VII SA/Wa 1490/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący:, Sędzia WSA, Artur Kuś, , Sędziowie: Sędzia WSA, Asesor WSA, Protokolant: specjalista, Bogusław Cieśla, Iwona Ścieszka (spr.), Ewa Sawicka-Bożek, , , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 czerwca 2022 r. nr 539/OPON/2022 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę Wojewoda Mazowiecki decyzją z 14 czerwca 2022 r., sprostowaną postanowieniem z 4 lipca 2022 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy Nr 8/R/2022 z dnia 15 kwietnia 2022 r. odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 185/D/MC/97 z dnia 12 marca 1997 r. zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany wraz z projektem zagospodarowania działki - terenu i zezwalającej inwestorowi - "[...]" Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na budowę wolno stojącej hali - Studio TV na okres czasowy z terminem użytkowania do 3 lat, na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W., w części dotyczącej: określenia czasu użytkowania obiektu wolno stojącej hali - Studio TV na okres czasowy z terminem użytkowania do 3 lat oraz warunku zawartego w pkt 11 decyzji dotyczącego rozbiórki obiektu po upływie 3 lat od dnia wydania tej decyzji na każde żądanie organu d/s nadzoru budowlanego. Decyzja ta została wydana przy zaistnieniu następujących okoliczności. W dniu 2 września 2021 r. do Prezydenta m.st. Warszawy wpłynął wniosek [...] S.A. o wygaśnięcie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 12 marca 1997 r. zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany wraz z projektem zagospodarowania działki - terenu i zezwalającej inwestorowi - "[...] " Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na budowę wolno stojącej hali - Studio TV na okres czasowy z terminem użytkowania do 3 lat na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W., w opisanej wyżej części. Decyzją z 15 kwietnia 2022 r. Prezydent m.st. Warszawy odmówił stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji własnej z 12 marca 1997 r. Organ zaznaczył, że – jak wywodził wnioskodawca - przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia wskazanej decyzji w części dotyczącej: określenia czasu użytkowania obiektu - wolno stojącej hali - Studio TV na okres czasowy z terminem użytkowania do 3 lat oraz warunku zawartego w pkt 11 decyzji, tj. obowiązku rozebrania obiektu po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji na każde żądanie organu ds. nadzoru budowlanego, w powyższym przypadku, jest jej bezprzedmiotowość z uwagi na to, iż inwestor po okresie wieloletniego korzystania z nieruchomości na podstawie umowy najmu, nabył prawo użytkowania wieczystego nieruchomości. Odmawiając uwzględnienia złożonego wniosku Prezydent m.st. Warszawy zaznaczył, że użyte w treści art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. pojęcie bezprzedmiotowości decyzji należy wiązać z brakiem podmiotu lub przedmiotu stosunku prawnego. Żadna z takich sytuacji w niniejszej sprawie nie zachodzi. Nie można w stanie faktycznym niniejszej sprawy mówić o bezprzedmiotowości o charakterze podmiotowym, gdyż nie przestał istnieć podmiot sprawy - jest nim wnioskodawca. Nieuzasadnione byłoby również stwierdzenie, że doszło do bezprzedmiotowości przedmiotowej, albowiem nie przestał istnieć przedmiot stosunku prawnego, którym jest budynek hali - Studio TV. Na skutek wniesionego przez Spółkę [...] S.A. odwołania sprawę rozstrzygnął Wojewoda Mazowiecki, który podzielił spostrzeżenia i ocenę Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy. Wojewoda wyjaśnił, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest instytucją nadzwyczajną, mającą zastosowanie w ściśle określonych przypadkach (art. 162 § 1 k.p.a.). Odrębne przesłanki wygaśnięcia decyzji zawiera art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, który nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Następnie Wojewoda wskazał, że w świetle art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest jej bezprzedmiotowość oraz istnienie interesu społecznego lub interesu strony, który uzasadnia podjęcie przez organ takiego rozstrzygnięcia. Wojewoda zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wygaśnięcie wskazanej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 12 marca 1997 r., w części dotyczącej: określenia czasu użytkowania obiektu - wolno stojącej hali - Studio TV na okres czasowy z terminem użytkowania do 3 lat oraz warunku zawartego w pkt 11 decyzji na każde żądanie organu d/s nadzoru budowlanego, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., wniosła [...] S.A., wskazując, że decyzja w części określającej termin użytkowania obiektu oraz rozbiórki stała się bezprzedmiotowa, z uwagi na nabycie przez wnioskodawcę prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, po okresie korzystania z nieruchomości na podstawie umowy najmu oraz ze względu na możliwość użytkowania obiektu bez ograniczeń czasowych, co wynika z treści pozwolenia na użytkowanie. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do przedmiotowego wniosku przesłanki ustalone w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie zostały spełnione, podniesione zaś zarzuty odwołania nie podważają oceny prawnej stanu faktycznego dokonanej przez organ. Wojewoda podkreślił, że pojęcie bezprzedmiotowości decyzji należy wiązać z brakiem podmiotu lub przedmiotu stosunku prawnego. Brak podmiotu stosunku administracyjnoprawnego występuje np. w razie śmierci strony w zakresie uprawnień lub obowiązków o charakterze osobistym, które nie przechodzą na następców prawnych; rozwiązania jednostki organizacyjnej będącej stroną (bez następstwa prawnego), jak również w razie utraty przez stronę kwalifikacji do wykonywania uprawnień. Z brakiem przedmiotu stosunku administracyjnoprawnego mamy wówczas do czynienia, gdy np. w decyzji rozstrzygnięto odnośnie do praw lub obowiązków dotyczących rzeczy, co do których w wyniku ich zniszczenia lub istotnego przekształcenia te prawa lub obowiązki nie mogą być dalej realizowane, albo wtedy gdy strona zrezygnowała z uprawnienia. Analiza akt sprawy pozwoliła organowi odwoławczemu uznać, że wnioskodawca posiada uprawnienie do realizacji zamierzenia budowlanego wynikającego z decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda zgodził się również z ustaleniem Prezydenta m.st. Warszawy, że nie można w stanie faktycznym niniejszej sprawy mówić o bezprzedmiotowości o charakterze podmiotowym, gdyż nie przestał istnieć podmiot sprawy. Nie doszło też do bezprzedmiotowości przedmiotowej, albowiem nie przestał istnieć przedmiot stosunku prawnego, którym jest budynek hali - Studio TV. Istotne zaś z punktu widzenia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jest w pierwszej kolejności stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. ma zaś charakter deklaratoryjny od chwili, gdy wystąpiły przesłanki będące podstawą wygaśnięcia. W ocenie Wojewody, przedstawiona przez wnioskodawcę kwestia stanowiłaby podstawę do zastosowania art. 155 k.p.a. W związku z powyższym Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 15 kwietnia 2022 r. odmawiająca stwierdzenia wygaśnięcia w części decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 12 marca 1997 r. Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] S.A., reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 § 1 w zw. z art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. przez brak merytorycznego zbadania sprawy (w postępowaniu odwoławczym) w zakresie określonym przez stronę we wniosku o częściowe stwierdzenie wygaśnięcia decyzji; 2) art. 138 § 2 k.p.a. przez niezastosowanie w odniesieniu do decyzji wydanej przez Prezydenta m.st. Warszawy, w której nie rozpoznano istoty sprawy; 3) art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przez błędną wykładnię pojęcia "bezprzedmiotowości decyzji" i przyjęcie, że zachodzi ona tylko w sytuacji, gdy "przestał istnieć przedmiot stosunku prawnego", podczas gdy pojęcie to ma charakter klauzuli generalnej i w konsekwencji ma szersze znaczenie, w tym odnosi się do zmiany stanu faktycznego i prawnego w jakim została wydana decyzja, jak również do oceny celowości obowiązywania decyzji ze względu na zmianę stanu faktycznego i prawnego; 4) art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niezastosowanie w sytuacji, gdy ze względu na uzyskanie prawnorzeczowego tytułu prawnego do nieruchomości (istotną zmianę okoliczności faktycznych), pozwolenie na budowę z 1997 r., w którym określono termin użytkowania obiektu przez wzgląd na ówczesny - obligacyjny i terminowy - tytuł do nieruchomości, stało się bezprzedmiotowe w części dotyczącej czasu użytkowania i terminu rozbiórki obiektu; 5) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przez brak uwzględnienia, że ze względu na ostateczną i prawomocną odmowę żądania rozbiórki obiektu budowlanego wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pozwolenie na budowę z 1997 r., w części dotyczącej terminu rozbiórki obiektu budowlanego, stało się bezprzedmiotowe; 6) art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niezastosowanie w sytuacji, gdy ze względu na istotną zmianę stanu prawnego pozwolenie na budowę z 1997 r. w części dotyczącej terminu rozbiórki obiektu budowlanego, stało się bezprzedmiotowe. Wskazując na powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Uzasadniając skargę Spółka wywodziła, że zmiana tytułu prawnego (z obligacyjnego na użytkowanie wieczyste) do nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę w sposób istotny zmieniła pierwotny stan faktyczny sprawy. Ze względu na techniczną możliwość użytkowania obiektu bez ograniczeń czasowych – co wynika z treści pozwolenia na użytkowanie – zakreślony w decyzji o pozwoleniu na budowę z 1997 r. termin utracił pierwotne znaczenie prawne i stał się bezcelowy. Organ odmówił też "żądania" rozbiórki obiektu. W ocenie Spółki, ze względu na znaczny upływ czasu od wydania pozwolenia na budowę i wieloletniego, zgodnego z przepisami rozdziału 6 Prawa budowlanego, użytkowania tego obiektu, obecnie jedyną procedurą uzyskania "odpowiedniego" rozstrzygnięcia jest procedura częściowego stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów i uwarunkowań Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Z uwagi na tryb, w jakim będąca przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie decyzja Wojewody Mazowieckiego została wydana, istotnym jest zauważenie, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 i 2 i § 3 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji stwierdza, w drodze decyzji, jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. W przypadku, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji nie jest wystarczające dla stwierdzenia jej wygaśnięcia, bowiem należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony. Bezprzedmiotowość decyzji, również w części, zachodzi, jeżeli przestał istnieć któryś z elementów przesądzających o istnieniu stosunku prawnego skonkretyzowanego w tym akcie. Przedmiotem stosunku prawnego są zaś uprawnienia i obowiązki podmiotów wyprowadzone z norm prawa materialnego. Gdy zatem stan faktyczny, dla którego decyzja zawierała regulację powinnego zachowania się, przestał istnieć, wówczas regulacja ta staje się bezprzedmiotowa. Powstają bowiem nowe przesłanki faktyczne, które sprawiają, że decyzja nie odpowiada rzeczywistości w niej skonkretyzowanej. Powyższe uzasadnione jest spostrzeżeniem, że decyzja administracyjna wiąże tak długo, jak długo mamy do czynienia z elementami decydującymi o istnieniu danego, skonkretyzowanego w decyzji stosunku prawnego. Powstanie po wydaniu decyzji sytuacji czy układu stosunków społecznych odbiegających od czynników indywidualizujących dany stosunek prawny, ukształtowany lub ustalony w decyzji, kładzie kres istnieniu tego stosunku i musi oddziaływać na obowiązywanie decyzji, która jest wyrazem tych stosunków. [T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jako bezprzedmiotowej (art. 162 k.p.a.), PiP 1992, z.7] Akcentowana w skardze myśl o szerokim rozumieniu bezprzedmiotowości jest w doktrynie (patrz: A. Matan, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej, Warszawa 2020, s. 229-230) rozważana w następujących sytuacjach: Pierwsza, w której bezprzedmiotowość wynika z dekompozycji stosunku administracyjnoprawnego (odpada któryś z elementów stosunek taki konstytuujących, a więc przedmiot, podmiot, czy też podstawa prawna); Druga dotyczy stanu, w którym decyzja staje się bezprzedmiotowa, bowiem nie jest w stanie spełniać (realizować) celu, w jakim została wydana. (Cel decyzji obiektywnie odpada i to stanowi podstawę uznania jej za bezprzedmiotową); Trzecia, związana jest z sytuacją, w której przepis prawa administracyjnego materialnego stanowi o wygaśnięciu decyzji, nie odnosząc tego wygaśnięcia do elementów stosunku prawnego. Powyższe wywodzone jest ze spostrzeżenia, że w toku postępowania mogą zajść zdarzenia prawne (przyczyny), które czynią dalszy bieg postępowania niecelowym. W przypadku stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości będziemy także mieli do czynienia ze zdarzeniami prawnymi, które powodują jej niecelowość ze względu na brak możliwości jej wykonywania. Zauważa się zatem, że z bezprzedmiotowością prawomocnej decyzji administracyjnej mamy do czynienia w sytuacji, w której skonkretyzowany tą decyzją stosunek materialnoprawny przestaje istnieć, a ściślej rzecz biorąc, odpada jeden z jego elementów konstrukcyjnych. O wpływie zmian (przekształceń) stosunku administracyjnoprawnego w warstwie prawnej lub faktycznej na wygaśnięcie aktu ze względu na bezprzedmiotowość decydują przepisy prawa materialnego. (por. A. Matan, Funkcje instytucji stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej w trybie art. 162 § 1 i § 3 k.p.a., rebus.us.edu.pl) W okolicznościach rozpoznawanej sprawy kwestią zasadniczą jest możliwość stwierdzenia wygaśnięcia, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 12 marca 1997 r. zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany i zezwalającej inwestorowi na budowę wolno stojącej hali – Studio TV na okres czasowy z terminem użytkowania do 3 lat, w części dotyczącej ustalonego w tej decyzji okresu użytkowania obiektu do trzech lat oraz warunku zawartego w pkt 11 decyzji, który przyjmował, że: "po upływie 3 lat od dnia wydania nin. decyzji obiekt należy rozebrać na każde żądanie organu d/s nadzoru budowl.", z uwagi na jej bezprzedmiotowość związaną z nabyciem przez inwestora silniejszego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również z uwagi na odmowę nałożenia nakazu rozbiórki obiektu wobec technicznej możliwości użytkowania obiektu bez ograniczeń czasowych (decyzja z 25 września 2007 r. wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy). Podzielając ocenę i spostrzeżenia organu odwoławczego odzwierciedlone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd przychylił się do konstatacji, że warunki rozpoznawanej sprawy nie mogły doprowadzić do wygaśnięcia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 12 marca 1997 r. w opisanej wyżej części. Sąd zauważa, że treść postanowień decyzji dotyczących zakreślonego 3-letniego terminu użytkowania obiektu oraz obowiązku rozbiórki obiektu na każde żądanie organu nadzoru budowlanego po upływie tych 3 lat, nie przesądza o istnieniu stosunku prawnego skonkretyzowanego w tym akcie. Decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu pozostaje w obrocie prawnym i zarówno w sferze przedmiotowej jak i podmiotowej pozostaje aktualna. Zatem stan faktyczny w tej głównej osi nie stał się bezprzedmiotowy. A tylko stan bezprzedmiotowości stosunku - relacji, jaka zaistniała - mógłby wywołać skutek w postaci wygaśnięcia decyzji w całości bądź w części. Ta zatem część decyzji, która objęta jest wnioskiem o wygaśnięcie pozostaje dla głównego skutku udzielenia pozwolenia na budowę treścią towarzyszącą, która swoje podstawy znajduje w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodność obu tych aktów w powyższym aspekcie stanowi dodatkowy argument przemawiający za odmową wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę w żądanej części. W ocenie Sądu, zmiana charakteru prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w powiązaniu z uzyskanym już wcześniej i zrealizowanym uprawnieniem do jej zabudowy nie stanowi okoliczności, która mogłaby skutkować wygaśnięciem decyzji w części, w jakiej określa ona termin użytkowania obiektu, czy określa uprawnienia nadzoru budowlanego do żądania rozbiórki budynku po upływie tego terminu. Zaznaczyć trzeba, że prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej jest ściśle powiązane z prawem do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Inwestor powinien więc legitymować się prawem rzeczowym lub obligacyjnym do nieruchomości, z którego wynika prawo do posiadania tej nieruchomości i realizacji na niej danej inwestycji lub przeprowadzenia na niej robót budowlanych (rozbiórki), nie tylko w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę (rozbiórkę), lecz również przez cały okres realizacji inwestycji lub prowadzenia robót. Zaistniała zmiana w aspekcie tytułu władania nieruchomością na cele budowlane, z obligacyjnego na użytkowanie wieczyste, nie świadczy zatem o bezprzedmiotowości relacji, jaka została nawiązana treścią pozostającego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. Podobnie, odmowa wydania przez organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki obiektu – w aspekcie zawartej w pkt 11 decyzji dyspozycji, oraz możliwość jego użytkowania bez ograniczeń czasowych, nie mogły uczynić decyzji w opisanej części, bezprzedmiotową. Kolejne nowelizacje przepisów Prawa budowlanego, również w aspekcie wprowadzonej uproszczonej procedury legalizacyjnej, nie powodują – wbrew twierdzeniom skargi - automatyzmu w możliwości zachowania długotrwale użytkowanych obiektów, w szczególności poprzez wykorzystanie w tym celu instytucji wygaśnięcia decyzji. Nie sposób zatem uznać, by zaskarżona decyzja obarczona była wyprowadzoną w skardze wadliwością, skutkującą koniecznością wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego. Wbrew wywodom skargi, organ odwoławczy poddał pod rozwagę możliwość wygaszenia części decyzji w aspektach przywoływanych przez Spółkę. Powyższa konstatacja czyni nieuzasadnionym zarzut naruszenia art. 61 § 1 w zw. z art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. przez brak merytorycznego zbadania sprawy (w postępowaniu odwoławczym) w zakresie określonym przez stronę we wniosku o częściowe stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Dokonując zaś oceny przesłanek wygaśnięcia decyzji organ odwoławczy – wbrew twierdzeniom skarżącej – dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "bezprzedmiotowości decyzji" i nie naruszył art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie sposób również zgodzić się ze skargą, że decyzja Wojewody Mazowieckiego uchybiała normom wynikającym z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przez brak uwzględnienia, że ze względu na ostateczną i prawomocną odmowę żądania rozbiórki obiektu budowlanego wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pozwolenie na budowę z 1997 r., w części dotyczącej terminu rozbiórki obiektu budowlanego, stało się bezprzedmiotowe. Organ rozstrzygnął sprawę zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, prowadząc wyczerpująco postępowanie dowodowe, a następnie zgromadzony materiał dowodowy rozpatrzył wnikliwie w całokształcie sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.