VII SA/Wa 1479/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej również "GINB", postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku T. S., zwanego dalej również "skarżącym", o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2017 r., znak: [...], odmawiającym wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a.") w zw. z art. 144 k.p.a. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Decyzją nr [...] z [...] października 2013 r., znak: [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. S. i T. S. pozwolenia na rozbudowę z nadbudową poddasza użytkowego budynku handlowo – usługowego na działce o nr ewid. [...], przy ul. [...] w [...]. W decyzji zobowiązano inwestora m.in. do zachowania warunków wynikających z uzgodnienia z [...] Wojewódzkim Konserwatorem zabytków z 5 czerwca 2013 r. Określono także obszar oddziaływania obiektu, który obejmuje działki o numerach ewid. [...] (działka inwestora), [...]. W dniu 6 grudnia 2013 r. Starosta [...] sprostował oczywistą pomyłkę pisarską zmieniając numerację działki inwestycyjnej z [...] na [...]. W dniu 6 września 2014 r. właściciele działek o nr ewid. [...]: A. W. i M. W. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na rozbudowę wraz z nadbudową. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2014 r., znak: [...], stwierdził nieważność ww. decyzji Starosty [...]. Zdaniem organu, ze względu na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwolenie na budowę mogło być wydane tylko po przedstawieniu ważnego zezwolenia właściwego konserwatora zabytków. Tymczasem, weryfikowane pozwolenie budowlane zostało wydane po upływie dwóch lat od udzielenia zgody [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a więc po wygaśnięciu tej zgody. Od powyższej decyzji Wojewody odwołali się I. S. i skarżący T. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] maja 2015 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...]. Organ odwoławczy podzielił opinię organu pierwszej instancji w odniesieniu do braku wymaganej zgody konserwatora zabytków. Organ odwoławczy wskazał także, że przy wydawaniu decyzji Starosty [...] doszło również do rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", w zakresie usytuowania budynków względem nieruchomości sąsiednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1675/15, oddalił skargę I. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2015 r. Sąd wskazał, że organy administracji publicznej słusznie uznały, że decyzja Starosty [...] z [...] października 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia jej nieważności. Orzeczenie to jest prawomocne od lipca 2016 r. W dniu 3 maja 2016 r. skarżący wystąpił do organu z podaniem, które następnie uzupełniono pismami z 20 czerwca 2016 r., z 1 sierpnia 2016 r. oraz z 31 października 2016 r., zawierającym wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2015 r. Skarżący kwestionował stanowisko GINB odnoszące się do braku zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków, naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz charakteru działki inwestycyjnej w związku z zarzutem naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Po rozpatrzeniu ww. podania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] listopada 2016 r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją GINB z [...] maja 2015 r. 3. Nie godząc się nadal z rozstrzygnięciem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący podaniem z 7 grudnia 2016 r., sprecyzowanym pismami z 10 stycznia 2017 r. oraz z 21 lutego 2017 r., ponownie wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją GINB z [...] maja 2015 r. Wnioskodawca (skarżący) podkreślił, że w przypadku ww. decyzji z [...] maja 2015 r. doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego ze względu na błędne ustalenia dotyczące zgody konserwatora zabytków, naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w odniesieniu do usytuowania budynku oraz braków stwierdzonych w projekcie budowlanym. 4. Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] marca 2017 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją GINB z [...] maja 2015 r. Wskazane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a. i stanowi w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ podkreślił, że postępowanie w sprawie o wznowienie postępowania rozpoczyna się od fazy wyjaśniającej, w ramach której bada się formalnoprawną dopuszczalność wznowienia postępowania. Należy zatem ustalić jedynie, czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w ustawowym terminie, czy pochodzi on od strony postępowania oraz czy wskazano w nim przynajmniej jedną z podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. lub art 145b § 1 k.p.a. Jeśli przesłanki są spełnione organ na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., postanawia o wznowieniu postępowania i w ten sposób przechodzi do drugiej fazy, tj. badania kwestii merytorycznych. W uzasadnieniu postanowienia z [...] marca 2017 r. organ stwierdził, że wniosek z 7 grudnia 2017 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a. został wniesiony przez skarżącego po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. O okolicznościach stanowiących zdaniem wnioskodawcy podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. skarżący wiedział już co najmniej 3 maja 2016 r., tj. w dacie sporządzenia poprzedniego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją GINB z [...] maja 2015 r. 5. Pismem z 23 marca 2017 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2017 r. 6. Po przeanalizowaniu ww. wniosku oraz akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone własne postanowienie z [...] marca 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do przepisu art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W celu ustalenia, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z 14 lutego 2017 r. wezwał skarżącego do wskazania i udokumentowania daty, w jakiej dowiedział się o wskazanych przez siebie okolicznościach stanowiących, w jego ocenie, podstawę wznowienia postępowania. W piśmie z 21 lutego 2017 r. skarżący wskazał jedynie, że "pismo [...] z dnia 21.12.2016 r., jak i wypis z dnia 16.12.2016 r. przedłożone do pisma z dnia 10.01.2017 r. mieści się w terminie miesiąca od kiedy dowiedziałem się o zaistniałych okolicznościach". Wobec powyższego organ uznał i powtórzył, że wskazane przez skarżącego okoliczności określone w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a., stanowiące w jego ocenie podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją GINB z [...] maja 2015 r., były już podnoszone przez skarżącego w podaniu z [...] maja 2016 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją GINB z [...] maja 2015 r. Po rozpatrzeniu ww. wniosku organ ten odmówił wznowienia postępowania. W ocenie organu, o ww. okolicznościach skarżący wiedział co najmniej od 3 maja 2016 r., tj. od sporządzenia poprzedniego wniosku o wznowienie postępowania. Tym samym organ uznał, że wniosek z 7 grudnia 2016 r. o wznowienie postępowania został wniesiony przez skarżącego po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Zważywszy na formalny charakter wydanego przez organ rozstrzygnięcia nie mogły zostać poddane ocenie merytorycznej zarzuty dotyczące postępowania zakończonego wydaniem decyzji GINB z [...] maja 2015 r. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem wydanym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, działającego jako organ drugiej instancji, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie z [...] kwietnia 2017 r., zaskarżając wskazane rozstrzygnięcie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., poprzez przyjęcie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2014 r. udzielającej pozwolenia na budowę oraz postępowanie zakończone decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z [...] maja 2015 r., prowadzone były z rażącym naruszeniem prawa administracyjnego wyrażonego w art. 16 k.p.a. o trwałości decyzji, które jest możliwe wyłącznie w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania; 2) art. 156 § 1 k.p.a., od którego enumeratywnego uzależnienia, zaistnienia stanowią okoliczności do stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę Starosty [...] z [...] października 2014 r., decyzją z [...] grudnia 2014 r. Wojewoda [...] stwierdził jej nieważność, Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody; 3) art. 145 § 1 k.p.a., w oparciu o który Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego odmówił wznowienia postępowania postanowieniem z [...] marca 2017 r. oraz utrzymał w mocy to postanowienie postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. Ponadto, skarżący wniósł o stwierdzenie przez sąd sfałszowania dowodów, na podstawie których Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji z [...] października 2013 r., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał tę decyzję w mocy, co powoduje, zdaniem skarżącego, że decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2014 r. została wydana w drodze przestępstwa. 8. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na wniesienie środka zaskarżenia po upływie terminu ustawowego, ewentualnie o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 9. Postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. tut. Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 10. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaniem podstawy prawnej. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 11. Przedmiotem niniejszej sprawy było rozpoznanie skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r., w którym organ utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] marca 2017 r., kiedy to organ odmówił wznowienia postępowania wszczętego na wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2015 r. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a. Powołane przepisy przewidują, że wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.); jeżeli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2k.p.a.) albo jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). 12. Sąd pragnie zauważyć, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Wznowienie postępowania uregulowane w art. 145 – 153 k.p.a. jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzji ostateczną, w sytuacji gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a k.p.a. i art. 145b k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest podzielone na dwie fazy. Pierwsza faza to etap wyjaśniający, w którym organ bada formalnoprawną dopuszczalność wznowienia postępowania. Na tym etapie organ powinien ustalić jedynie, czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w ustawowym terminie, czy pochodzi on od strony postępowania oraz czy wskazano w nim przynajmniej jedną z podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w ww. przepisach. W przypadku stwierdzenia, że brak jest formalnych przeszkód które uniemożliwiłyby wznowienie postępowania w sprawie, organ administracji publicznej wydaje na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie takie jest jedynie aktem wszczynającym postępowanie oraz informującym o tym fakcie strony postępowania. W jego treści nie mogą być rozstrzygane kwestie merytoryczne. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowanie, a więc w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania przeszedł pozytywną weryfikację pod kątem wymogów formalnoprawnych, organ może rozpoznać zarzuty wniosku pod względem merytorycznym. W ocenie Sądu, podkreślenia wymaga okoliczność, że postępowanie o wznowienie postępowania według Kodeksu postępowania administracyjnego jest postępowaniem nadzwyczajnym, bowiem godzi w zasadę trwałości decyzji (wyrażoną w art. 16 k.p.a.). Konsekwencją takiego uregulowania tej instytucji jest przyjęcie, że przepisy o wznowieniu postępowania należy interpretować ściśle lub zwężająco, a nigdy rozszerzająco bądź z pominięciem któregokolwiek z warunków takiego postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez organ art. 16 k.p.a. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia zasady praworządności wyrażony w art. 7 k.p.a. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę organ przeprowadził wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy. 13. Badając wymogi formalne wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, organ zobowiązany jest zbadać, czy wnioskodawca dochował terminu do złożenia przedmiotowego wniosku. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skarżący oparł swoje żądanie na twierdzeniach, że ustalenie organu nadzoru budowlanego w kwestii braku ważnej zgody konserwatora zabytków, która jest wymagana na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustalenie, iż zabudowa działki inwestycyjnej stanowi naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także ustalenie, że działka o nr ewid. [...] jest działką rolną, są fałszywe i nie powinny stanowić podstawy faktycznej rozstrzygnięcia organu. Są to argumenty odnoszące się do materialnoprawnej strony postępowania. Tymczasem GINB w celu ustalenia, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a., wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku m.in. poprzez jednoznaczne wskazanie i udokumentowanie daty, w jakiej dowiedział się o wskazanych przez siebie okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Jak wcześniej wskazano w odpowiedzi z 21 lutego 2017 r. skarżący stwierdził jedynie, że "pismo [...] z dnia 21.12.2016 r., jak i wypis z dnia 16.12.201 r. przedłożone do pisma z dnia 10.01.2017 r. mieści się w terminie miesiąca od kiedy dowiedziałem się o zaistniałych okoliczności". Sąd podziela więc stanowisko organu, że skarżący nie udowodnił, iż o wskazanych w podaniu faktach dowiedział się najpóźniej miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie ustaleniami organu, które są tożsame z ustaleniami Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, wskazane we wniosku z 7 grudnia 2016 r. okoliczności są takie same, jak podnoszone w podaniu z 3 maja 2016 r. W konsekwencji należy uznać, że skarżący dowiedział się o okolicznościach mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania niespełna siedem miesięcy wcześniej, a tym samym skarżący nie dochował terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Sąd podziela przy tym utrwalony już pogląd sądów administracyjnych, który wskazuje, że wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a., stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2043/12). Tym samym, w ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] marca 2017 r., w którym odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją GINB z [...] maja 2015 r. 14. Za niezasadne należało również uznać twierdzenia skarżącego uzasadniające zaistnienie którejkolwiek z przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 2 lub 5 k.p.a. Po przeanalizowaniu akt sprawy administracyjnej, Sąd stwierdził, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, że wyżej opisane twierdzenia, które stanowiły uzasadnienie podania z 7 grudnia 2016 r., i które były już podnoszone przez skarżącego w podaniu z 3 maja 2016 r., nie stanowią dostatecznego uzasadnienia okoliczności wznowienia wskazanych w ww. przepisie. Warto też zauważyć, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu podania z 3 maja 2016 r. postanowieniem z [...] listopada 2016 r. również odmówił wznowienia postępowania. Skarżący nie wykazał, aby decyzja z [...] maja 2015 r. została wydana na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe lub w wyniku przestępstwa, chociaż takie oceny są formułowane w skardze. Skarżący nie przedłożył wszakże jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie ww. faktu, poza twierdzeniami zgłaszanymi w licznych pismach. Aby strona mogła powołać się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. musi dojść do popełnienia przestępstwa w rozumieniu obowiązujących przepisów ustawy Kodeks karny. Dlatego też fakt popełnienia powinien być wykazany orzeczeniem sądu lub innego właściwego rzeczowo organu. Ponadto konieczne jest ustalenie, że rozstrzygnięcie administracyjne pozostaje w związku przyczynowym z przestępstwem. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń w tym zakresie. Przy czym należy podzielić stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że okoliczność, iż inny organ – Starosta [...] – dokonał odmiennej niż GINB oceny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie oznacza, że GINB wydając sporną decyzję oparł się na fałszywych dowodach i dopuścił się przestępstwa. 15. Organ słusznie uznał również, że skarżący nie wykazał wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W sprawie bowiem nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Aby można przyjąć wystąpienie tej przesłanki, muszą być spełnione trzy przesłanki, tj. ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, nowe okoliczności faktyczne lub dowody istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej, nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję (vide np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 1997 r., sygn. akt III SA 77/97). Warto podkreślić, że wspomniane nowe okoliczności lub dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji i nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję. Mając na uwadze powyższe, należy uznać za trafne stanowisko organu, że powoływany przez skarżącego wypis z rejestru gruntów dla działki o nr ewid. [...] z [...] lutego 2016 r., jak i pismo Starosty [...] z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], nie istniały w dacie wydania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2015 r., a tym samym w sposób oczywisty nie mogą stanowić podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednocześnie, w ocenie Sądu "nowe dowody" zostały przez skarżącego przywołane na potwierdzenie okoliczności, które były już podnoszone przez skarżącego w podaniu z 3 maja 2016 r., o czym była mowa wyżej. W rezultacie, zarzucane Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego naruszenie art. 145 § 5 k.p.a. także nie zasługiwało na uwzględnienie. 16. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia przez organ drugiej instancji art. 156 § 1 k.p.a. Sąd zwraca uwagę, że zarzut ten został zgłoszony w stosunku do decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2015 r., a nie postanowienia tego organu z [...] kwietnia 2017 r., które podlega kontroli w niniejszym postępowaniu. Powyższe rozstrzygnięcie, tj. decyzja GINB z [...] maja 2015 r., zostało poddane kontroli sądowoadministracyjnej. W wyroku z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1675/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2015 r. W uzasadnieniu sąd wskazał, że decyzja Starosty [...] z [...] października 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie sądu ww. akt prawa miejscowego przewidywał obowiązek uzyskania zezwoleń [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na całym obszarze objętym ww. planem, w tym na działce inwestycyjnej. Tymczasem, skarżący nie posiadał takiej zgody, bowiem – jak uznał sąd orzekający w ww. sprawie – decyzja z [...] maja 2004 r., ważna dwa lata od daty wydania, nie spełniała wyżej wskazanego warunku. Zdaniem ww. sądu decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę była niezgodna również z przepisami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych (§ 12 ust. 1 pkt 2), a tym samym została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. na dzień wydania kontrolowanej decyzji Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W konsekwencji, zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie uznał decyzję organu powiatowego za wydaną z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co doprowadziło do stwierdzenia jej nieważności. Tym, samym należało uznać zgłaszany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. jako nieistotny dla rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Na koniec należy wskazać, że Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie mógł uznać, mimo wniosku skarżącego, że decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2014 r. została wydana w wyniku przestępstwa. Stwierdzenie, czy zostało popełnione przestępstwo należy bowiem do kognicji wydziałów karnych sądów powszechnych, a postępowanie dotyczące przestępstw toczy się na innych podstawach i według innych reguł niż postepowanie przed sądami administracyjnymi. Reasumując, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana w drugiej instancji (po wniosku o ponowne rozpatrzenie) jest prawidłowa, tj. zgodna z prawem, oparta na wnikliwej analizie zgromadzonego materiału i należycie uzasadniona. 17. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.