VII SA/Wa 1467/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska ( spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant St. sek. sądowy Agnieszka Foks - Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia J. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r, odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych w sprawie rozbiórki części budynku gospodarczego na działce nr ew., [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z [...] stycznia 2010r., podjął postępowanie egzekucyjne w sprawie rozbiórki części ww. budynku. Pismem z 18 stycznia 2010r. J. Z. wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych w ww. sprawie "do czasu zakończenia postępowania merytorycznego". Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, wstrzymanie egzekucji zależy od uznania organu i ogranicza się do szczególnie uzasadnionych przypadków. Uprawnienia do wstrzymania czynności egzekucyjnych, wynikające z art. 23 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej uopewa, przysługują organowi sprawującemu nadzór nad organem egzekucyjnym jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Skarżąca we wniosku nie wskazała żadnych okoliczności, które przemawiałyby za jego uwzględnieniem. Zdaniem organu, nie było podstaw do uznania rozpatrywanej sprawy za szczególnie uzasadniony przypadek, uzasadniający wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Skargę na powyższe postanowienie złożyła J. Z., wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie egzekucji w sprawie rozbiórki części budynku gospodarczego, odremontowanego częściowo po zniszczeniach huraganu. Skarżąca podała, że brak jest podstaw do przeprowadzenia egzekucji, brak jest także elementów samowoli budowlanej. Nadto, postępowanie toczy się od 14 lat. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.). Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane na podstawie art. 23 § 6 uopewa. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że wniosek zobowiązanego o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego może stanowić jedynie podstawę podjęcia przez organ nadzoru czynności nadzorczych z urzędu. Zgodnie z dyspozycją powyższego przepisu organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ, z zastrzeżeniem § 7. Celem instytucji przewidzianej w powołanym artykule jest zatem możliwość uwzględnienia w toku postępowania egzekucyjnego zaistniałych szczególnych okoliczności, uzasadniających m.in. wstrzymanie czynności egzekucyjnych polegające na wstrzymaniu wszystkich lub części zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych już czynności egzekucyjnych. W ustawie nie określono, jakiego rodzaju przypadki należy uznać za szczególnie uzasadnione, ocenę w tym względzie pozostawiając organom orzekającym w konkretnej sprawie. Nie ulega jednak wątpliwości, że okoliczności te muszą mieć charakter wyjątkowy w tym znaczeniu, że powinny odbiegać od występujących powszechnie. Chodzi zatem o sytuacje spowodowane przede wszystkim działaniem czynników, na które zobowiązany nie miał wpływu, niezależnych od sposobu jego postępowania, a wynikających zazwyczaj ze zdarzeń losowych. Podkreślić przy tym trzeba, jak słusznie podniesiono w zaskarżonym postanowieniu, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania czynności egzekucyjnych ma charakter uznaniowy, o czym świadczy użycie w treści art. 23 § 6 upoewa słowa "może". Oznacza to, że organowi nadzoru przysługuje prawo wyboru rozstrzygnięcia. Istota uznania administracyjnego wyraża się bowiem w tym, że organ może, ale nie musi, wstrzymać czynności egzekucyjne nawet w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek uzasadniających to wstrzymanie. Sąd nie jest zatem władny nakazać organowi nadzoru podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania czynności egzekucyjnych, o ile organ nie przekroczył ram uznania administracyjnego i prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko. W związku z powyższym należało podzielić stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, że w niniejszej sprawie szczególne okoliczności przemawiające za wstrzymaniem czynności egzekucyjnych, w celu wykonania nałożonego obowiązku nie miały miejsca, skoro skarżąca takowych nie przedstawiła. Za taką okoliczność nie można bowiem uznać wskazania na brak podstaw do przeprowadzenia egzekucji oraz brak w działaniu skarżącej elementów samowoli budowlanej. Dodać przy tym należy, że stosownie do art. 29 § 1 upoewa organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności egzekwowanego obowiązku. Działanie organu egzekucyjnego ograniczone jest zatem tylko do czynności przewidzianych ww. ustawie prowadzących do wyegzekwowania nałożonego obowiązku. W konsekwencji organy nie posiadały kompetencji do badania zasadności obowiązku rozbiórki nałożonego m.in. na skarżącą decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1998r. Bez istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania czynności egzekucyjnych pozostawał również zarzut skargi, że postępowanie toczy się od 14 lat. Na koniec zauważyć trzeba, że wprawdzie tytuł wykonawczy sporządzono nie na urzędowym formularzu tj. niezgodnie z art. 26 upoewa, tym niemniej zawarto w nim wszystkie wymagane elementy wymienione w art. 27 ww. ustawy, co oznacza że uchybienie to również nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.