VII SA/Wa 1470/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. sprawy ze skargi T. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. Ł. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], którą nakazano H. K., J. K., K. K. i M. M. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], w celu doprowadzenia tego budynku do stanu zgodnego z przepisami, zgodnie z "zakresem robót" określonym w "Inwentaryzacji budowlanej" sporządzonej przez arch. M. K. oraz pod nadzorem osoby uprawnionej z zachowaniem przepisów bhp i p.poż., poprzez: 1) wzmocnienie konstrukcji więźby dachowej, 2) remont instalacji elektrycznej, 3) remont kominów oraz wykonanie wlotu powietrza w części piwnicznej, 4) zamurowanie części otworów okiennych w ścianie zewnętrznej budynku usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki nr ew. [...] z obrębu [...] (od strony wschodniej), w terminie sześciu miesięcy, od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, wskazując, iż w związku z pismem T. Ł. w dniu 8 marca 2011 r. przedstawiciel Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] przeprowadził oględziny nieruchomości przy ul. [...] w [...], podczas których ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości wybudowano: budynek mieszkalny, dwa budynki gospodarcze (jeden w części rozebrany), wiatę o konstrukcji drewnianej, przekrytej folią, namiot foliowy, studnię wodną (nieużytkowaną), szambo. Podczas kontroli współwłaściciele nieruchomości nie przedstawili dokumentu organu administracji architektoniczno-budowlanej potwierdzającego legalność budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z przedłożonego przez inwestorów, szkicu sytuacyjnego działki nr ew. [...] z obrębu [...] z dnia [...] września 1983 r. potwierdzonego przez Geodetę Dzielnicowego Urzędu Dzielnicy [...], Wydział Architektury Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, wynika, że na przedmiotowym terenie znajdował się m.in. budynek mieszkalny. Organ zaznaczył, iż z uwagi na datę wybudowania przedmiotowego budynku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] zasadnie uznał, iż zastosowanie w przedmiotowej sprawie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229, ze zm.), co jest zgodne z normą prawną zawartą w art. 103 ust. 2 Prawa budowanego z 1994 r., stanowiącym, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepisy te umożliwiają legalizację obiektu budowlanego samowolnie wybudowanego, jeżeli jego lokalizacja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a obiekt nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia lub nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, przy ewentualnym zastosowaniu środków przewidzianych w art. 40 tej ustawy, w przypadku konieczności wykonania zmian lub przeróbek w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Organ podniósł, iż wobec powyższych ustaleń, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...], zgodnie z art. 56 Prawa budowlanego z 1974 r., postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., nr [...], nałożył obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej budynku, zawierającej ocenę techniczną dotyczącą prawidłowości wykonanych robót budowlanych z potwierdzeniem, że spełnienia wymogi określone w przepisach, warunkach technicznych, jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza interesu osób trzecich oraz jest zgodna z opinią rzeczoznawcy d/s przeciwpożarowych oraz inwentaryzacji geodezyjnej ww. budynku sporządzonej przez uprawnionego geodetę. Przy piśmie z dnia 27 października 2011 r. zobowiązani przedłożyli wymaganą dokumentację, po analizie której, organ powiatowy wydał decyzję w dniu [...] października 2012 r., nr [...], od której odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu złożył T. Ł.. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż właściwe ustalenie stron postępowania i związana z nim kwestia wszczęcia postępowania (na wniosek lub z urzędu), jest bezwzględną przesłanką prawidłowości postępowania administracyjnego i wydanego w jego wyniku orzeczenia, obwarowaną sankcją nieważności. Organ administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie, w myśl przepisu art. 61 § 4 k.p.a., obowiązany jest z urzędu ustalić, czy wnoszący podanie jest stroną w sprawie, a zatem czy powołuje się na własny interes prawny (lub obowiązek). Podkreślił, iż organ administracji publicznej zobligowany jest przestrzegać przepisów regulujących inicjatywę wszczęcia postępowania. Wskazał, że zgodnie z linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego wyrażoną m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt: IV SA 599/99), "Złożenie wniosku przez osobę, która w sprawie nie jest stroną ani nie działa jako pełnomocnik bądź przedstawiciel strony, powinno spowodować wydanie odmownej decyzji z przyczyn formalnych, tj. z powodu braku legitymacji procesowej wnioskodawcy. Wszczęcie natomiast postępowania na wniosek nic legitymowanej osoby jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania." Następnie, podniósł, iż stosownie do dyspozycji art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interesem prawnym w postępowaniu administracyjnym jest ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Organ stwierdził, iż nie każdy właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością na której realizowana jest inwestycja będzie miał automatycznie status strony postępowania w sprawie tej inwestycji. Sam tytuł własności (lub inny tytuł prawny uprawniający do władania) gruntu graniczącego z gruntem, na którym wykonano (lub są wykonywane) roboty budowlane nie stanowi samoistnej przesłanki do uznania właściciela (jak również użytkownika wieczystego lub zarządcy) tego gruntu za stronę postępowania administracyjnego przed organami nadzoru budowanego. Osoby te, aby uzyskać status strony w postępowaniu administracyjnym w sprawach podlegających reglamentacji Prawa budowlanego, muszą wykazać faktyczne oddziaływanie wykonanych (lub wykonywanych) robót budowanych na prawnie chronioną sferę ich praw lub obowiązków. Dotyczy to również przypadku zmiany sposobu użytkowania budynku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, iż organ I instancji uznał, że na działce nr ew. [...] z obr [...] przy ul. [...] w [...] wybudowany został samowolnie budynek mieszkalny jednorodzinny i prowadził postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zdaniem organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...], wszczynając postępowanie na podstawie pisma T. Ł. z dnia 8 grudnia 2010 r. błędnie przyjął, iż podmiot wnioskujący posiada interes prawy w niniejszej sprawie. Wskazał, iż jakkolwiek nieruchomość skarżącego graniczy bezpośrednio z działką, na której usytuowany jest budynek mieszkalny będący przedmiotem postępowania, to jednak o interesie prawnym właściciela nie decyduje sam fakt, iż dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji zlokalizowanej na drugiej działce. Organ stwierdził, iż budynek mieszkalny będący przedmiotem postępowania znajduje się w znacznej odległości od budynku T. Ł. znajdującego się na działce nr ew. 21, tj w odległości 15 m, gdzie tymczasem w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wskazuje się aby było to 8 m. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, iż T. Ł. nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, ze względu na niespełnienie przesłanki pozostawania jego nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu stanowiącego przedmiot postępowania. Wskazał, iż zainteresowanie T. Ł. rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy świadczy jedynie o jego interesie faktycznym, który nie stanowi samoistnej przesłanki do uznania go za stronę postępowania w sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że jeśli organ podejmie czynności na skutek wniosku nieuprawnionego podmiotu, a nie zostanie w toku postępowania konwalidowany brak wniosku pochodzącego od strony legitymowanej, to takie postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. Ł., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj: - art. 28 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie ma statusu strony, podczas gdy status wynika z przepisów kodeksu cywilnego dotyczących prawa własności, - 84 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie zgodnie z jego wnioskiem złożonym w piśmie z dnia 10 grudnia 2011 r. dowodu z opinii biegłego, w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdowała się Inwentaryzacja Budowlana autorstwa M. K., która w niniejszej sprawie jest pełnomocnikiem H. K., J. K., K. K. oraz M. M., a więc zachodzi wątpliwość, co do jej bezstronności i rzetelności sporządzonej opinii i w konsekwencji naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym M. K. podlegała z mocy prawa wyłączeniu od udziału w czynnościach, - art. 85 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia ponownych oględzin nieruchomości położonej przy ul. [...], zwłaszcza w kontekście okoliczności na które skarżący powoływał się w piśmie z dnia 18 listopada 2012 r., tj. że w ścianie wschodniej, w której powinny zostać zamurowane części otworów okiennych, nie znajdowały się żadne otwory okienne, - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nierzetelny wbrew dyrektywom wynikającym z ww. przepisów, polegający m.in. na nie wydaniu w niniejszej sprawie decyzji merytorycznej, do której organ II instancji był zobowiązany, - art. 107 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez należytego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, w szczególności niewystarczającego w okolicznościach niniejszej sprawy przytoczenia na str. 4 zaskarżonej decyzji jedynie nazwy "Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r." bez wskazania konkretnie na jakie Rozporządzenie powołuje się organ, a także bez wskazania artykułów będących podstawą decyzji. W uzasadnieniu skargi T. Ł. rozwinął zarzuty wskazując, iż w jego ocenie, M. K. jako pełnomocnik uczestnika niewątpliwie podlegała wyłączeniu na zasadach określonych w art. 24 k.p.a. Skarżący przywołał przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 785/99, w którym zawarto pogląd, iż "fakt wykonywania dokumentacji technicznej dla inwestorów obligował pracownika organu administracji do wyłączenia się z udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektów wg sporządzonej przez niego dokumentacji technicznej. Pracownik ten pozostawał bowiem ze stroną postępowania (inwestorami) w takim stosunku, że wynik sprawy miał wpływ na jego prawa i obowiązki" oraz stwierdził, że analogiczna sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, w której dokument "Inwentaryzacja budowlana" nie został sporządzony przez osobę bezstronną. Ponadto, skarżący nie zgodził się z lakonicznym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, iż nie jestem stroną postępowania, wskazując, że to na jego wniosek zostało wszczęte postępowanie administracyjne oraz, że organ I instancji uznał go za stronę i w trakcie postępowania przysługiwały mu prawa strony. Zaznaczył, iż z uwagi na bezczynność organu musiał wystąpić ze skargą na bezczynność, która została uwzględniona. W ocenie strony, nie jest również, w okolicznościach niniejszej sprawy, wystarczające stwierdzenie organu, że "nie każdy właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością na której realizowana jest inwestycja będzie miał automatycznie status strony postępowania w sprawie tej inwestycji". Zaznaczył, iż swój status strony wywodzi z tego, że z zgodnie z ustawą prawo budowlane " jeżeli w wyniku wydania decyzji ma powstać obiekt budowlany, który spowoduje jakiekolwiek ograniczenie sposobu zagospodarowania innej nieruchomości lub spadek jej wartości, jej właściciel, użytkownik wieczysty czy zarządca, będzie stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę". T. Ł. stwierdził nadto, iż w przypadku uznania przez organ, że jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, to powinien on wskazać odpowiednie przepisy min. techniczno-budowlane, ochrony środowiska, lub regulujące kwestie odległości obiektów oraz urządzeń od granic nieruchomości, z których wynikałoby, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie może być stroną postępowania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Skarżący przywołał także m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06, zgodnie z którym "wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniają treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych" oraz uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 1997 r., w której zawarto pogląd, że "osoba fizyczna, będąca właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie obiektu, którego funkcjonowanie powoduje uciążliwości dla środowiska, może być stroną w rozumieniu art. 28 KPA w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest ograniczenie tych uciążliwości (art. 76 ustawy z 31.1.1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska - tekst jedn. Dz.U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.). W zakresie dotyczącym ochrony środowiska przed uciążliwościami powodowanymi działaniem różnego rodzaju urządzeń należy stwierdzić, że czynności powodujące hałas i wibracje oraz inne uciążliwości dla środowiska, podejmowane na określonej nieruchomości, mogą oddziaływać na sposób korzystania nieruchomości sąsiedniej". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. nr 270). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. Podkreślić należy, że jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a., która nakłada na organy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć dostępny materiał dowodowy, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto, organy zobowiązane są stosownie do art. 8 k.p.a. prowadzić postępowanie administracyjne w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zaznaczyć także należy, iż przepis art. 8 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej nie tylko obowiązek prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy, lecz także obowiązek rozważenia skutków prawnych, które wywołują wszelkie ostateczne akty administracyjne funkcjonujące w obrocie prawnym i pozostające w związku z podejmowanym rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2005/06, Lex nr 461883). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] października 2012 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ uznał, iż zaszła w sprawie bezprzedmiotowość postępowania, albowiem zostało ono wszczęte na wniosek nieuprawnionego podmiotu. Zauważyć należy, iż organ nadzoru budowlanego prowadził postępowanie w sprawie legalności usytuowania budynku na posesji przy ul. [...] w [...]. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania wystąpił skarżący T. Ł. pismem z dnia 20 listopada 2010 r. (8 grudnia 2010 r. - data prezentaty organu). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również wniosek inwestorów – H. K., J. K., K. K., M. M. z dnia 28 czerwca 2011 r. o "legalizację istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr. [...][...] ul. [...]". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] pismem z dnia 2 sierpnia 2011 r., znak: [...], zawiadomił zainteresowanych, że "na wniosek strony zostało wszczęte postępowanie w sprawie budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]". W dniu [...] października 2012 r. została wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzja nr [...], na mocy której organ, na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowane (Dz.U. z 1974 r. nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy samowolnej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], nałożył na właścicieli H. K., J. K., K. K., M. M., obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] prowadził inne postępowanie w sprawie legalizacji przedmiotowego budynku. Dlatego też, w ocenie Sądu, za wadliwe należy uznać rozstrzygnięcie organu odwoławczego, uchylające ww. decyzję organu powiatowego z dnia [...] października 2012 r. i umarzające postępowanie pierwszej instancji. Oznacza to bowiem, iż organ nie prowadzi już żadnego postępowania w sprawie legalizacji obiektu. Charakter zaś tego postępowania – w sprawie legalności budynku – nakłada na organy nadzoru obowiązek wnikliwego rozpatrzenia sprawy, której celem jest doprowadzenie budynku, jeżeli to możliwe do bezpiecznego użytkowania. Dlatego też wniosek skarżącego, iż są nieprawidłowości w sąsiednim budynku organy winny traktować ewentualnie jako informację, a postępowanie winno być prowadzone z urzędu. Jak wyżej wskazano, przepis art. 8 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek rozważenia skutków prawnych, które wywołują wszelkie ostateczne akty administracyjne funkcjonujące w obrocie prawnym. Umorzenie postępowania pierwszej instancji skutkuje zaś pozostawieniem niniejszej sprawy w stanie prawnie nieuporządkowanym, właściciel nieruchomości pozostaje w stanie zawieszenia, gdyż do końca nie wie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z prawem. Ponadto, na gruncie niniejszej sprawy, nie można w sposób całkowicie bezsporny uznać, iż postępowanie administracyjne zostało wszczęte jedynie na wniosek skarżącego T. Ł., albowiem w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] sierpnia 2011 r. organ powiatowy ogólnie wskazał, iż zostało ono wszczęte "na wniosek strony", bez jej skonkretyzowania, gdzie tymczasem, jak wyżej zaznaczono, wniosek złożył T. Ł., jak również właściciele nieruchomości. Na poparcie powyższego poglądu można wskazać również na pismo organu powiatowego z dnia 9 września 2011 r. skierowane do Zastępcy Burmistrza Zarządu Dzielnicy [...][...], w którym zawarte są stwierdzenia, iż "na skutek pisma Pana T. Ł. uprawniony pracownik (...) przeprowadził czynności kontrolne w sprawie zgodności zabudowy działki (...). Następnie, pismem z dnia 30.06.2011 r. inwestor złożył wniosek o zalegalizowanie budynku mieszkalnego. Wobec powyższego, w dniu [...].08.2011 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]". Stwierdzenie zaś w tej sytuacji, przez organ odwoławczy, iż odwołujący się nie ma przymiotu strony, skutkować powinno umorzeniem postępowania odwoławczego, a nie postępowania pierwszej instancji. Na uwagę zasługuje również fakt, iż z zaskarżonej decyzji nie wynika, pod kątem jakich przepisów oceniony został przymiot strony T. Ł., czy pod kątem przepisów Prawa budowlanego z 1994 r., czy też Prawa budowlanego z 1974 r., skoro organ pierwszej instancji uznał, że postępowanie administracyjne winno się toczyć w oparciu o przepisy z 1974 r. Brak jest analizy w tym zakresie, organ poprzestał jedynie na wskazaniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponownie rozpatrując sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany będzie wziąć pod uwagę wskazane okoliczności i ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.