VII SA/Wa 1480/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2017 r. sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu zażalenia W. F. (dalej jako "skarżący") na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] odmawiającego sprostowania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nakładające na J. F. i W. F. karę w wysokości 2.000 zł z tytułu wykonania inwestycji polegającej na rozbudowie budynku przy al. [...] we [...] o tarasy, niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym w zakresie wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego ww. obiektu budowlanego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. W. F. wniósł m.in. żądanie na podstawie art. 113 k.p.a. sprostowania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] wskazując, że postanowienie zawiera wiele wad. Skarżący wezwał organ wojewódzki do zakończenia tego postępowania, bowiem "wszystko w tej sprawie jest już jasne: nie ma mowy o nieprawidłowościach". Skarżący zarzucił przy tym, że organ wojewódzki nazywa zwisający swobodnie kątownik "belką" a ponadto zapomniał, jaki jest przedmiot tego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił sprostowania własnego postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony z uwagi na fakt, że skarżący nie domaga się sprostowania konkretnych błędów czy omyłek w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., lecz kwestionuje co do zasady merytoryczną prawidłowość tegoż postanowienia, zarzucając mu "szereg rażących wad" i akcentując, że wszystko w sprawie jest już jasne. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. F. wnosząc o jego uchylenie oraz zarzucając naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący raz jeszcze wskazał, że [...] Wojewódzkie Inspektor Nadzoru Budowlanego pisząc o swobodnie zwisającym wiotkim kątowniku 50x50 mm nazywa go "belką" nakazując PINB zbadać, czy nie jest to element nośny, podczas gdy nazwa "belka" właśnie taki element oznacza. Jednocześnie skarżący wskazał, że organ wojewódzki źle określił zakres inwestycji jako "budynek przy alei [...]" podczas gdy przedmiotem tego postępowania może być wyłącznie "pozwolenie na użytkowanie rozbudowy budynku [...] o tarasy". W ocenie skarżącego poza tym, że jest to pomyłka pisarska, to w zakresie budynku [...] postępowanie zostało zakończone prawomocną decyzją, więc pomyłka nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy zacytował treść art. 113 § 1 k.p.a. oraz wskazał, że w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski oznacza widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ administracji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie ma możliwości sprostowania ustaleń dotyczących stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czego żąda skarżący. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy utrzymać w mocy. Skargę na powyższe postanowienie złożył W. F. wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił postanowieniu naruszenie podstawowych zasad praworządności w szczególności konstytucyjną zasadę legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadę dążenia do prawdy wyrażoną art. 7 k.p.a. i zasadę pogłębiania zaufania wyrażoną w art. 8 k.p.a. Skarżący podkreślił, że organ odwoławczy w swoim postanowieniu nie odniósł się do meritum sprawy, czyli błędów w postanowieniu nr [...] jakimi są wadliwe określenie przedmiotu sprawy tj. rozbudowy budynku [...] (a nie jak błędnie napisano budynków [...],[...]). Zdaniem skarżącego niewłaściwym i bardzo niefachowym jest nazywanie "belką" wątłego elementu zwisającego swobodnie, podczas gdy belka oznacza nośny element konstrukcji. W ocenie skarżącego obie te omyłki nie zmieniają merytorycznie rozstrzygnięcia, ale mogą prowadzić do wadliwego uznania stanu faktycznego przez organ powiatowy, co już się zdaniem skarżącego w tej sprawie wielokrotnie zdarzało. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie sporna pomiędzy stronami postępowania jest kwestia, czy organy obu instancji prawidłowo odmówiły skarżącemu sprostowania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]. Skarżący domaga się sprostowania postanowienia organu wojewódzkiego nr [...] wskazując na "nieprawidłowe w jego ocenie nazywanie "belką" wątłego elementu zwisającego swobodnie, podczas gdy belka oznacza nośny element konstrukcyjny" oraz wadliwe określenie przedmiotu sprawy tj. rozbudowy budynku [...] a nie rozbudowy budynków [...],[...]. Wskazać należy, że w świetle art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Oczywista omyłka pisarska polega na błędnym wpisaniu jakiegoś słowa lub słów bądź ich pominięciu, a także widoczne i niezgodne z zamierzonym niewłaściwe użycie wyrazu. Omyłka pisarska to taki wyraz, który omyłkowo znalazł się w treści decyzji administracyjnej lub omyłkowo nie znalazł się w treści, a znaleźć się powinien, a także mylne użycie wyrazu. Zwrócić należy uwagę, że kwalifikacja charakteru omyłek pisarskich zawsze musi być dokonywana na podstawie konkretnej sprawy. Może bowiem okazać się, że taka sama omyłka pisarska w jednej sprawie może być traktowana jako oczywista omyka pisarska, a w innej już nie. W ocenie Sądu, jest oczywistym, że wada aktu administracyjnego nie może dotyczyć materialnej jego treści i musi charakteryzować się oczywistością. Zatem nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Nie ulega wątpliwości, że to, co może być uznane za oczywiste w jednym układzie stosunków faktycznych, może tę cechę stracić, gdy układ ów ulega zmianie, choćby w relatywnie niewielkim stopniu. Pojęcie "oczywistej omyłki", ma wszak charakter niedookreślony, odsyłający do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, wyłączający w konsekwencji automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 732/07; wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1400/14; wyrok NSA z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2011/13). Skarżący wskazuje w skardze, że obie omyłki nie zmieniają merytorycznie rozstrzygnięcia, ale mogą prowadzić do wadliwego uznania stanu faktycznego przez organ powiatowy. Przypomnieć zatem należy, że przedmiotem sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu. Tryb sprostowania oczywistych omyłek w treści postanowienia nie może bowiem służyć weryfikacji merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii, której dotyczy to postanowienie. Tryb ten nie może bowiem zastępować postępowania instancyjnego. Niezależnie od powyższego, podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pozostaje możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Sąd nie podziela ogólnie sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. Sąd nie stwierdza, aby zaskarżone postanowienie uchybiło warunkom formalnym. Zarzut naruszenia zasady praworządności także w tej sprawie nie jest zasadny. Zarzut błędnego i niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy lub nieuwzględnienia interesu społecznego bądź słusznego interesu strony także nie znajduje uzasadnienia. Również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. statuujący zasadę zaufania obywateli do organów administracyjnych nie został naruszony w zakresie, w którym uzasadnionym byłoby uchylenie wydanych w tej sprawie postanowień. Reasumując, skoro zaskarżone postanowienia nie naruszają norm obowiązującego prawa, zaś zarzuty podniesione w skardze nie mogły skutecznie podważyć jego legalności, Sąd zobligowany był skargę oddalić. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.