VII SA/Wa 1472/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bożena Więch -Baranowska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008r. sprawy ze skarg A. N., A. i J. D., E. W., P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. N., A. i J. D., E. W., P.S. kwotę po 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] czerwca 2007r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2006r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] K., zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w miejscowości K. W uzasadnieniu organ podniósł, że odwołanie od decyzji Starosty [...] wnieśli Z. S., E. W., P. S. i A. i J. D. właściciele sąsiednich inwestycji działek nr [...], [...] i [...]. Zdaniem organu odwołującym się nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego. Organ podniósł, że projektowana inwestycja wg sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko może stwarzać potencjalne zagrożenie w wolnej przestrzeni w poziomie ponad 34,5 m nad poziomem morza, a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi. Z dokumentacji budowlanej wynika, że bezpośrednie otoczenie stanowi teren niezabudowany. Teren otaczający planowaną inwestycję w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy C. dopuszcza możliwość zabudowy 1,5 kondygnacji, a więc projektowana inwestycja nie wprowadzi żadnych ograniczeń w swobodnym korzystaniu z nieruchomości należących do odwołujących się. Wobec tego organ uznając, że działki należące do odwołujących się nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu uznał, że nie są oni stroną w postępowaniu odwoławczym. Skargi od powyższej decyzji wnieśli J. i A. D., P. S., E. W. i A. N. zarzucając organowi naruszenie art. 28 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o ich oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi są zasadne. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r. umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] wydanej dnia [...] maja 2006r. w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z uwagi na brak po stronie odwołujących się przymiotu strony. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77§1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 kpa, bowiem w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Należy podnieść, że istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie. Zgodnie zaś z art. 140 kpa, organ ten, tak jak organ I instancji, związany jest przepisami art. 7 kpa, 77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa. Zdaniem Sądu Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję, naruszył art. 138 § 1 pkt 3 kpa zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Decyzję taką II instancji może wydać po zbadaniu sprawy i stwierdzeniu, iż podmiot wnoszący odwołanie od decyzji organu I instancji nie ma interesu prawnego w toczącym się postępowaniu. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. O tym, kto jest stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę – posiada interes prawny w postępowaniu o pozwoleniu na budowę – mówi art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zauważyć należy, iż posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej "w zasięgu oddziaływania obiektu" jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że odwołujący się J. i A. D., P. S. i E. W. są właścicielami działek, bezpośrednio sąsiadujących ze sporną inwestycją, a działki te, co wynika z decyzji Starosty [...] w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ nie ustalił położenia nieruchomości o nr [...] i [...] należącej do M. N. w stosunku do przedmiotowej inwestycji określając jedynie, że znajduje się w jej sąsiedztwie. Organ przywołał raport oddziaływania inwestycji, na środowisko sporządzony dnia 4 sierpnia 2004r., z którego wynika, że pola elektromagnetyczne o gęstości Ś ≥ 0,1 w/m2 od projektowanych systemów antenowych stwarzające potencjalne zagrożenie występuje w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, bo na wysokości powyżej 34,50m nad poziomem terenu. Organ nie wziął pod uwagę zapisu art. 143 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez społeczno – gospodarcze przeznaczenie gruntu, własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Przepis ten wyznacza sposób w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie zgodnie z przepisami prawa i planem zagospodarowania przestrzennego może stosownie ze swoją wolą z gruntu korzystać także w odniesieniu do przestrzeni rozciągającej się nad powierzchnią gruntu (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca2006r., sygn. akt OSK 936/05). Z analizy oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji za środowisko wynika, że planowana inwestycja będzie oddziaływała na działki z nią sąsiadujące na wysokości ponad 34,50 m n.p.t. Poza tym, należy podkreślić, że organ nie uwzględnił, że emisja pól elektromagnetycznych o której mówi raport nie jest i nie może być traktowana jako jedyna przesłanka oceny oddziaływania inwestycji na działki skarżących się. Oddziaływanie to może wynikać również z innych przyczyn utrudniających korzystanie z działek zgodnie z ich przeznaczeniem. W ocenie Sądu organ II instancji nie dokonując wszechstronnych ustaleń w tej kwestii nie mógł umorzyć postępowania odwoławczego. Decyzje o umorzeniu postępowania odwoławczego organ może bowiem wydać, dopiero gdy subiektywne twierdzenie wnoszącego, iż decyzja organu I instancji dotyczy jego praw i obowiązków, nie zostanie, w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego pozytywnie zweryfikowane. Ujawnione naruszenie w/w przepisów prawa powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt 2 wyroku.