VII SA/Wa 1467/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2013 r. r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić R. S. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. R. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydaną w jej sprawie decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego. W dniu 27 sierpnia 2013 r. tut. Sąd odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi (skarga nie została podpisana). Postanowienie doręczone zostało skarżącej w dniu 30 sierpnia 2012 r. Pismem z dnia 4 września 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, załączając do niego podpisaną skargę. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż nie otrzymała przesyłki sądowej zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdyż odebrał ją jej mąż, który skarżącej nie przekazał wezwania. O okolicznościach stanowiących podstawę wniosku o przywrócenie przedmiotowego terminu, skarżąca dowiedziała się po otrzymaniu postanowienia o odrzuceniu skargi w dniu 30 sierpnia 2013 r. Wskazała, że nie miała świadomości o okoliczności przesłania wezwania, stąd uchybienie dokonania czynności nastąpiło bez jej winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wszystkie ww. wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały w przedmiotowej sprawie zachowane, dlatego też Sąd mógł dokonać oceny złożonego wniosku w zakresie zasadności przywrócenia wnioskowanego terminu. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło bez jej winy. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest więc dopuszczalne, jeżeli strona nie uprawdopodobni, że uchybienie terminu nie zostało przez nią zawinione. Podkreślenia wymaga, że przesłanka braku winy powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Przedstawiając stanowisko Sądu wyjaśnić należy, iż tak jak wskazywano we wniosku o przywrócenie terminu, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi odebrane zostało przez męża skarżącej D. S. w dniu 27 sierpnia 2013 r. W rozpoznawanej sprawie doszło zatem do doręczenia zastępczego określonego w art. 72 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Adresat przesyłki może obalić to domniemanie wykazując, że doręczenie zastępcze było wadliwe (niezgodne z treścią przepisu art. 72 p.p.s.a.), albo też pismo w ogóle nie dotarło do rąk adresata (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010 r.). Jak wyżej wskazano przesyłkę zawierającą wezwanie odebrał mąż skarżącej. Działanie takie było zatem zgodne z regulacją wynikającą z art. 72 § 1 p.p.s.a. i wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało skutecznie doręczone stronie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2012 r. II FSK 2823/11, LEX nr 1116134). Tak więc, to na odbierającym przesyłkę sądową spoczywał obowiązek jej przekazania do rąk adresata wiadomości. Skarżąca podniosła, iż nie odpowiada za powstałe uchybienia ponieważ błąd popełniła osoba trzecia (domownik uprawniony do przekazania korespondencji). Zdaniem Sądu błąd tej osoby jest jednak równoznaczny z błędem przy podejmowanych czynnościach procesowych przez skarżącego (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy, II SAB/Bd 45/09, NSA z dnia 11 maja 2011 r., I OZ 324/11, NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., I OZ 283/11, www.nsa.gov.pl). Pamiętać należy, warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest uprawdopodobnienie przez nią, że nie mogła dokonać czynności w terminie, na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia należytej staranności. Uprawdopodobnienie w odróżnieniu od udowodnienia nie wymaga wykazania zasadności powoływanych okoliczności za pomocą dokumentu bądź składanych zeznań. Wystarczające jest tutaj wykazanie prawdopodobieństwa zaistnienia powoływanych we wniosku okoliczności. W ocenie sądu odebranie korespondencji sądowej przez męża wnioskodawczyni bez wskazania dodatkowych okoliczności wskazujących na uniemożliwienie wykonania czynności w zakreślonym terminie stanowi naruszenie kryterium należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Tym bardziej, że również przesyłkę zawierającą odpis postanowienia o odrzuceniu skargi odebrał mąż skarżącej, który przekazał ją skarżącej. Mając zatem na uwadze okoliczności ustalone w sprawie Sąd nie uznał wniosku o przywrócenie terminu za uzasadniony i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia