VII SA/Wa 1490/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej N. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. W dniu 17 kwietnia 2014 r. Wspólnota Mieszkaniowa N. w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. W skardze został sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], który jednak nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym na dz. ew. nr [...], [...], [...], [...] oraz budowie dróg dojazdowych, przyłączy do sieci infrastruktury technicznej, wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, energetycznej i teletechnicznej i rozbiórce boksów garażowych na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W. Strona skarżąca nie wyjaśniła ani nie uprawdopodobniła na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Dlatego Sąd nie ma żadnej możliwości oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być realna i poparta stosownymi dowodami. Strona na gruncie art. 61 § 3 ppsa zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wskazania tej szkody i jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.