VII SA/Wa 1475/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak [...] w przedmiocie skargi na bezczynność wierzyciela oddala skargę Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2014r. Nr [...], na podstawie art. 6 § 1a i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.) w związku z art. 17 pkt 1 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) po rozpoznaniu skargi S. M. na bezczynność Starosty [...] w egzekucji rozbiórki obiektu budowlanego, stanowiącego współwłasność A. i M. D., położonego w B., przy ul. L. nr [...] (działka nr [...], obr. [...] m. B.), wybudowanego na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...], z uwagi na upływ okresu, na jaki przewidziano lokalizację tego obiektu tj. do roku 2004 r. - oddalił skargę na bezczynność Starosty [...]. W uzasadnieniu organ podał, że do Wojewody [...] wpłynęło przekazane przez Starostę [...] pismo S. M. z dnia 18 sierpnia 2014 r. będące zażaleniem na bezczynność Starosty [...] w sprawie egzekucji rozbiórki obiektu budowlanego, stanowiącego współwłasność A. i M. D., położonego w B., przy ul. L. nr [...] (działka nr [...], obr. [...] m. B.), wybudowanego na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...] z uwagi na upływ okresu, na jaki przewidziano lokalizację tego obiektu tj. do roku 2004 r. S. M. w piśmie z dnia 26 sierpnia 2014 r. sprecyzował, iż jego pismo z dnia 18 sierpnia 2014 r. jest skargą na bezczynność wierzyciela i należy ją potraktować jako złożoną w trybie art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a dotyczącą decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...], udzielającej A. D. pozwolenia na budowę pawilonu usługowego na działce położonej w B. przy ul. L. (przy rondzie). Wobec treści skargi, organ wystąpił do Starostwa Powiatowego w B. z prośbą o przesłanie projektu budowlanego dotyczącego ww. zamierzenia, wraz z informacją o podejmowanych czynnościach w przedmiotowej sprawie. Starosta [...] poinformował, iż nie posiada żądanego projektu budowlanego i nie podejmował żadnych czynności w sprawie. Zwrócono się także do Prezydent Miasta [...] z prośbą o przesłanie przedmiotowego projektu budowlanego oraz do do A. D. i M. D. (obecni współwłaściciele działki, na której zlokalizowany jest w/w obiekt) z prośbą o wypożyczenie akt dotyczących przedmiotowego pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 24 października 2014r. Prezydent Miasta [...] poinformował, iż w archiwalnych zasobach nie odnaleziono projektu budowlanego będącego załącznikiem decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] listopada 1989 r. A. i M. D. poinformowali, że nie posiadają wskazanych dokumentów. Analizując skargę na bezczynność wierzyciela złożoną w trybie art. 6 § 1a ww. ustawy organ stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...], wskazano decyzję lokalizacyjną nr [...] z dnia [...] października 1989 r. z zapisem, że jest to lokalizacja czasowa na okres 15 lat tj. do 2004 r. Nadto z załączniku Nr 2 do decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] października 1989 r., w punkcie 8 zawarto wymóg zawarcia w Wydziale Geodezji i Gospodarki Gruntami umowy dzierżawy w zakresie dysponowania gruntem. W treści samej decyzji lokalizacyjnej wskazano, iż traci ona ważność, jeśli inwestor nie uzyska prawa do gruntu lub je utraci albo w terminie nie dłuższym niż 3 lata nie wystąpi o pozwolenie na budowę. Na podstawie zapisów zawartych w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie można stwierdzić, iż ma charakter czasowy. W sentencji przedmiotowej decyzji nie ma stwierdzenia i wskazania na tymczasowy charakter pozwolenia na budowę, wobec czego zamierzenie inwestycyjne określone w sentencji decyzji ma charakter bezterminowy. Analizując zapisy decyzji o pozwoleniu na budowę, organ nie stwierdził, żeby decyzja ta miała charakter czasowy. W sentencji decyzji nie było stwierdzenia ani wskazania na tymczasowy charakter pozwolenia na budowę, wobec czego zamierzenie inwestycyjne ma charakter bezterminowy. Organ Wojewódzki zauważył, iż nie bez znaczenia dla tej oceny miał fakt zawarcia między Gminą Miasto B., a A. i M. D. umowy o oddanie gruntu (działka nr [...]) w użytkowanie wieczyste z dnia 21 lutego 1992 r., czyli w czasie obowiązywania umowy dzierżawy. W aktach sprawy znajdowała się kserokopia sporządzonej w formie aktu notarialnego umowy o oddanie gruntu (działka nr [...]) w użytkowanie wieczyste (Rep. A nr [...]). Nabycie przez inwestora prawa własności ww. nieruchomości, na którym zostało zrealizowane przedmiotowe zamierzenie spowodowało, iż prawo do nieruchomości nabrało cech trwałości. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm. zwanej dalej ustawą egzekucyjną), w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Uchylanie się od wykonania obowiązku należy rozumieć jako niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 maja 2013 r. I SA/G1 146/13). Zasadniczą kwestią dla ustalenia, że istnieje obowiązek podjęcia przez wierzyciela czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, jest uprzednie stwierdzenie, że ma miejsce "uchylanie się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku" tj. świadome, zamierzone niewykonanie obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Z kolei art. 6 § 1a ustawy egzekucyjnej stanowi, iż na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Wierzycielem - na podstawie art. 1a pkt 13 ustawy - jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie organu, skarga S. M. nie mogła zostać uwzględniona, gdyż w powoływanej decyzji brak było określenia konkretnego obowiązku, a w konsekwencji brak jest podmiotu zobowiązanego do jego wykonania. Nie można zatem mówić o bezczynności organu w egzekwowaniu obowiązku, którego nie określono. S. M. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014r. o numerze [...] oddalające skargę na bezczynność Starosty [...] w egzekucji rozbiórki obiektu budowlanego w B., przy ulicy L. nr [...] (działka nr [...], obr. nr [...] m. B.), wybudowanego na podstawie decyzji Urzędu Miasta B. z dnia [...].11.1989r., znak: [...] z uwagi na upływ okresu, na jaki przewidziano lokalizację tego obiektu tj. do roku 2004 Domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i wyznaczenia organowi powiatowemu terminu do wydania rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżący podał, że organ w sposób dowolny zinterpretował decyzję. Organ wojewódzki nie miał wiedzy czym spowodowane zostało zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji zapisu, że obiekt posiada lokalizację czasową do 2004r. Nie miał żadnego znaczenia fakt, że właściciel nabył prawo do gruntu w innej formie, aniżeli posiadał w chwili wydania decyzji, gdyż nie zmieniało to decyzji w zakresie tymczasowego charakteru pawilonu. Decyzję administracyjną stanowią rozstrzygnięcie i uzasadnienie. Elementy te łącznie kształtują prawa i obowiązki stron, do których decyzja jest skierowana. W decyzji określony został tymczasowy charakter obiektu i czas jego istnienia na okres 15 lat tj. do 2004r. Po tym terminie na właścicielu spoczywa obowiązek likwidacji obiektu tymczasowego. Organy egzekucyjne nie są uprawnione do rozważania okoliczności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz późniejszych nie mających wpływu na decyzję, działań właściciela obiektu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2015r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia S. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], oddalające skargę na bezczynność Starosty [...] w egzekucji rozbiórki obiektu budowlanego, wybudowanego na podstawie decyzji Architekta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1989 r., udzielającej A. D. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego w B. przy ul. L. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do wątpliwości skarżącego wskazał, że jest właściwy do rozpatrzenia ww. zażalenia. Wyjaśnił, że stosownie do art. 88 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), GINB pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewodów i wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego oraz sprawuje nadzór nad ich działalnością. Natomiast zgodnie z art. 18 ww. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynikało, że sporny pawilon handlowy usytuowany jest na działce nr ewid. [...], obręb [...], B. Został wybudowany na podstawie ww. decyzji Architekta Miasta B. z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...], wydanej w oparciu o przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r., Nr 8, poz. 48, ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Architekta Miasta B. z dnia [...] listopada 1989 r., [...], wskazana została decyzja Architekta Miasta [...] z dnia [...] października 1989 r. [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji dotyczącej budowy [...] pawilonów handlowo-usługowych w B. przy ul. L. W uzasadnieniu kwestionowanego pozwolenia na budowę znalazł się zapis "Decyzja lokalizacyjna nr [...] z dnia [...].10.1989 r. Jest to lokalizacja czasowa na okres 15 lat tj. do 2.004 r." W aktach sprawy znajdowała się umowa dzierżawy z dnia 7 listopada 1989 r., nr 25/89, zawarta na okres 15 lat, do 2004 r., z której wynikało prawo inwestora do dysponowania nieruchomością inwestycyjną. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedmiotowa decyzja nie udzielała pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, którego lokalizacja miała być czasowa (do 2004 r.). Zamierzenie inwestycyjne miało bezterminowy charakter. Wprawdzie w uzasadnieniu pozwolenia na budowę powiązano czasową lokalizację obiektu budowlanego z decyzją Architekta Miasta [...] z dnia [...] października 1989 r., znak: [...], jednak w treści decyzji lokalizacyjnej nie został zawarty warunek czasowej lokalizacji spornego pawilonu handlowego. W rzeczywistości czasowa lokalizacja obiektu budowlanego wiązała się z terminowym prawem inwestora do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (ww. umowa dzierżawy z dnia 7 listopada 1989 r., nr 25/89). Odnosząc się do zarzutów skarżącego, organ stwierdził że przepisy Prawa budowlanego, obowiązującego na dzień wydania decyzji Architekta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...], nie uzależniały okresu istnienia obiektu budowlanego, na który udzielono pozwolenie na budowę, od okresu, na który została zawarta umowa, z której wynika prawo do dysponowania nieruchomością przez inwestora (umowa dzierżawy z dnia 7 listopada 1989 r.). W art. 29 ust. 5 ww. Prawa budowlanego z 1974 r. wskazano jedynie, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Natomiast stosownie do § 46 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należało dołączyć dowód własności, wieczystego użytkowania działki budowlanej, a na obszarach wsi również dowód samoistnego posiadania lub inny dowód dysponowania nieruchomością, określony w odrębnych przepisach. Przyjęcie, że lokalizacja spornego pawilonu handlowego jest czasowa z uwagi na terminową (do 2004 r.) umowę dzierżawy, oznaczałoby że każdy tytuł prawny inny niż prawo własności, uprawnia jedynie do uzyskania pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, którego lokalizacja byłaby czasowa. Także przepisy obowiązującej aktualnie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) nie uzależniają czasowości istnienia obiektu budowlanego, na który udzielono pozwolenie na budowę, od czasowości prawa do dysponowania nieruchomością przez inwestora. Przepisy budowlane obowiązujące na dzień wydania ww. pozwolenia na budowę, przewidywały natomiast, że w przypadku obiektów budowlanych realizowanych jako tymczasowe, pozwolenie na budowę ustala terminy, do których będą mogły istnieć takie obiekty budowlane § 43 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r.). Z całości akt sprawy ani z sentencji ww. pozwolenia na budowę nie wynikało, żeby sporny pawilon handlowy w zespole [...]-segmentowym miał być realizowany jako tymczasowy. Czasowy był jedynie, tytuł prawny do dysponowania nieruchomością inwestycyjną, którym wykazał się inwestor przy uzyskaniu pozwolenia na budowę. Pomimo, że w uzasadnieniu ww. pozwolenia na budowę znajduje się zapis o "lokalizacji czasowej", to wiąże się on wyłącznie z czasowym charakterem tytułu prawnego inwestora (umową dzierżawy z dnia 7 listopada 1989 r.) i jest nawiązaniem do treści decyzji lokalizacyjnej, która jednak nie przewidywała czasowego charakteru obiektu. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że z decyzji Architekta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...], nie wynikał obowiązek rozbiórki spornego pawilonu handlowego po 2004 r., który podlegałby realizacji w trybie ww. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym nie można było mówić o bezczynności Starosty [...] w egzekwowaniu obowiązku. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015r. Domagał się jego uchylenia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy obu instancji w sposób wadliwy ustaliły, że zapis w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę w przedmiocie tymczasowej lokalizacji obiektu wynika z okresowego zawarcia umowy dzierżawy gruntu. Decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana na podstawie § 43 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, który określa, że pozwolenie na budowę ustala terminy, do których będą mogły istnieć obiekty budowlane, realizowane jako tymczasowe. To prawo zostało wskazane również przez organ wydający pozwolenie, jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Wskazanie w pozwoleniu na budowę takiego terminu przesądzało o rodzaju obiektu. Organu nie miał prawa ustalać i interpretować w tym postępowaniu, czym kierował się organ wydający pozwolenie na budowę, że w decyzji określił termin użytkowania obiektu. Decyzja wydana została na urzędowym druku, a zapis zamieszczony pod słowem "uzasadnienie" nie jest jej uzasadnieniem. Z zapisem tym inwestor się zgadzał, nigdy go nie kwestionował, ani nie ubiegał się o przedłużenie terminu wskazanego w decyzji. Organ wydający decyzję odstąpił od jej uzasadnienia, bo decyzja uwzględniała w całości żądanie strony. Na tym etapie postępowania, nie podlegała interpretacji treść decyzji budowlanej, która jest czytelna, zrozumiała i nie wymagała dodatkowych wyjaśnień, które miałby prowadzić organ egzekucyjny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.), w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Uchylanie się od wykonania obowiązku należy rozumieć jako niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 maja 2013 r. I SA/G1 146/13). Z kolei art 6 § 1a ustawy egzekucyjnej stanowi, iż na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Wierzycielem - na podstawie art.1a pkt 13 ustawy - jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. W niniejszym stanie faktycznym należy podzielić pogląd organów, iż brak jest w decyzji pozwalającej na budowę określenia obowiązku rozbiórki, a tym samym nie ma podmiotu zobowiązanego do jego wykonania. Obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej nie nakładała decyzja Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...]. Analizując skargę na bezczynność wierzyciela złożoną w trybie art. 6 § 1a ww. ustawy słusznie organ wskazał, że w uzasadnieniu decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...], wskazano na decyzję lokalizacyjną nr [...]z dnia [...] października 1989 r. z zapisem, że jest to lokalizacja czasowa na okres 15 lat tj. do 2004 r. Nadto w załączniku Nr 2 do decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] października 1989 r., w punkcie 8 zawarto wymóg zawarcia w Wydziale Geodezji i Gospodarki Gruntami umowy dzierżawy odnośnie dysponowania gruntem. W treści decyzji lokalizacyjnej wskazano, iż straci ona ważność, jeśli inwestor nie uzyska prawa do gruntu lub je utraci albo w terminie nie dłuższym niż 3 lata nie wystąpi o pozwolenie na budowę. Nie można stwierdzić, aby decyzja o pozwoleniu na budowę miała charakter czasowy, skoro w jej sentencji nie ma takiego stwierdzenia i wskazania na tymczasowy charakter pozwolenia na budowę, wobec czego zamierzenie inwestycyjne ma charakter bezterminowy. Zasadniczą kwestią dla ustalenia, że istnieje obowiązek podjęcia przez wierzyciela czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, jest uprzednie stwierdzenie, że ma miejsce "uchylanie się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku" tj. świadome, zamierzone niewykonanie obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Skarga S. M. nie mogła zostać uwzględniona, gdyż brak jest w decyzji pozwalającej na budowę konkretnego wskazania obowiązku rozbiórki po upływie ściśle określonego czasu, w konsekwencji brak jest podmiotu zobowiązanego do jego wykonania. Kwestionowany obiekt budowlany został wybudowany na podstawie ww. decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...],, wydanej w oparciu o przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r., Nr 8, poz. 48, ze zm.). W uzasadnieniu pozwolenia na budowę znajduje się zapis "Decyzja lokalizacyjna nr [...] z dn. [...].10.1989 r. Jest to lokalizacja czasowa na okres 15 lat tj. do 2004 roku." W aktach sprawy znajduje się umowa dzierżawy z dnia 7 listopada 1989 r., nr 25/89, zawarta na okres 15 lat, do 2004 r., z której wynikało prawo inwestora do dysponowania nieruchomością inwestycyjną. W przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę powiązano wprawdzie czasową lokalizację obiektu budowlanego z decyzją lokalizacyjną z dnia [...] października 1989 r., nr [...], znak: [...], jednak w treści decyzji lokalizacyjnej nie został zawarty warunek czasowej lokalizacji spornego pawilonu handlowego. Czasowa lokalizacja obiektu budowlanego wiązała się z terminowym prawem do dysponowania nieruchomością inwestycyjną przez inwestora (ww. umowa dzierżawy z dnia 7 listopada 1989 r., nr 25/89). W decyzji Architekta Miasta [...] z dnia [...] października 1989 r., nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji 34 pawilonów handlowo-usługowych, w tym spornego obiektu budowlanego, nie ma wskazania czasowości jego lokalizacji. Przepisy Prawa budowlanego, obowiązującego na dzień wydania decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] listopada 1989 r., znak: [...], nie uzależniały okresu dopuszczenia do użytkowania (istnienia) obiektu budowlanego, na który udzielono pozwolenie na budowę, od okresu, na który została zawarta umowa, z której wynikało prawo do dysponowania nieruchomością przez inwestora (umowa dzierżawy z dnia 7 listopada 1989 r.). W art. 29 ust. 5 ww. Prawa budowlanego z 1974 r. wskazano jedynie, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Natomiast stosownie do § 46 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należało dołączyć dowód własności, wieczystego użytkowania działki budowlanej, a na obszarach wsi również dowód samoistnego posiadania lub inny dowód dysponowania nieruchomością, określony w odrębnych przepisach. Przepisy budowlane obowiązujące na dzień wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę, przewidywały, że w przypadku obiektów budowlanych realizowanych jako tymczasowe, pozwolenie na budowę ustala terminy, do których będą mogły istnieć takie obiekty budowlane § 43 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r.). Z akt sprawy, ani z analizy treści decyzji nie wynika, żeby sporny pawilon handlowy w zespole [...]-segmentowym miał być realizowany jako tymczasowy. Czasowy był jedynie, tytuł prawny do dysponowania nieruchomością inwestycyjną, którym wykazał się inwestor przy uzyskaniu ww. pozwolenia na budowę. Choć w uzasadnieniu ww. pozwolenia na budowę znajduje się zapis o "lokalizacji czasowej", to wiąże się on wyłącznie z czasowym charakterem tytułu prawnego inwestora (umowa dzierżawy) i stanowi nawiązanie do treści decyzji lokalizacyjnej, która jednak nie przewidywała czasowego charakteru obiektu. Wobec wyżej wskazanych okoliczności skarga na bezczynność wierzyciela złożona w trybie art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji słusznie została oddalona. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.