego obiektu budowlanego, która wykazała zgodność realizacji obiektu z przedłożoną dokumentacją powykonawczą. Ponadto stwierdzono, że teren jest uporządkowany i właściwie zagospodarowany. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, PINB w [...] - Powiat [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 55 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie hali magazynowej przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ powiatowy wskazał, że w dniu [...] października 2010 r. przeprowadził kontrolę budowy, o której mowa w art. 59a ustawy Prawo budowlane, w trakcie której stwierdził zgodność obiektu z inwentaryzacją powykonawczą oraz z inwentaryzacją budowlaną hali z kwietnia 2010 r. Ponadto ustalono, że nie zostały wykonane roboty wskazane w projekcie robót pozostałych do wykonania opracowanym w kwietniu 2010 r. przez inż. I. P. W dniu [...] października 2010 r. inwestor przedłożył pismo, z którego wynika, że roboty wskazane w w/w opracowaniu inż. I. P. nie zostaną wykonane. Zgodnie jednak z oświadczeniem projektanta, możliwe jest użytkowanie przedmiotowego obiektu bez wykonania w/w robót. Organ powiatowy po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego stwierdził, że jest on kompletny, a obiekt spełnia warunki dopuszczające obiekt do użytkowania. W świetle powyższych okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], znak: [...], została wydana z naruszeniem art. 103 § 2 w związku art. 59 ust. 1 i art. 55 pkt 1 i 3 i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Bezsporne jest, że przedmiotowy budynek został wykonany samowolnie pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, zatem decyzja kończąca proces legalizacji tejże samowoli budowlanej powinna być wydana na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ udzielając pozwolenia na użytkowanie naruszył zatem art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Wskazanie w podstawie prawnej kontrolowanej decyzji przepisu art. 59 ust. 1 związku z art. 55 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r. zamiast art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowiło naruszenie prawa, jednak nie może być ono ocenione jako rażące naruszenie prawa, a więc takie, które jest nie do pogodzenia z porządkiem prawnym. Jeżeli obiekt spełnia warunki wymagane do udzielenia decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie, wskazanie błędnej podstawy prawej nie jest wystarczającym powodem uzasadniającym wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła D. Ś. Skarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisu art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 7 kpa oraz w zw. z art. 80 kpa poprzez jego nienależyte zastosowanie, a to przez nienależyte zgromadzenie materiału dowodowego polegające na braku poczynienia ustaleń, stanu faktycznego i stanu prawnego w sposób określony w wymienionych przepisach, skutkiem czego decyzja GINB została wydana z naruszeniem podstaw do formułowania materialnoprawnej oceny legalności przedmiotowej inwestycji, - naruszenie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 55 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego z 1974 roku, zamiast art. 42 Prawa budowlanego z 1974 roku poprzez jego nienależyte zastosowanie i stwierdzenie, iż jego naruszenie nie stanowiło rażącego naruszenia prawa - naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 KPA poprzez jego nie zastosowanie i nie utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, a to przez przyjęcie, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji PINB w [...] - Powiat [...] z dnia [...] kwietnia 2011 roku znak: [...], - naruszenie art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku w zw. z art. 28 kpa poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie poprzedzone brakiem dojścia do ustalenia, że brak przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w myśl tego przepisu w niniejszej sprawie oraz udzielenie pozwolenia na użytkowanie na podstawie przepisów nowej ustawy, nie stanowi rażącego naruszenia prawa - naruszenia art. 138 § 1 pkt. 1 KPA w zw. z art. 103 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku w zw. z art. 55 pkt 1 i 3 i art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku w zw. z art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku poprzez nienależyte zastosowanie i nie utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, a to w wyniku błędnego stwierdzenia, iż przedmiotowa decyzja PINB w [...] - Powiat [...] dnia z [...] kwietnia 2011 roku nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podnosząc te zarzuty wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organ II instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Stosownie bowiem do art. 103 ust. 2 ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane, przepis art. 48 obecnie obowiązującej ustawy nie ma zastosowania do obiektów zrealizowanych przed dniem wejścia w życie ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., a więc przed 1 stycznia 1995 r. Do obiektów tych stosuje się przepisy dotychczasowe, a zatem przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). W sprawie mają zatem zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., umożliwiające legalizację obiektu po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tego Prawa - sprzeczność z planem oraz niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia). Tak też wyrok NSA z dnia 17.05.1999 r., sygn. akt IV SA 783/97, Lex nr 47283. Przyjąć zatem należy, iż do obiektu całkowicie wybudowanego w czasie obowiązywania ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., w zakresie regulacji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie stosuje się również unormowania tej samej ustawy. Pozwolenie na użytkowanie jest bowiem jednym z etapów (końcowych) legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. Sprawa podlega ocenie, tak jak przyjął to organ I instancji, na podstawie unormowań zawartych w art. 42 ww. ustawy z 1974 r. Z treści zacytowanych przepisów wynika, że formą legalizacji w sytuacji, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego jest pozwolenie na jego użytkowanie, które jest jednocześnie stwierdzeniem zdatności do użytkowania wykonanego obiektu. Przez zdatność do użytku należy również rozumieć takie zrealizowanie obiektu, iż nie narusza on uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela działki sąsiedniej. Jeżeli nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, organ administracji państwowej powinien usankcjonować popełnienie naruszenia prawa polegające na wybudowaniu obiektu bez pozwolenia na budowę, przyjmując zawiadomienie o oddaniu obiektu do użytku, bądź nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia i wydać mu pozwolenie na użytkowanie. Stosownie do art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wyłącznie stwierdzenie zdolności do użytku wykonanego obiektu. Takim dokumentem, w szczególności jest oświadczenie uprawnionej osoby o wykonaniu obiektu w sposób zgodny z zasadami sztuki budowlanej. Reasumując, z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy stan techniczny obiektu jest dobry. Stosownie do treści art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r., podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Skoro organ w sposób niewątpliwy stwierdził, że obiekt jest zdatny do użytkowania, to nie miał podstaw prawnych do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie. W świetle zatem materiału jakim dysponował organ, brak było jakiejkolwiek podstawy prawnej do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie i zobowiązania do rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego. Oczywiście błędem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego było przyjęcie za podstawę orzekania przepisów ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. Jednak to naruszenie prawa nie może być oceniane jako rażące i uzasadniające eliminację decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z obrotu prawnego. Zauważyć bowiem należy, iż zakres kontroli dokonanej przez organ przed udzieleniem pozwolenia na użytkowanie był większy niż nakazywał by artykuł 42 Prawa budowlanego 1974 r. Organ nie tylko dokonał sprawdzenia obowiązków nałożonych na inwestora w oparciu o art. 40 w/w ustawy, w tym ustalił stan techniczny obiektu stwierdzając jego poprawność z punktu widzenia stanu technicznego ale również ocenił dokumentację powykonawczą złożoną przez inwestora stosownie do art. 57 ust. 1 ustawy z 1994 r. oraz przeprowadził obowiązkową kontrolę obiektu. Wobec powyższego należy uznać, że niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. nie miało wpływu na wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowania. Odnosząc się zaś do zarzutu sformułowanego w skardze dotyczącego niezachowania przepisów z zakresu bezpieczeństwa m. in. co do ścian oddzielenia przeciwpożarowego należy wskazać, że nie jest on zasadny. Inwestor wypełniając normę określoną w art. 57 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane złożył do organu I instancji pismo skierowane do Państwowej Straży Pożarnej informujące o zamiarze przystąpienia do użytkowania spornego obiektu a specjalistyczny organ w zakresie pożarnictwa nie zgłosił sprzeciwu. Oznacza to, iż pozytywnie zweryfikował inwestycję pod względem zachowania bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Poza tym z akt sprawy w sposób bezsporny wynika, że ściany budynku gospodarczego wykonane są z cegły a dach z płyt betonowych, materiały te są niepalne. Kolejnym zarzutem skargi było twierdzenie, iż ściana budynku gospodarczego usytuowana w granicy z działką Skarżącej posiada otwory okienne. Jednakże cała dokumentacja projektowa oraz protokoły oględzin wskazują na to, że w ścianie tej nie ma otworów okiennych a jedyne okno znajduje się w ścianie szczytowej, która nie znajduje się w granicy z działką Skarżącej. Pozostałe okna znajdują się w płaskim dachu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 13 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U.Nr 17 poz. 62) należy wskazać, że chociaż jest on słuszny jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie może być uznany za wystarczający do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie z § 13. 1. Dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na terenach zabudowy zagrodowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych zgodę na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy wyraża terenowy organ administracji państwowej, właściwy w sprawach pozwoleń na budowę. 2. W wypadkach określonych w ust. 1 ściany budynku gospodarczego, graniczące z działką sąsiednią, nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej. Budynki gospodarcze usytuowane bezpośrednio przy granicy działki nie mogą przylegać do budynków mieszkalnych na sąsiedniej działce. W kontekście tych przepisów w pierwszej kolejności należy stwierdzić usytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy działki, jest dopuszczone przez § 13 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych. Natomiast ust. 2 ustanawia zakaz przylegania ścian budynku gospodarczego do budynku mieszkalnego. Wobec tego należy ocenić, czy naruszenie tego przepisu uzasadnia dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego. Przypomnieć zatem należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Przepis ten ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko z powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz dlatego, że nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm. Niewątpliwie "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę naruszenia normy prawnej a utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa", nie jest zasadne. Skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Przy czym rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Nie ulega wątpliwości, że przepis rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazujący na sposób usytuowania budynku względem działki sąsiedniej, ogranicza konstytucyjne prawo własności. Jak wynika z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw osób, nie mogą przy tym naruszać istoty wolności i praw. Tymczasem, żaden z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ani ustawy z 7 października 1974 r. nie wskazuje na ograniczenie prawa własności poprzez określenie odległości od granicy nieruchomości, na której nie jest możliwe usytuowanie budynku. Takiego ograniczenia w szczególności nie zawiera ani art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w którym sformułowano delegację do wydania rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, ani przepis art. 5 tej ustawy określający wymagania dotyczące inwestycji budowlanych. Tym samym Sąd uznał, iż sama niezgodność usytuowania budynku z § 13 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki nie uzasadnia uznania, że decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie rażąco narusza prawo. Tym bardziej, że ze zbliżeniem do granicy z działką sąsiednią nie wiążą się takie okoliczności, które można by ocenić np. jako wystąpienie zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym jak wprowadzenie groźby pożaru, choroby, uszkodzenia mienia. Podkreślić też należy, iż aktualne przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie przewidują tego rodzaju ograniczeń. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że chociaż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza prawo to jednak nie w stopniu rażącym. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.