VII SA/Wa 1479/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania Pana A. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], odmawiającej, po wznowieniu postępowania na wniosek Pana A. P., uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...]października 2015 r., znak: [...], uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Pani A. B. i Panu W. B.pozwolenia na budowę dwóch elektrowni wiatrowych typu ENERCON E 53, o mocy 800 kW każda wraz z infrastrukturą na działce nr ewid. [...], obręb [...], Gmina [...] i udzielającej pozwolenia na budowę farmy wiatrowej [...] - budowa dwóch elektrowni (siłowni) wiatrowych o mocy 0,6MW i o mocy 0,8 MW wraz z infrastrukturą na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...], a w pozostałej części utrzymującej w mocy ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji przestawił stan faktyczny wskazując, że decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił po wznowieniu postępowania na wniosek Pana A. P., uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...]. Od ww. decyzji organu wojewódzkiego odwołanie w ustawowym terminie złożył A. P.. Rozpoznając to odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w pierwszej kolejności, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. i stanowi instytucję procesową polegającą na stworzeniu prawnych możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego wydania rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wydaniem decyzji ostatecznej. Dalej organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy organ wojewódzki postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...] wznowił, na wniosek Pana A. P., postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., znak: [...]. Podstawą wznowienia przedmiotowego postępowania była przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Następnie organ wyjaśnił, że po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., kolejną fazą jest ocena we wszczętym postępowaniu, czy zaszła przesłanka wznowienia tj. czy podmiot wnioskujący posiada przymiot strony w kwestionowaniu w postępowaniu wznowieniowym danego rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe wskazano, że stosownie do treści przepisu art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 02 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98, cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA w Krakowie z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r., poz. 290), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Jak wskazano wyżej, interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Organ II instancji wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, że sporne przedsięwzięcie polega na budowie i montażu 2 siłowni wiatrowych wraz z tymczasowymi drogami dojazdowymi i placami na działce nr ewid. [...] położonej w [...]. Wysokość całkowita siłowni wiatrowej wyposażonej w turbinę wiatrową o mocy 0,8 MW wynosi wraz ze śmigłem w pozycji pionowej 97 m, zaś dla siłowni wyposażonej w turbinę wiatrową o mocy 0,6 MW wynosi 85 m ( "Opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu" pkt lll). Jak natomiast wynika z akt sprawy Pan A.P. swój przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu wywodzi z przysługującego mu prawa własności działek nr ewid. [...] (KW nr [...]) oraz [...] (KW nr [...]). Organ odwoławczy wskazał, że ww. działki nr ewid. [...] objęte są ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta [...] w zakresie wybranych terenów w obrębach [...], [...], [...], [...], [...]. Jak wynika z ustaleń ww. uchwały, działka nr ewid. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem C1.R oraz symbolem C28.MN/U. Natomiast działka nr ewid. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem C1R oraz C29.RM. Zgodnie z § 45 ww. uchwały tereny oznaczone symbolem C1.R stanowią tereny o przeznaczeniu rolniczym, w którym obowiązuje zakaz lokalizacji zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi. Tereny oznaczone symbolem C28.MN/U stanowią teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych (§ 41). Teren oznaczony symbolem C29.RM stanowi natomiast teren zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, i ogrodniczych, w których dopuszcza się realizację budynków mieszkalnych (§ 48). Jak wynika z analizy akt sprawy siłownia wiatrowa wyposażona w turbinę o mocy 0,8MW (EW2) usytuowana jest w odległości ponad 100 m od części działki nr ewid. [...] oznaczonej w miejscowym planie symbolem C1.R, oraz w odległości ponad 260 m od części ww. działki oznaczonej w miejscowym planie symbolem C28.MN/U. Ponadto sporne zamierzenie inwestycyjne znajduje się w odległości ponad 100 m od granicy z częścią działki nr ewid. [...] oznaczonej w miejscowym planie symbolem C1.R, oraz w odległości ponad 270 m od części ww. nieruchomości oznaczonej w miejscowym planie symbolem C29.RM. Siłownia wiatrowa wyposażona w turbinę o mocy 0,6 MW (EW1) znajduje się w większej odległości od wskazanych powyżej działek nr ewid. [...]. Następnie organ wskazał, że jak wynika z analizy mapy przedstawiającej rozkład poziomu hałasu emitowanego przez siłownie wiatrowe, sporne przedsięwzięcie emituje na ww. działki nr ewid. [...], w części w jakiej znajdują się one na terenie o przeznaczeniu rolniczym, hałas na poziomie nie przekraczającym 45 dB. Natomiast w części, na której dla ww. nieruchomości dopuszczona jest zabudowa mieszkaniowa poziom hałasu wynosi mniej niż 40 dB. Organ podkreślił, że jak wynika z tabeli nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity Dz. U z 22 stycznia 2014 r., poz. 112) dopuszczalny poziom Hałasu w godzinach nocnych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi 40 dB zaś dla zabudowy zagrodowej 45 dB, zaś w godzinach dziennych kolejno 50 dB dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz 55 dB dla zabudowy zagrodowej. Mając na uwadze powyższe wskazano, że ww. działki skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczanej na podstawie przepisów określających dopuszczalne normy hałasu określonych w ww. rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. Zdaniem organu odwoławczego analiza akt sprawy nie wykazała również, aby Pan A. P., uwzględniając przeznaczenie ww. działek nr ewid. [...], określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, oraz warunki określone zwłaszcza w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (teksty jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 81), ograniczony był w ich zagospodarowaniu, w tym w szczególności w zabudowie ww. działek nr ewid. [...] i [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących błędnego ustalania obszaru oddziaływania spornej inwestycji w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., wskazano, że w przedmiotowym postępowaniu ocenie nie podlega zgodność zaprojektowanej inwestycji z przepisami ww. rozporządzenia, lecz to czy działki nr ewid. [...] znajdują się w obszarze jej oddziaływania. Aby ocenić powyższe, należy zbadać, czy Pan A. P. może na ww. działkach, bez przeszkód prawnych wynikających z faktu zaprojektowania elektrowni wiatrowych, zrealizować zgodnie z przepisami prawa, w tym m. in. przepisami ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., obiekt budowlany. Nie chodzi zatem o to, że to "elektrownia wiatrowa" jest obiektem, którego dotyczy ww. rozporządzenie, lecz o to, że realizacja tej "elektrowni" nie ma wpływu na możliwość realizacji przez Pana A. P. obiektów, o których mowa w ww. rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r., na należących do niego działkach. W tym miejscu, mając na uwadze upatrywanie przez Pana A. P. istnienia swojego interesu prawnego w przepisie § 11 ww. rozporządzenia, organ wskazał, że powyższe nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 11 ww. rozporządzenia budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Jak wskazano wyżej, z analizy akt sprawy wynika, iż w części w jakiej dopuszczalna jest zabudowa przeznaczona na stały pobyt ludzi, sporna inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu ww. działek nr ewid. [...], Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, odnosząc się do argumentacji odwołania, że na legitymację procesową Pana A. P. nie ma wpływu fakt, uznania go za stronę w innych postępowaniach administracyjnych dotyczących spornej inwestycji. Podkreślono, że postępowanie dotyczące decyzji środowiskowej jakkolwiek ma wpływ na postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę to jednak jest ono postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania o pozwolenie na budowę i krąg stron ustalany jest na podstawie odmiennych przepisów prawa. Odnosząc się zaś do kwestii "spadania odłamków lodu powstających na skrzydłach wiatraka", wskazano, że powyższe nie świadczy o interesie prawnym lecz faktycznym. Jednocześnie organ wskazał, że jak zauważył WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 205/13, rozróżnić trzeba dwa pojęcia, a mianowicie: "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie". Tylko drugie z tych pojęć stanowić będzie bazę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Powyższe stanowisko znajduje pełną aprobatę GINB. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, co podkreśla orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w obszarze oddziaływania takiego obiektu jak elektrownia wiatrowa przepisy odrębne nie przewidują żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu związanych z tym obiektem w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie ma więc żadnych podstaw, aby odmiennie interpretować w drodze wykładni rozszerzającej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, mówiący kto jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 911/11). Jednocześnie organ II instancji wskazał, że przepis art. 5 Prawa budowlanego, na który powołuje się skarżący, formułuję ogólną zasadę prawa budowlanego, określającą, jakie wymagania powinien spełniać obiekt budowlany, jak również jego budowa i użytkowanie. Ustalenia zawarte w omawianym przepisie są uwzględniane przy interpretacji przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzeń wydanych na ich podstawie. Niemniej nie mają charakteru samodzielnej przesłanki wszczęcia postepowania nadzwyczajnego. Organ II instancji podkreślił również, że sam wnioskodawca nie wskazał swego interesu prawnego w kwestionowaniu ww. decyzji organu stopnia podstawowego, tj. nie wykazał, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania należącej doń nieruchomości, będzie niedopuszczalny - w świetle przepisów prawa - wskutek zrealizowania spornego przedsięwzięcia. Jak natomiast wskazuje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09). Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Skoro nie zaszła przesłanka, na podstawie której wznowiono postępowanie to stwierdzić trzeba, że organ wojewódzki prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie ww. przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Skargę na tę decyzję złożył A. P.. Zarzucił w niej: - naruszenie art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez dokonanie błędów w ustaleniu faktycznym sprawy i uznaniu tym samym, iż w niniejszej sprawie nie wykazałem naruszenia mojego interesu prawnego, - naruszenie art. 28 ustawy-Prawo Budowlane poprzez dokonanie błędnej jego wykładni i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, co spowodowało wykluczenie mnie z kręgu stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych w miejscowości [...] - naruszenie art. 7 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 5 tej ustawy, poprzez jego pominięcie i niezastosowanie jego dyspozycji w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych w miejscowości [...], co tym samym spowodowało, decyzja jest wydana bez warunków techniczno-budowlanych, które są wymagane w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, - naruszenie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo Budowlane poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, jego nieuwzględnienie bądź jego błędną wykładnię. - naruszenie o § 1, § 2.1, § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich , usytuowanie w zw. z art. 3 pkt. 20 prawa budowlanego ich błędna analizę i ustalenie tym samym obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych w oparciu o niewłaściwe przepisy prawne, niemające w ogóle zastosowania do tychże obiektów budowlanych, - naruszenie § 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, - naruszenie art. 7 Konstytucji w zw. z jej art. 74 ust. 2 poprzez wydanie decyzji o pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowych w oparciu o nieistniejące dla nich warunki techniczno-budowlane oraz przyjęcia przez organy wydające decyzję zasady, że brak przepisów nie zabrania takiej decyzji wydać, i że jej wydanie odbyło się w granicach prawa. Podnosząc te zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania odpowiedniemu organowi. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentacje zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje; Skarga jest nieuzasadniona. W bezspornym stanie faktycznym sprawy zasadniczą kwestią była ocena czy w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch elektrowni wiatrowych na działce nr ewid. [...], obręb [...], Gmina [...], Skarżącemu przysługiwałby status strony. Sąd w tym zakresie podziela w całości stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się na skutek złożonego przez Skarżącego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Podkreślić należy, że art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowi podstawę prawną do ustalania kręgu stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i jest regulacją szczególną, o węższym zakresie w stosunku do art. 28 k.p.a., zawierającego "ogólną" definicję strony w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. To ostatnie pojęcie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "obszar oddziaływania obiektu" oznacza teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu cytowanego przepisu, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne i przepisów wykonawczych do ustaw. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że celem przywołanego art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest zawężenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w tym przepisie podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z konkretnych przepisów prawa, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości. Tylko takie ograniczenia dają właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym z zakresu Prawa budowlanego. Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje zatem według kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, lecz dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Dodatkowo należy przywołać uzasadnienie organu odwoławczego wskazujące na to, że już z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej art. 28 ust. 2 Prawa Budowlanego (Sejm RP IV Kadencji, Nr druku: 493), wynika intencja wprowadzenia zapisu znacznie ograniczającego krąg stron postępowania o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono mianowicie: "Ponadto zaproponowano (w nowym ust. 2 art. 28) ograniczenie kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę, do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców sąsiednich nieruchomości (lex specialis w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego)". Również w literaturze przedmiotu podkreśla się wyraźnie, że celem, powyższej zmiany było przesądzenie w ustawie, iż osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować dane zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (zob. J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Z. Niewiadomski (red.) Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2007 r., s. 325 i n.). W sprawie niniejszej bezsporny jest stan faktyczny a w szczególności to, że Skarżący przymiot strony wywodzi z bycia właścicielem działek o nr. ewid. [...] i [...]. Podzielając ustalenia organów co do ich położenia oraz przeznaczenia w miejscowym obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że obie działki w znacznej mierze stanowią działki rolne bez prawa zabudowy. W związku z tym nie może być mowy o ograniczeniach w innym niż rolniczym sposobie zagospodarowania tych działek. Natomiast w tych częściach, które według planu stanowią teren zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, i ogrodniczych, w których dopuszcza się realizację budynków mieszkalnych, nie ma żadnych prawnych ograniczeń w zakresie ich zagospodarowania. Organ prawidłowo dokonał analizy oddziaływania inwestycji w zakresie norm hałasu dochodząc do prawidłowych ustaleń, co do braku jego wpływu na działki Skarżącego. Stanowisko organu zostało przy tym należycie uzasadnione z powołaniem się na stosowne przepisy techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Organ ocenił także, czy działki Skarżącego doznają w związku z inwestycją jakichkolwiek ograniczeń w sposobie zagospodarowania z uwagi na zapisy w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), oraz rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (teksty jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 81). Stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie Sąd uznaje za w pełni uzasadnione. Zauważyć też należy, że nie może być uznane za wykazanie własnego indywidualnego interesu prawnego powoływanie się na ogólne normy prawa budowlanego bez wykazania, iż okoliczności faktyczne sprawy uzasadniają jej stosowanie. Należy zauważyć, że inwestycję zaprojektowano wprawdzie w niedalekim sąsiedztwie nieruchomości Skarżącego, ale w takiej odległości, że użytkowanie projektowanej inwestycji nie będzie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości Skarżącego w taki sposób by ograniczone zostało zagospodarowanie tych działek. Dodatkowo podkreślić należy, że kwestia oddziaływania na sąsiednią nieruchomość wymaga przedstawienia konkretnych argumentów które wskazywałyby, że takie oddziaływanie rzeczywiście będzie miało miejsce. Obowiązek ten spoczywa również na osobie domagającej się uznania za stronę postępowania. Takich dowodów w sprawie strona skarżąca jednak nie przedstawiła. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Skarżącego dotyczących prawidłowości udzielonego pozwolenia na budowę, wskazać należy, że w związku z zakwestionowanie posiadania przez Skarżącego przymiotu strony w postępowaniu wznowionym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organy a w dalszej kolejności Sąd nie miały podstaw do merytorycznej oceny decyzji Starosty [...]. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie zaistniała okoliczność wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czyli że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).