VII SA/Wa 149/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala W dniu 16 września 2010 roku wpłynął do Starosty W.wniosek P.SA z siedzibą w W., ul. [...]o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] -wieży typu Pfleiderer o wysokości H= 34 m z systemem anten, kontenerem, linią zasilania na działce o nr ew. [...] z obrębu [...]. Starosta W., decyzją NR [...]z dnia [...]lipca2011 roku, znak: [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], tj. wieży typu pfleiderer o wysokości 34 m wraz z systemem anten, kontenera oraz linii zasilającej na części działki nr ew. [...] położonej w obrębie J., w gminie O.. Zostało to potwierdzone opinią gminy O.- Wydział Środowiska i Rolnictwa dotyczącą kwalifikacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej PLUS GSM nr [...] w J., przy ul. [...], dz. nr ew. [...], która mówi, że ,, Planowana Inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko. Inwestycja nie wymaga wstępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie nie kwalifikuje się jako wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, jak również do przedsięwzięć dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko nie jest obligatoryjne zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów dnia 9 listopada 2004 w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na rodowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do iporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko( Dz. U. z dnia 3 grudnia 2004r) " W dokumentacji opisano istotne z punktu widzenia oddziaływania parametry techniczne planowanego przedsięwzięcia. Wskazano, iż przy zachowaniu projektowanych parametrów, przekroczenie wartości gęstości mocy określonych jako maksymalne dla terenów dostępnych dla ludzi, w świetle rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów(Dz. U. Nr 192, poz. 1883) wystąpi dla anten sektorowych w przedziale wysokości 15,8 m.n.p.t do 38,6 m.n.p.t. oraz dla anten radioliniowych w przedziale wysokości 32,6 m.n.p.t do 34,9 m.n.p.t ; maksymalny zasięg dla anten sektorowych nie przekroczy odległości 84 m, a dla anten radioliniowych 27,9 m. Wiązki promieniowania o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 emitowane będą tylko przez anteny nadawcze sektorowe i anteny linii radioliniowych, w wolną przestrzeń niedostępną dla ludzi tzn. wszelkie miejsca do których dostęp ludności jest niemożliwy, zabroniony, utrudniony lub wymaga posługiwania się sprzętem technicznym /definicja terminów użytych w wyjaśnieniach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko( dz. U. Nr 158, poz. 1105)./, w związku z czym nie będą negatywnie oddziaływały na ludzi. Po rozpoznaniu odwołań E. C., P. C., L. B. i M. M. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]grudnia2011r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty W., decyzją NR [...]z dnia [...]lipca2011 roku, Organ II-ej instancji, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał na przepis art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z dnia 7 listopada 2008 r. z późn. zm.). Stwierdził, że z przepisu tego wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Analizując pod tym kąten kwestionowaną decyzję Wojewoda [...]stwierdził, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę Starosty W.NR [...]z dnia [...]lipca2011 roku, nie należy, w myśl § 2 ust. 1 pkt 7 albo w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda wskazał, że ww. przepisów jednoznacznie wynika, że aby sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko było wymagane, w sytuacji gdy anteny mieszczą się przedziale mocy najmniej od 2000 W do 5000 W, to miejsca dostępne dla ludności winny znajdować się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Wynika to jednoznacznie z brzemienia § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a ww. rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko należą instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W drugim przypadku, w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a cyt. rozporządzenia, sporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należą instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z "Analizy wpływu inwestycji na środowisko", sporządzonej w maju 2011 roku wynika, że "/.../ stacja będzie emitowała pola elektromagnetyczne w paśmie częstotliwości 900 Mhz, 1800 Mhz, 2100 Mhz i 18-23 Ghz i 32-38 Ghz (dokładna częstotliwość pracy radiolinii zostanie ustalona w momencie uruchomienia stacji) a ich moc równoważna izotopowo będzie wyższa niż 100 W i łącznie będzie 32403,2 W". Oznacza to, zdaniem Wojewody, że w niniejszym postępowaniu żadna z podanych wyżej sytuacji nie występuje, ponieważ anteny zostały zawieszone na wieży o wysokości 34 m nad poziomem terenu, a wysokość zawieszenia tych anten będzie wynosić min. 30 m n.p.t. Jak wynika z powyższej "Analizy wpływu inwestycji na środowisko" cyt. - ,,Inwestycja nie spowoduje potrzeby zmiany zagospodarowania otoczenia obiektu. Nie wpłynie ona również w znaczący sposób na zmianę walorów krajobrazowych. Zarówno podczas budowy jak i podczas eksploatacji nie będzie oddziaływać w sposób niekorzystny na poszczególne elementy środowiska, tj. powietrze, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, klimat akustyczny oraz świat roślinny i zwierzęcy. Stacja bazowa nie będzie również źródłem odpadów ". Jak stwierdził autor ww. opracowania - Przedmiotowa stacja bazowa będzie w rozumieniu przepisów Ustawy Prawo Ochrony Środowiska oraz przepisów wykonawczych, instalacją zakwalifikowaną do przedsięwzięć, dla których nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ". Autor "Analizy" w części określonej jako "Okoliczna zabudowa w promieniu 2 krotności maksymalnego zasięgu oddziaływania pól elektromagnetycznych (o wartości powyżej 0,1 W/m2) od obiektu sieciowego z podaniem ich wysokości oraz lokalizacji (azymut wzglądem SB)" stwierdził, że cyt.: " W azymucie 60° w odległości 10 m od wieży znajduje się budynek o wysokości około 8 metrów. W azymucie 180° nie znajduje się żaden budynek. W azymucie 300° w odległości 5 metrów od wieży znajduje się budynek o wysokości ok. 10 metrów. W tym samym azymucie w odległości ok. 21 metrów znajduje się budynek o wysokości ok. 13 metrów. W odległości 237 merów od wieży znajduje się budynek o wysokości 10 metrów. W odległości ok. 51 metrów od wieży znajdują się budynki o wysokości 7 oraz 6 metrów. W odległości 59 metrów od wieży znajduje się budynek o wysokości 11,5 metra. Pozostałe budynki znajdują się poza zasięgiem ponadnormatywnego promieniowania. Obszary dostępne dla ludności w promieniowaniu 2 krotności maksymalnego zasięgu oddziaływania pól elektromagnetycznych (o wartości powyżej O, 1 W/m2) od obiektu sieciowego". Stwierdził ponadto, że cyt. : "Zgodnie z wykładnią przepisów Ustawy z dnia 27.04.2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) przez Ministra Ochrony Środowiska prezentowaną w piśmie [...] z dnia 28 marca 2002 r. budowa stacji bazowej nr [...] nie spowoduje występowania uciążliwości w rozumieniu wymagań (przepisów) ochrony środowiska zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397) ". Reasumując, zdaniem Wojewody, analiza przedstawionego materiału dowodowego wykazała, że nie można mówić o naruszeniu art. 59 i art. 71 ustawy z dnia 03 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, ponieważ inwestycja nie należy ani do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani też do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ zgodził się ze stanowiskiem inwestora, zawartym w piśmie z dnia 13 czerwca 2011 roku, iż cyt. : " Urządzenia przewidziane dla przedmiotowej inwestycji wskazują, że promieniowanie powstałe w wyniku ich eksploatacji nie powoduje, aby mogły być uznane jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Taka kwalifikacja następuje z mocy prawa i nie wymaga żadnego dodatkowego orzeczenia administracyjnego. Kwalifikacja ta przesądza również z mocy samego prawa na podstawie art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ". Organ II instancji podkreślił, ze organ I instancji sprawdził również zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w O.z dnia [...]czerwca2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla fragmentu wsi J. (Dz. Urzęd. Woj. [...]Nr [...], poz. [...]) działka, na której planowana jest inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem "MU" - teren zabudowy mieszkaniowo- usługowej. W § 12 ust. 1 pkt 1 plan ustala dla tego terenu jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę realizowaną w formie budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a w ust. 1 pkt 6 plan ogranicza wysokość projektowanej zabudowy mieszkaniowej do 3 kondygnacji (w tym piwnice, sutereny, poddasza nieużytkowe) a zabudowy produkcyjno-usługowej do 2 kondygnacji (liczone od powierzchni terenu do górnej krawędzi dachu). Ograniczenie powyższe dotyczy wyłącznie obiektów kubaturowych, nie dotyczy zaś innych obiektów. Tym samym nie można mówić o naruszeniu ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla fragmentu wsi J.. Skargę do Sądu wniósł P.C., który zarzucił decyzji naruszenie: 1) art. 8 w powiązaniu z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutów odwołania oraz nie wyjaśnienie powodów na podstawie, których organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że oddziaływanie inwestycji zamyka się w granicach jednej działki w sytuacji, w której stron postępowania jest kilka. 2) art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 kpa (Dz.U.00.98.1071 z późniejszymi zmianami) - poprzez a) niedokonanie subsumcji polegającej na wskazaniu konkretnej jednostki prawnej z jednoczesnym wskazaniem, jak ustalono do niej stan faktyczny, z uwagi na niewyjaśnienie sposobu ustalania i kwalifikowania inwestycji, z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich, jak "wzdłuż lub w osi głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", brak objaśnienia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, kształtu wiązki, określenia, czy organ przyjął jako wyznacznik kreskę narysowana na mapie czy też konkretną wartość pola elektromagnetycznego, b) przyjęcie stanu faktycznego oraz prawnego w kwestii konieczności wymogu uzyskania lub nie decyzji środowiskowej ustalonego przez osobę niebędącą pracownikiem organu administracji publicznej oraz nieuczestniczącą w postępowaniu, c) nie określeniu przedmiotu sporu. 3) art. 35 ust 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane poprzez stwierdzenie, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem bez dokonania precyzyjnego wyjaśnienia i wskazania, z jakich powodów organ przyjął, iż obiekty nie kubaturowe nie podlegają ograniczeniom wysokościowym. 4) art. 3 pkt. 20 w związku z art. 28 ust 2 ustawy prawo budowlane w powiązaniu z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Naruszenie to polega na nieustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji. Zabrakło też zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. Ponadto wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania. 5) art. 63 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 5 ust 1 pkt. 9 ustawy prawo budowlane w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności porządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust 1 oraz ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska - poprzez wprowadzenie ograniczeń wysokościowych poza terenem, co, do którego inwestor posiada tytuł prawny, bez jednoczesnego utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Przepisy ustawy prawo budowlane w art. 32-35 określają zakres działania organu architektoniczno-budowlanego przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę choćby nawet w wyniku zrealizowania inwestycji objętej projektem doszło do pogorszenia warunków użytkowych na działce sąsiedniej w porównaniu ze stanem dotychczasowym, o ile powstałe w wyniku takiej inwestycji warunki mieszczą się w obowiązujących normach. /patrz: wyrok z dnia 11 grudnia 2008 r., II SA/Ol 822/2008/. Punktem wyjścia dla rozpatrzenia zasadności skargi wniesionej w niniejszej sprawie uczynić należy regulację wynikającą z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którą właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na skutek zgłoszenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wszczyna się zatem postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno - budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót, albo brak takiej możliwości ze względu na niedopuszczenie do tego przez organ. W związku z powyższym, głębszej analizy wymaga ocena charakteru zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zasad ich interpretacji, zważywszy, że ustalenia w ten sposób poczynione pozwolą na wyciągnięcie wniosków, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zwrócić należy uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Oznacza to, że plan miejscowy jako akt normatywny stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej, zaś do wykładni norm planistycznych zawartych w tym przepisie gminnym stosować należy wszystkie metody interpretacyjne właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Orzecznictwo sądów stoi jednolicie na stanowisku akcentującym prymat wykładni językowej, dopuszczającym możliwość sięgania po inne dyrektywy interpretacyjne dopiero wtedy, gdy ta interpretacja zawodzi. Zgodnie z uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w O.z dnia [...]czerwca 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla fragmentu wsi J. (Dz. Urzęd. Woj. [...]Nr 182, poz. 2998) działka, na której planowana jest inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem "MU" - teren zabudowy mieszkaniowo- usługowej. W § 12 ust. 1 pkt 1 plan ustala dla tego terenu jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę realizowaną w formie budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a w ust. 1 pkt 6 plan ogranicza wysokość projektowanej zabudowy mieszkaniowej do 3 kondygnacji (w tym piwnice, sutereny, poddasza nieużytkowe) a zabudowy produkcyjno-usługowej do 2 kondygnacji (liczone od powierzchni terenu do górnej krawędzi dachu). Ograniczenie powyższe dotyczy wyłącznie obiektów kubaturowych, nie dotyczy zaś innych obiektów. Należy przy tym mieć na względzie, iż podstawową zasadą planowania przestrzennego jest dopuszczalność wszystkiego, co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego, a logicznym tego uzasadnieniem jest okoliczność, iż przepisy o planowaniu przestrzennym ograniczają prawa obywateli, w tym konstytucyjnie chronione prawo własności. W demokratycznym państwie prawa wpływ władzy publicznej na wykonywanie prawa własności jest ograniczony tylko do wyraźnie określonych ustawowo przypadków i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). W ocenie sądu stanowisko organów administracji budowlanej, dokonujących interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy słuszność dokonanych przez organy obu instancji ustaleń. Nie można mówić o naruszeniu ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla fragmentu wsi J. ponieważ ograniczenie powyższe dotyczy wyłącznie obiektów kubaturowych, nie dotyczy zaś innych obiektów. W kwestii dotyczącej obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko należy wskazać przepis art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z dnia 7 listopada 2008 r. z późn. zm.). Z przepisu tego wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W dacie orzekania przez organy obu instancji obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podstawową kwestię w omawianym przypadku było zatem to, czy inwestycja objęta pozwoleniem na budowę Starosty W.NR [...]z dnia [...]lipca2011 roku, znak: [...]należy, w myśl § 2 ust. 1 pkt 7 albo w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z ww. przepisów jednoznacznie wynika, że aby sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko było wymagane, w sytuacji gdy anteny mieszczą się przedziale mocy najmniej od 2000 W do 5000 W, to miejsca dostępne dla ludności winny znajdować się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (mowa tu o promieniowaniu jednej antenie, a nie o promieniowaniu wszystkich anten).Wynika to jednoznacznie z brzemienia § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a ww. rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko należą instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W drugim przypadku, w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a cyt. rozporządzenia, sporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należą instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z "Analizy wpływu inwestycji na środowisko", sporządzonej w maju 2011 roku wynika, że "/.../ stacja będzie emitowała pola elektromagnetyczne w paśmie częstotliwości 900 Mhz, 1800 Mhz, 2100 Mhz i 18-23 Ghz i 32-38 Ghz (dokładna częstotliwość pracy radiolinii zostanie ustalona w momencie uruchomienia stacji) a ich moc równoważna izotopowo będzie wyższa niż 100 W i łącznie będzie 32403,2 W". Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu żadna z podanych wyżej sytuacji nie występuje, ponieważ anteny zostały zawieszone na wieży o wysokości 34 m nad poziomem terenu, a wysokość zawieszenia tych anten będzie wynosić min. 30 m n.p.t. Ze sporządzonej "Analizy wpływu inwestycji na środowisko" wynika, że cyt. - "Inwestycja nie spowoduje potrzeby zmiany zagospodarowania otoczenia obiektu. Nie wpłynie ona również w znaczący sposób na zmianą walorów krajobrazowych. Zarówno podczas budowy jak i podczas eksploatacji nie będzie oddziaływać w sposób niekorzystny na poszczególne elementy środowiska, tj. powietrze, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, klimat akustyczny oraz świat roślinny i zwierzęcy. Z akt sprawy wynika również, że inwestor konsekwentnie wskazywał, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wobec czego jej zdaniem nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ani też uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Poza tym Sąd stoi na stanowisku, jakie zostało już w doktrynie i orzecznictwie wypracowane, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem infrastruktury technicznej, a tym samym jest inwestycją infrastrukturalną. Ponadto jest to inwestycja o charakterze publicznym i w konkretnym przypadku wyczerpuje znamiona definicji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy takim rozumieniu charakteru inwestycji stwierdzić należy, iż jej realizacja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Urząd Gminy O.pismem z dn. 18.10.20l0r. potwierdził, iż wszelkie ustalenia dotyczące budowy inwestycji telekomunikacyjnych reguluje - ustawa z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych( Dz. U. z 2010r., Nr 106) i jest ona nadrzędna w stosunku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt zgodny jest z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno- budowlanymi oraz pod względem kompletności oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, które załączone są do projektu budowlanego a w szczególności: opinia ZUD Nr [...] Starosty W., Decyzja nr [...]Zarządu Powiatu W., opinia nr [...]Zarządu Dróg Powiatowych, opinia nr [...]Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta i Gminy O., opinia nr [...] Urzędu Lotnictwa Cywilnego, opinia nr [...]Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, Decyzja wyłączenia z produkcji rolnej nr [...]Starosty W.. Reasumując Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej o naruszeniu art. 35 ust 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane poprzez stwierdzenie, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, art. 3 pkt. 20 w związku z art. 28 ust 2 ustawy prawo budowlane w powiązaniu z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Sąd zauważa, iż wbrew zarzutom skargi postępowanie dowodowe organu w sposób wyczerpujący doprowadziło do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 k.p.a.), a w jego trakcie wyczerpująco zebrano i rozpatrzono w cały materiał dowodowy. Sąd zauważa też, że na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) Z tych względów wobec braku okoliczności uzasadniających stwierdzenie naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 p.p.s.a. na zasadzie przepisu art. 151 ustawy Sąd skargę oddalił.