VII SA/Wa 1478/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...]czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. skargę oddala Państwowy Powiatowy Inspektor sanitarny w [...] decyzją nr [...]z dnia [...] maja 2006 r., po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej u B. P. - nie stwierdził choroby zawodowej - astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wystawione przez Instytut Medycyny Pracy w [...] oraz na ocenę narażenia zawodowego prowadzoną przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. P. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż B. P. w latach 1978-1982 i 1984-2003 (z przerwą na urlop wychowawczy) była zatrudniona w [...] S.A. Zakład Produkcyjny w [...], na stanowiskach pracy: robotnika magazynowego, konfekcjonera, pracownika magazynowego na Wydziale Gospodarki Opakowaniami, samodzielnego referenta ds. rozliczeń produkcji i wynagrodzeń. W okresie 1978-1980, pracując na stanowisku robotnika magazynowego, konfekcjonera, była narażona na substancje drażniące i potencjalnie alergizujące drogi oddechowe, natomiast w latach 1980-1982 i 1984-2003 wykonywała pracę biurową bez narażenia na czynniki alergizujące, okazjonalnie jedynie przybywając w pomieszczeniach produkcyjnych (maksymalnie 20 minut dziennie), co potwierdził ocena narażenia zawodowego. Po ustaniu zatrudnienia w 2005 r. B. P. była badana w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w [...], a następnie po jej odwołaniu, w 2006 r. w Instytucie Medycyny Pracy w [...]. Obydwie jednostki wystawiły orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznani choroby zawodowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż sam fakt zapadnięcia na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do Rozporządzenia rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. nie jest wystarczającą przesłanką do uznania jej za chorobę zawodową, jeżeli nie pozostaje ona w związku przyczynowym z warunkami występującymi w środowisku pracy, bądź takiego związku nie można wywieść w wysokim stopniu prawdopodobieństwa. Zdaniem organu II instancji orzeczenie jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej są wiążące dla organów Inspekcji Sanitarnej, a te ostatnie nie mają prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzonej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Nadto, zgodnie z § 2.2 cytowanego rozporządzenia, zgłoszenie choroby zawodowej - astmy oskrzelowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później niż w okresie 1 roku. W przypadku B. P. warunek ten nie został spełniony, bowiem za okres narażenia zawodowego uznano lata 1978-1980, natomiast dolegliwości ze strony układu oddechowego wystąpiły w lutym 2003 r., po przebytej infekcji dróg oddechowych. W odniesieniu do zarzutu odwołania, organ wyjaśnił, iż organa Inspekcji Sanitarnej nie mają prawa kontrolowania jakości terminowości lekarskich procedur orzeczniczych. Skargę na postępowanie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] prowadzącego do wydania decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Skarżąca zarzuciła, iż organ dopuścił się rażącego naruszenia art. 35 § 1 i § 3 w związku z art. 36 § 1 i 2 kpa poprzez uchybienie terminowi postępowania administracyjnego, a także art. 37 § 1 i 2 kpa ignorując zastrzeżenia skarżącej co do przewlekłości postępowania. Nadto zdaniem skarżącej organ naruszył art. 75 § 1 oraz art. 78 § 1 kpa, a także art. 7 i 77 kpa poprzez nierzetelne ustalenie stanu faktycznego polegające na nieuwzględnieniu faktu wypłacenia skarżącej dodatku za szkodliwe warunki pracy, błędne przyjęcie, iż skarżąca pracowała w warunkach narażenia na działanie czynników szkodliwych ok. 20 minut dziennie, brak analizy zakazu pracy z chemikaliami, nie przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W sprawie niniejszej tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, czego skutkiem jest oddalenie skargi jako bezzasadnej. Mówiąc innymi słowy kontrola Sądu ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie może natomiast prowadzić własnego postępowania dowodowego mającego na celu obalenie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w toku postępowania przed organami administracji publicznej. Przepisy cyt. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych definiują co należy rozumieć pod pojęciem "chorób zawodowych" (§ 1), następnie określają jednoznacznie, jakie jednostki organizacyjne są właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 7), wreszcie, kto i na jakiej podstawie wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 10 ust. 1). Z przepisów tych wynika jasno, że organ orzekający w sprawie związany jest orzeczeniem lekarskim w sprawie choroby zawodowej wydanym przez właściwą jednostkę organizacyjną i nie może jej kwestionować. Jak już podkreślono, oceny stanu zdrowia skarżącego Sąd nie może uczynić przedmiotem swej kontroli. Stosownie do § 1 ust. 1 powołanego ostatnio rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych za chorobę zawodową uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Oznacza to, że aby uznać dana jednostkę chorobową za chorobę zawodową musi się ona znajdować w wykazie chorób zawodowych, a ponadto musi zostać spowodowana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy. Oceny stanu zdrowia osoby podejrzanej o wystąpienie choroby zawodowej dokonują jednostki organizacyjne określone w § 7 ust.1 powołanego rozporządzenia, a na podstawie orzeczenia wydanego przez te jednostki oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia. W aktach niniejszej sprawy znajdują się orzeczenia dwóch jednostek upoważnionych do ich wydawania. Z orzeczenia nr [...] wydanego w dniu [...] października 2005 r. przez Poradnię Chorób Zawodowych [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] oraz orzeczenia lekarskiego nr [...] Instytutu Medycyny Pracy [...], jednoznacznie wynika, iż brak jest podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, a okres narażenia zawodowego określono na lata 1978-1980. Z ustaleń poczynionych przez organy w toku niniejszego postępowania wynika bezsprzecznie, iż nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy skarżącej w okresie 1978-1980, a rozpoznanym u niej w lutym 2003 r., po przebytej infekcji dróg oddechowych, schorzeniem. Należy także podzielić ocenę organu odwoławczego, iż w sprawie niniejszej skarżąca nie dochowała terminu, o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, bowiem okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, w przypadku astmy oskrzelowej wynosi 1 rok od zakończenia pracy w warunkach narażenia zawodowego. Jak zostało to wyżej wykazane okres pracy w warunkach narażenia zawodowego upłynął w 1980 r., zaś rozpoznanie schorzenia nastąpiło w lutym 2003 r. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, iż kwestia przewlekłości postępowania nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonego aktu i mogła być jedynie przedmiotem postępowania w sprawie skargi na bezczynność organu. Postępowanie prowadzone przez organy, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie zostało dotknięte wadami proceduralnymi, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, a tylko takie Sąd bierze pod uwagę rozpoznając skargę. Decyzja administracyjna została wydana na podstawie wymaganych prawem orzeczeń lekarskich właściwych placówek służby zdrowia, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w oparciu między innymi o Kartę Oceny narażenia Zawodowego wykonaną przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną (postępowanie przeprowadzono w dniu [...].11.2004 r.), co nakazuje Sądowi stwierdzić, że wydanie zaskarżonej decyzji nie było dotknięte naruszeniem prawa. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.