VII SA/Wa 1468/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki ( spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S.R. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1856/13 oddala skargę 1. Wyrokiem z 2 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1856/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. R., zwanego dalej "skarżącym", na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], dalej "PWIS", z [...] czerwca 2013 r., znak: [...], w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Wymieniony wyrok Sądu z 2 lipca 2013 r. został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...] stycznia 2010 r. do siedziby Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] wpłynęło zgłoszenie podejrzenia występowania u skarżącego dwóch chorób zawodowych: choroby układu wzrokowego oraz nowotworu złośliwego w postaci białaczki. Skarżący jako czynnik narażenia podał działanie promieniowania jonizującego. W związku z powyższym, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], zwany dalej "PPIS", wszczął [...] lutego 2010 r. postępowanie w sprawie wystąpienia choroby zawodowej. Po przeprowadzeniu oceny narażenia zawodowego organ [...] lipca 2010 r. skierował skarżącego na badania do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] w celu rozpoznania choroby zawodowej. Jednostka orzecznicza pierwszego stopnia wydała [...] kwietnia 2011 r. orzeczenie lekarskie nr [...], [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego chorób zawodowych, w tym białaczki, wywołanej działaniem promieniowania jonizującego. Rozpatrujący sprawę w trybie odwoławczym, Instytut Medycyny Pracy w [...] podtrzymał stanowisko jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia i w orzeczeniu lekarskim z [...] września 2011 r. stwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej: przewlekłego uszkodzenia szpiku kostnego. 3. Na podstawie powyższych dokumentów, PPIS wydał [...] listopada 2012 r. decyzję nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wywołanej działaniem promieniowania jonizującego - przewlekłego uszkodzenia szpiku kostnego. Organ wskazał, że skarżący w okresie od [...] października 1953 do [...] czerwca 1981 r. był zatrudniony w Fabryce [...]S.A. w [...]. Był również zatrudniony w Państwowym Sanatorium [...] w [...], Wojewódzkim [...] w [...] na stanowisku konserwatora aparatury rentgenowskiej i aparatury RTG. W trakcie zatrudnienia skarżący był objęty opieką profilaktyczną lekarza zakładowego, a stan jego zdrowia był konsultowany w Ośrodku Medycyny Pracy w [...]. Nie znaleziono przeciwwskazań do pracy w narażeniu na promieniowanie jonizujące. W trakcie pobierania od [...] czerwca 1981 r. renty inwalidzkiej pracował również do [...] lutego 1982 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy w [...] Spółdzielni [...] w [...] na stanowisku konserwatora sprzętu medycznego. Z orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z [...] grudnia 1980 r. skarżący został zaliczony do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia. Jako wskazania do zatrudnienia podano: "dla jednoocznych". W dniu [...] listopada 1988 r. Obwodowa Komisja Lekarska ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia orzekła inwalidztwo trwałe. Jako chorobę podstawową wymieniono: "zez zbieżny oka prawego, z niedowidzeniem tego oka i praktyczną jednoocznością", bez wzmianki o chorobie układu krwiotwórczego. Z przeprowadzonej przez PPIS szczegółowej oceny narażenia zawodowego wynika, że w okresie zatrudnienia w latach 1953-1982 r. w czasie napraw aparatów rentgenowskich skarżący był bezpośrednio narażony na oddziaływanie promieniowania jonizującego w wymiarze od 1 do 3 godzin. Pomimo pracy w tych warunkach, jednomyślnie orzekano brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej: białaczki wywołanej działaniem promieniowania jonizującego, co dodatkowo potwierdził Instytut Medycyny Pracy pismem z [...] maja 2013 r. 4. Rozpatrując sprawę po raz kolejny, Instytut Medycyny Pracy w [...] analizował zgromadzoną dokumentację i w odpowiedzi z [...] października 2012 r. potwierdził narażenie skarżącego na promieniowanie jonizujące. Instytut stwierdził jednak, że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. Poinformował, że nie została udowodniona informacja pacjenta o przebytym leczeniu hematologicznym i brak jakiejkolwiek dokumentacji medycznej odnośnie ww. leczenia w tym zakresie. Powyższe stanowisko organ podtrzymał w piśmie z [...] maja 2013 r. stwierdzając, że brak jest informacji o wcześniejszym leczeniu hematologicznym, co czyni bezprzedmiotową próbę rozpoznania białaczki jako choroby o zawodowym pochodzeniu. 5. Wyrokiem z 2 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1856/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na decyzję PWIS z [...] czerwca 2013 r. Sąd podkreślił, że do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki: musi zostać stwierdzona choroba wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, uprawniona do orzekania w zakresie chorób zawodowych jednostka służby zdrowia musi potwierdzić jej związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową, oraz nie może zostać przekroczony wymieniony w wykazie chorób zawodowych okres, uprawniający do jej rozpoznania. Sąd wskazał przy tym, że organy sanitarne wbrew orzeczeniu lekarskiemu nie mogą dokonać rozpoznania choroby i ustalić, że występujące u skarżącego schorzenie stanowi chorobę zawodową. Jednocześnie Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie organy dokonały prawidłowej oceny, czy wydane orzeczenia lekarskie uwzględniły okoliczności sprawy wymagające wyjaśnienia. Organ skorzystał z możliwości uzupełnienia materiału dowodowego, a posiadany materiał pozwalał mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Sąd podkreślił, że w przypadku skarżącego bezspornie ustalono na podstawie orzeczeń lekarskich, że nie wystąpiło u niego schorzenie mogące być potencjalnie zakwalifikowane jako choroba zawodowa wymienioną w poz. 16 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 2009 nr 105, poz. 869), mimo wieloletniego narażenia zainteresowanego na promieniowanie jonizujące. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego o leczeniu w Instytutu Hematologii i Transfuzjologii, Sąd nie mógł uzyskać dokumentacji medycznej z Instytutu. Sąd podkreślił, że powyższy fakt był znany lekarzom orzecznikom. Ponadto został on uwzględniony przez organy orzekające, o czym świadczy szczegółowa analiza przeprowadzona przez organ w piśmie z [...] lutego 2013 r. W opinii Sądu, lekarze orzecznicy dokonali wnikliwej analizy środowiska pracy skarżącego w przebiegu zatrudnienia pod kątem jego wpływu na uszkodzenie szpiku kostnego. Zostały więc spełnione wymagania określone w § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów. 6. W dniu [...] czerwca 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o powstępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zażądał w niej uchylenia wyroku z 2 lipca 2014 r., ponownego rozpoznania sprawy oraz przeprowadzenia dowodów w postaci: a) karty informacyjnej, b) sprawozdania z badania laboratoryjnego, c) zeznań J. B.-G. na okoliczność wystąpienia choroby zawodowej określonej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych załączonego do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, d) przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu chorób zawodowych na okoliczność wystąpienia choroby zawodowej określonej w poz. 16 ww. rozporządzenia. W uzasadnieniu skarżący powołał się na twierdzenia lekarz J. B.-G. z Kliniki Okulistyki Szpitala [...] w [...] o występującej u niego chorobie popromiennej oraz na badanie krwi, z którego wynikało, że liczba płytek krwi jest niższa niż minimalna ich zawartość w krwi. Zdaniem skarżącego oznacza to jednoznacznie, że musiał chorować lub też choruje na chorobę popromienną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 7. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowego, Sąd miał na uwadze art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skarga niniejsza, w tym zakresie jest dopuszczalna. Wyrok tutejszego Sądu z 2 lipca 2014 r., o sygn. akt VII SA/Wa 1856/13, kończący postępowanie objęte skargą o jego wznowienie, jest prawomocny. W odniesieniu do reguł postępowania Sądu należy wskazać, że zgodnie z art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. W sprawie niniejszej Sąd postąpił zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu. Sąd ocenił, że okoliczności opisane we wniosku można zakwalifikować jako powołanie się na przesłankę opisaną w art. 273 § 2 p.p.s.a - można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a.- skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Badając ww. formalną przesłankę wniosku o wznowienie postępowania Sąd miał na uwadze następujące ustalenia. Skarżący oświadczył w skardze, że o dowodach przezeń wskazanych dowiedział się nie wcześniej niż 2 kwietnia 2017 r. Oczywiste jest zatem, że ze wskazanych w skardze dowodów nie mógł korzystać w dniu wydawania wyroku z 2 lipca 2014 r. Jednocześnie, biorąc pod uwagę wskazaną datę uzyskania wiedzy o środkach dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, skarżący oświadczył, że zachowany został trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Badając przedłożone przez skarżącego dokumenty, Sąd stwierdził, że ostatnie sprawozdanie z wykonania badań laboratoryjnych zostało sporządzone w dniu [...] marca 2017 r. (k. 5 akt sądowych). W świetle art. 277 p.p.s.a. i faktu złożenia przez skarżącego do Sądu skargi w dniu [...] czerwca 2017 r., termin wskazany w przepisie prawa nie został dotrzymany. Dochowany natomiast został termin wystąpienia do Sądu w związku z Kartą Informacyjną wystawioną przez dr n. med. J. B.-G., specjalistę chorób oczu, zatrudniona w Szpitalu [...], w [...], ul. [...], Klinika Okulistyki. Karta informacyjna została wystawiona [...] kwietnia 2017 r. w związku z tym można stwierdzić, że skarżący wystąpił o wznowienie postępowania sądowego w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o podstawie wznowienia. W tym stanie rzeczy należało wznowić postępowanie sądowe, a następnie we wznowionym postępowaniu przystąpić do rozpoznania skargi. 8. Oddalając niniejszą skargę o wznowienie postępowania Sąd zważył co następuje. Warunkiem wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, które zostało zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jak wskazano na wstępie wyrokiem z 2 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1856/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] stwierdzającą brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Sąd prowadząc postępowania w 2014 r. ustalił, że organy inspekcji sanitarnej spowodowały przeprowadzenie kolejnych badań lekarskich w upoważnionych jednostkach medycznych na okoliczność wystąpienia u skarżącego chorób zawodowych, w tym białaczki, wywołanej działaniem promieniowania jonizującego. Jednocześnie, właściwe jednostki służby zdrowia stwierdziły, że u skarżącego nie wystąpiło schorzenie mogące być potencjalnie zakwalifikowane jako choroba zawodowa wymienioną w poz. 16 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. nr 105, poz. 869), mimo wieloletniego narażenia zainteresowanego na promieniowanie jonizujące. Dodatkowo, Sąd ustalił też w 2014 r., że postępowanie organów inspekcji sanitarnej w sprawie występowania u skarżącego choroby zawodowej było prowadzone zgodnie z prawem, doprowadziło do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych oraz prawnych niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie doszło też do naruszenia innych przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W związku z powyższym Sąd wyrokiem z 2 lipca 2014 r. oddalił skargę skarżącego. W obecnym postępowaniu, Sąd stwierdził, że skarżący nie udowodnił wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z przedstawionych przez skarżącego sprawozdań z badań analitycznych wynika, że w 2017 r. poziom płytek krwi pozostawał w normie. Przedłożony dokument nie udowadnia zatem okoliczności, która mogłaby prowadzić do zmiany wyroku Sądu z 2 lipca 2014 r. Również przedłożona przez skarżącego karta informacyjna ze szpitala nie wskazuje żadnej okoliczności wymaganej przez art. 273 § 2 p.p.s.a. Karta została wystawiona przez lekarza specjalistę z zakresu okulistyki pracującego w Klinice Okulistyki Szpitala Klinicznego. Jest zatem oczywiste, że okulista nie może orzekać o występowaniu u skarżącego białaczki. Skarżący eksponuje fakt, że w ww. karcie informacyjnej w rubryce "Rozpoznanie" zawarte jest wyrażenie "Stan po leczeniu białaczki. Choroba popromienna". Skarżący myli się jednak twierdząc że zacytowany wpis w szpitalnej karcie informacyjnej oznacza zdiagnozowanie u niego choroby popromiennej. Cytowany wpis został dokonany rutynowo w ramach tzw. wywiadu lekarskiego, jedynie na podstawie oświadczenia pacjenta. Informacje zawarte w takim "rozpoznaniu" służą lekarzowi specjaliście do uniknięcia ewentualnej kolizji stosowanych leków, skierowaniu na odpowiednie badania itp. to co lekarz specjalista stwierdził (zdiagnozował) to dysfunkcje oka prawego wynikające z wcześniejszej operacji oka. Odnosząc treść ww. karty informacyjnej należy stwierdzić, że nie ma najmniejszych podstaw, aby ustalenia lekarza okulisty mogły podważyć opinie lekarskie wydane przez lekarzy hematologów we wcześniejszym postępowaniu w przedmiocie podejrzenia wystąpienia choroby zawodowej. Z powyższych względów podnoszona okoliczność nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd stwierdza zatem, że skarżący nie spełnił wskazanego w art. 273 § 2 p.p.s.a. warunku wznowienia postępowania. Przedstawiona konkluzja prowadzi również do wniosku, że bezzasadne jest żądanie skarżącego dotyczące przeprowadzenia przez Sąd dowodu z zeznać dr J.B.-G.. Skoro nie ma podstaw do wznowienia postępowania sądowego, to nie ma miejsca na przeprowadzenie nowych dowodów. 9. W świetle art. 282 p.p.s.a oddalenie skargi o wznowienie postępowania nastąpić powinno wówczas, gdy zgłoszona podstawa wznowienia postępowania jest bezzasadna lub stwierdzona przyczyna restytucyjna nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia. W okolicznościach sprawy niniejszej zaistniała druga z przesłanek uzasadniających oddalenie skargi o wznowienie postępowania sądowego objętego niniejszą skargą. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, oddalił skargę w trybie art. 282 § 2 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) .