VII SA/Wa 1476/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska- Jaroszewicz, asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Uzasadnienie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. K. - utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. M. (dalej: "PINB") z [...] marca 2017 r., nr [...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] października 2016 r. dotyczącego decyzji [...]WINB z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], nakazującej rozbiórkę ogrodzenia znajdującego się na terenie działek o nr ew. [...] i [...] w miejscowości H. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że w związku z niewykonaniem przez S. K. obowiązku określonego w decyzji [...]WINB Nr [...] z 17 lipca 2014 r., nakazującej rozbiórkę ogrodzenia usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych w H. - organ powiatowy działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku wynikającego z ww. decyzji. W dniu 14 grudnia 2015 r. wystawiono upomnienie wzywające do dokonania rozbiórki ogrodzenia usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych w H.. Następnie (w dniu [...] października 2016 r.) PINB wystawił tytuł wykonawczy [...], którego doręczenie S. K. w dniu 6 października 2016 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2016 r. PINB nałożył na S. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3 000.00 zł., z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w ww. decyzji [...]WINB z dnia [...] lipca 2014 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., [...]WINB utrzymał w mocy to postanowienie organu powiatowego. W międzyczasie, PINB postanowieniem z [...] marca 2017 r., nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego na podstawie tytułu wykonawczego w sprawie rozbiórki ogrodzenia. Zażalenie na postanowienie złożył S. K.. [...]WINB uznał postanowienie organu I instancji za prawidłowe. Wskazał, że rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Kolejno wskazał, że we wniosku z 23 grudnia 2016 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego S. K. wskazał, że ww. ogrodzenie było remontowane przed wejściem w życie planu zagospodarowania przestrzennego w latach 90-tych oraz że jest ono również najlepszym rozwiązaniem z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą. Organ wskazał, że egzekwowany jest obowiązek wynikający z decyzji [...]WINB nakazującej S. K. rozbiórkę ogrodzenia znajdującego się na terenie obejmującym działki o nr ew. [...] i [...] w miejscowości H., usytuowanego od strony ulicy [...], wykonanego niezgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy H.. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie VII SA/Wa 1991/14 Sąd oddalił skargę S.K. na ww. decyzję [...]WINB. Tak więc ww. decyzja nakazująca rozbiórkę spornego ogrodzenia znajduje się w biegu prawnym i jest wykonalna. Wobec powyższego w omawianej sprawie nie można mówić o niewymagalności obowiązku. Kwestia, podnoszona przez skarżącego, a dotycząca unieważnienia przez sąd obecnego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości H., pozostaje bez wpływu na postępowanie egzekucyjne. Podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego może stanowić zaistnienie wyłącznie jednej z przesłanek, o których mowa w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. PINB nie stwierdził jednak zaistnienia żadnej z nich, wobec czego zasadnie odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne ma na celu przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w akcie będącym podstawą do wszczęcia postępowania. Organ egzekucyjny jest uprawniony umorzyć postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o wystąpieniu przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania niezależnie od tego, czy zostaną stwierdzone z urzędu, czy wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów. W ocenie [...]WINB, organ egzekucyjny prawidłowo ocenił, że nie wystąpiła w omawianej sprawie żadna z okoliczności wymienionych w art. 59 § 1 cytowanej ustawy, która dawałaby podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Również kwestie podnoszone w zażaleniu nie mogą spowodować zmiany postanowienia Nr [...]. Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu organ podkreślił, iż pozostają one bez wpływu na ocenę postanowienia organu powiatowego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera zamknięty katalog przesłanek obligujących organ egzekucyjny do umorzenia postępowania prowadzonego na podstawie jej przepisów. Żadna inna okoliczność nie może skutkować wydaniem postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne. W ramach niniejszego postępowania prowadzonego w oparciu o ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny jak również organ II instancji nie mają prawnych możliwości dokonania oceny weryfikacji wydanego rozstrzygnięcia nakazowego w sprawie. W myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 2081/97: "Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej (organ egzekucyjny) nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej, (od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze) podlega przymusowemu wykonaniu." Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2017 r. złożył S. K. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił nieważność, znajdującą oparcie w treści art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. W skardze wskazał, że w dniu 17 maja 2017 roku złożył do Wojewody [...] wniosek w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w H. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] "w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta H. - część A i część C, gminy H.". Wojewoda [...] w piśmie znak: [...] poinformował skarżącego, iż "(...) nie posiada on uprawnień do dokonywania zmian w planach miejscowych. Ewentualne interwencje osób trzecich mogą być przez organ nadzoru traktowane co najwyżej jako "sygnał w sprawie". (...) Jednocześnie informuję, iż Wojewoda [...] po wnikliwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym w dniu 19 maja 2015 roku zaskarżył przedmiotową uchwalę do sądu administracyjnego w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (znak: LEX- 1.1.0552.14.2015.AK). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 21 października 2016 wydał wyrok, w którym stwierdził "nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przepisów (tu następuje wyliczenie paragrafów uchwały). Przedmiotowe orzeczenie nie jest orzeczeniem prawomocnym. Rada Miejska w H. złożyła bowiem na ww. wyrok skargę kasacyjną. Ponadto Wojewoda [...] poinformował, że organ nadzoru nie posiada podstaw prawnych do dwukrotnego zaskarżania przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego (...) ". Według skarżącego informacja zawarta w przywołanym piśmie ma istotne znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia zażalonego postanowienia, gdyż zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Ze względu na to, że Rada Miejska w H. złożyła skargę kasacyjną na wyrok sygn. akt IV SA/Wa 1909/15, to - zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a. - do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia (zajęcia stanowiska przez sąd odwoławczy) [...]WINB był zobowiązany do wstrzymania czynności wynikających z postanowień PINB, gdyż w przypadku oddalenia skargi przez sąd odwoławczy wykonanie zobowiązań wynikających z decyzji PINB mogą spowodować znaczne szkody w majątku publicznym na majątku prywatnym, co może się wiązać z kosztami związanymi z koniecznością zadośćuczynienia stronie poszkodowanej przez działania organów administracji publicznej, a takim organem jest zarówno PINB, jak i [...]WINB. Biorąc pod uwagę także fakt, iż postępowanie egzekucyjne wszczęto już po dacie zaskarżenia przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej w H., gdyż postanowienie PINB nr [...] wydane zostało w dniu [...] marca 2017 r., zdaniem skarżącego skarga jest w pełni zasadna, a do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia istnieją wszelkie przesłanki mogące stanowić o jego istotnej wadzie prawnej i w związku z tym powodujące jego nieważność z mocy prawa. [...]WINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu I instancji są prawidłowe, a skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że organa obu instancji prawidłowo wyłożyły treść przepisów prawnych, stanowiących podstawę orzeczeń i poprawnie przepisy te zastosowały. Umorzenie postępowania egzekucyjnego, którego domagał się skarżący, możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy wystąpią przesłanki, określone w art. 59 § 1 - § 2a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201, dalej: "u.p.e.a."). Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się obligatoryjnie: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Ponadto, postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 u.p.e.a.) lub w wypadkach szczególnych, przewidzianych w art. 59 § 2a u.p.e.a. Żadna z ww. przesłanek umorzenia postepowania nie wystąpiła w sprawie niniejszej. Słusznie stwierdziły organa obu instancji, że obowiązek nałożony na skarżącego, określony w tytule wykonawczym PINB Nr [...] z dnia [...] października 2016 r. wszczynającym postępowanie egzekucyjne nie został przez niego wykonany przed wszczęciem postępowania, jest wymagalny (a więc i istniejący), zaś pozostałe przesłanki z art. 59 u.p.e.a. z natury rzeczy również nie miały miejsca. Jak wynika z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r. wydanego w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1991/14 Sąd oddalił skargę S. K.na decyzję [...]WINB Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nakazującą skarżącemu rozbiórkę ogrodzenia usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych w H.. Oznacza to, że obowiązek skarżącego, którego niewykonanie stało się przyczyną wszczęcia postepowania egzekucyjnego, nie został zniesiony przez Sąd w drodze postępowania ze skargi zobowiązanego. Przyczyna, dla której skarżący domaga się umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie, polega na tym, że zwrócił się on do Wojewody [...] "o zmianę uchwały Rady Miejskiej w H. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta H. (...)". Skarżący podkreślił, że z informacji uzyskanej od Wojewody wynika, że WSA w Warszawie stwierdził nieważność tej uchwały w części, nieprawomocnym wyrokiem. Z tego też powodu – jat twierdził skarżący – [...] WINN związany był dyspozycją art. 106 §1 k.p.a. i nie mógł wydać negatywnego rozstrzygnięcia w kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zarówno przyczyna wskazana przez skarżącego, jak i rzekoma negatywna przesłanka wydania orzeczenia przez [...]WINB nie mają prawnego znaczenia w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt. 1 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy powinien m.in. zawierać treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek (art. 27 § 1 pkt. 3 u.p.e.a.) i pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt. 9 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym – art. 29 § 1 u.p.e.a. Jeżeli natomiast tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. lub obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej, wówczas organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji. Jak wynika z powyższego, organ egzekucyjny bada wyłącznie kwestie formalne, związane z dopuszczalnością egzekucji, ale nie obowiązku, ujętego w tytule wykonawczym. Fakt kwestionowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego ewentualny skutek w postaci stwierdzenia nieważności całego planu lub jego części nie podlega kognicji organu egzekucyjnego i dotyczy wyłącznie (i to też ewentualnie) zasadności obowiązku objętego tytułem. Wyjaśnić jednak należy, że nawet w wypadku stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tej części, która była przyczyną wydania skarżącemu nakazu rozbiórki ogrodzenia, to decyzja nakazująca rozbiórkę nie zostaje usunięta z obrotu. Dopóki bowiem nie zostanie z tej właśnie przyczyny wyeliminowana z obrotu prawnego w drodze postępowania nadzwyczajnego nikt nie może skutecznie prawnie twierdzić, że ustalony nią obowiązek stał się niewymagalny lub niezasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącego, art. 106 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania w sprawie niniejszej. Jego dyspozycja przewiduje, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Taka sytuacja w zawisłej przed Sądem sprawie nie ma miejsca, gdyż wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie wymaga współdziałania z innym organem, ani prowadzenia postepowania opiniującego. Żaden ponadto przepis szczególny nie wymaga od organu egzekucyjnego współdziałania z innym organem przed wydaniem decyzji w przedmiocie umorzenia (lub odmowy umorzenia) postepowania egzekucyjnego. W związku z tym, że dokonana na podstawie akt sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocena zasadności zaskarżonej decyzji, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów, nie pozwoliła na przyjęcie, że zaistniała którakolwiek z przesłanek obligatoryjnego lub fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego, działanie zarówno PINB, jak i [...]WINB oraz wydane przez te organa postanowienia należy uznać za prawidłowe. Zarówno postanowienie [...]WINB, jak i poprzedzające je postanowienie PINB nie zawierają żadnej wady, powodującej ich nieważność z mocy prawa (art. 156 §1 pkt. 7 k.p.a.), co zarzuca skarżący. Niespornym, w doktrynie i orzecznictwie jest, że wada nieważności z mocy prawa to wada wynikająca z treści przepisu szczególnego. Tylko wtedy, kiedy istnieje przepis przewidujący "nieważność z mocy prawa" możliwe jest wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Musi zatem istnieć przepis materialny w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej (pr. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 402/15). Niezależnie od wskazanej przez skarżącego jednostki redakcyjnej art. 156 § 1 k.p.a., tut. Sąd wyjaśnia, że stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 k.p.a. Może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja (postanowienie) w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek powinna mieć charakter ścieśniający (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83, Prob. Praw. 1984, nr 10, s. 28) i wymaga bezspornego ustalania, że decyzja (postanowienie) jest dotknięta jedną z tych wad. W związku zaś z tym, że postanowienia obu organów wydane zostały na podstawie wskazanych i poprawnie zastosowanych przepisów nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa lub braku podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.). W sprawie nie występują również pozostałe przesłanki nieważności orzeczenia administracyjnego – postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości; nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie zostało skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie było niewykonalne w dniu wydania, a niewykonalność ma charakter trwały; w razie jego wykonania nie wywołałoby czynu zagrożonego karą – art. 156 § 1 pkt. 1, 3, 4, 5, 6 k.p.a. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.