VII SA/Wa 1491/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły ( spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą we [...] jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...]. Decyzją tą organ, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PlNB dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], znak: [...], zmieniającej na podstawie art. 155 k.p.a. własną decyzję ostateczną z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], znak: [...] nakładającą na [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...], jako na zarządcę należącego do Gminy [...] budynku wielorodzinnego przy ul. [...] we [...], obowiązek usunięcia w terminie do dnia [...] października 2009 r., w ww. obiekcie stwierdzonych nieprawidłowości, opisanych w ekspertyzie technicznej z października 2008 r. oraz w zaleceniach do projektu budowlanego ze stycznia 2009 r., opracowanych przez rzeczoznawcę budowlanego inż. T. Ś., w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i w tym zakresie wyznaczającą termin na dzień [...] wrzesień 2012 r. Z rozstrzygnięciem [...] WINB z dnia [...] lutego 2016 r., nie zgodziła się spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...], składając w ustawowym terminie odwołanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Jak wynika z akt sprawy, PINB dla miasta [...] prowadził postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego wielorodzinnego budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] we [...]. W wyniku przedłożonej przez skarżącą ekspertyzy z października 2008 r. oraz zaleceń do projektu budowlanego ze stycznia 2009 r., opracowanych przez rzeczoznawcę budowlanego inż. T. Ś., PINB dla miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nakazał [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...], jako zarządcy należącego do Gminy [...] wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] we [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, opisanych w ww. dokumentach przez wykonanie do dnia [...] października 2009 r.: 1) rozbiórki istniejącej więźby dachu i obu stropów poddasza, (drewno z rozbiórki wywieźć poza teren obiektu i natychmiast spalić), 2) wymiany więźby dachowej i poszycia dachowego metodą odtworzeniową na poddaszu i strychu, poszycie dachowe wykonać z dachówki ceramicznej karpiówki, więźbę wykonać z drewna sosnowego klasy C 27 z impregnacją przed montażem środkiem (np. "[...] ") poprzez kąpiel lub malowanie, 3) zamiast belek stropowych drewnianych na poddaszu - strychu i klatce schodowej, zastosować strop typu WPS 90 oparty na dźwigarach stalowych INP 180 - stali St3S z wypełnieniem płytkami żelbetonowymi 40 cm, 4) zamiast istniejącej podsufitki z desek zamontować płyty gipsowo-kartonowe wodoodporne na stelażach po uprzednim poprowadzeniu instalacji elektrycznej od istniejących gniazd na ścianach, 5) istniejącą podsufitkę na IV kondygnacji po należytym podstemplowaniu wykorzystać jako szalunek, który zostanie zdemontowany po zamontowaniu płyt WPS, a następnie po zamontowaniu instalacji elektrycznej zamontować płyty gipsowo-kartonowe wodoodporne, 6) przy wymianie stropu IV kondygnacji - podłogi poddasza, dokładnie podstemplować strop z krawędziaków drewnianych o wym. 12 cm x 12 cm, pod ścianami konstrukcyjnymi pomieszczeń. Jednocześnie do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości organ powiatowy zakazał użytkowania części obiektu, tj. lokali mieszkalnych nr [...] i nr [...] znajdujących się na IV piętrze budynku oraz lokali mieszkalnych nr [...] i nr [...] znajdujących się na poddaszu przedmiotowego budynku. I dalej, GINB podał, że w związku z wnioskiem spółki [...] Sp. z o.o. z dnia [...] października 2009 r., PINB dla miasta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], znak: [...] zmienił na podstawie art. 155 k.p.a. własną decyzję z dnia [...] marca 2009 r., w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i w tym zakresie wyznaczył termin na dzień [...] października 2011 r. Następnie, pismem z dnia [...] października 2011 r. Spółka ponownie wniosła o przedłużenie ww. terminu dotyczącego wykonania nałożonego obowiązku, tym razem do dnia [...] września 2012 r. Do wniosku dołączono "Opinię techniczną o możliwości zagwarantowania bezpieczeństwa mieszkańców podczas wykonywania remontu konstrukcji i pokrycia dachu oraz wymiany stropów w budynku przy ul. [...] we [...] u", sporządzoną przez mgr inż. T.J. we wrześniu 2011 r. Organ powiatowy przychylił się do tego wniosku i decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] zmienił na podstawie art. 155 k.p.a. własną decyzję z dnia [...] marca 2009 r. (zmienioną w zakresie terminu wykonania obowiązków decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r.), w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i w tym zakresie wyznaczył termin do dnia [...] września 2012 r. Podstawę wydania decyzji organu powiatowego z dnia [...] lipca 2012 r. stanowi art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.). Według tego przepisu, "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio". Orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy, narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy. I dalej, GINB wskazał, że decyzja PINB dla miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r., o której zmianę w części dotyczącej terminu wniosła [...] Sp. z o. o. wydana została w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Według art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Natomiast stosownie do ust. 2 art. 66 Prawa budowlanego "W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie". Organ wyjaśnił, że decyzja wydawana na podstawie art. 66 Prawa budowlanego ma charakter związany, bowiem w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, obligatoryjne jest wydanie decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości. Decyzja ta posiada również element uznaniowości, wyrażający się w ustaleniu terminu wykonania nałożonych obowiązków. Termin na wykonanie obowiązku nie wynika bowiem z ustawy. Ustawodawca nie zawarł również żadnych zaleceń co do sposobu określenia jego długości, pozostawiając tę kwestię uznaniu organów. W orzecznictwie wskazuje się, że organy ustalając termin wykonania obowiązków muszą brać pod uwagę okoliczności konkretnej sprawy, mając na uwadze zakres i skalę tych obowiązków i wskazywać taki termin, który umożliwi adresatowi ich wykonanie. Przy wyznaczaniu terminu konieczne jest uwzględnienie zakresu prac, które mają być wykonane oraz całokształtu okoliczności związanych z przygotowaniem i wykonaniem tych prac, w tym również konieczność uzyskania wymaganych prawem zezwoleń, pozwoleń czy uzgodnień. W zakresie dotyczącym określenia terminu wykonania obowiązków nałożonych w trybie art. 66 Prawa budowlanego, stanowiącym element uznaniowy decyzji należy więc - co do zasady - dopuścić możliwość zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.09.2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 876/13). Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy GINB stwierdził następnie, że wydanie decyzji PINB dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. na podstawie art. 155 k.p.a. nie narusza prawa. Jak wynika z wniosku spółki z dnia [...] października 2011 r. o zmianę terminu decyzji, argumenty w nim zawarte uzasadniały potrzebę przedłużenia terminu wykonania nałożonych w decyzji organu powiatowego z dnia [...] marca 2009 r. obowiązków, z uwagi na zalecenie wynikające z przedłożonej ekspertyzy wykwaterowania mieszkańców lokali na czas prowadzenia remontu. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skarżącej, decyzja PINB dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Należy wyjaśnić, że cechą rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Przy czym nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W orzecznictwie przyjmuje się dodatkowo, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt II OSK 1134/04). Mając powyższe na uwadze, GINB stwierdził, że [...] WINB prawidłowo zbadał przesłanki z art. 156 k.p.a. i zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji organu powiatowego z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającej własną decyzję z dnia [...] marca 2009 r., w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. [...] we [...]. Wskazana decyzja PINB dla miasta [...] została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W świetle powyższego nie ma podstaw do podważenia trafności rozstrzygnięcia [...] WINB z dnia [...] lutego 2016 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ podkreślił, że ocenie pod kątem obarczenia wadą nieważności w postępowaniu nieważnościowym podlegała wyłącznie decyzja PINB dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wydana na podstawie art. 155 k.p.a. w przedmiocie zmiany terminu wykonania obowiązku. Poza wskazaną oceną znajdowała się decyzja PINB dla miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r., nakładająca na [...] Sp. z o.o., jako na zarządcę należącego do Gminy [...] budynku przy ul. [...] we [...], obowiązek usunięcia w ww. obiekcie stwierdzonych nieprawidłowości w terminie do dnia [...] października 2009 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], wniosła spółka [...] Sp. z o. o. z siedzibą we [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 oraz pkt 4 - 6 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy; 2) art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7, oraz art. 52, a także art. 66 w zw. z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia w sprawie; 3) art. 155 k.p.a. poprzez brak zastosowania, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia w sprawie; 4) art. 6 - 8 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia w sprawie i poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a także zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca zaznaczyła, że przedmiot niniejszego postępowania stanowi decyzja zmieniająca pierwotną decyzję w zakresie terminu wykonania obowiązku. Tym samym z uwagi na podstawy stwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej również i ta decyzja winna być uznaną za nieważną. U podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest nieprawidłowe przyjęcie, iż pierwotna decyzja, która była następnie zmieniana, została wydana zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Tym samy skoro pierwotna decyzja winna być uchylona, to również decyzja zmieniająca ją jedynie w części, nie może pozostać w obiegu prawnym jako obowiązująca i nakładająca określone nią obowiązki. Organ posiłkuje się powołaniem na prawa nabyte, jednakże dokonuje pobieżnej wykładni nie uwzględniając wykładni przyjętej celem interpretacji art. 155 k.p.a. Prawa nabyte z decyzji administracyjnej są chronione uregulowaniem zawartym w art. 155 tylko w przypadku praw "dobrze nabytych" i taka ochrona nie służy prawom nabytym z decyzji dotkniętej wadą powodującą jej nieważność (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1997 r., III SA 917/96, MoPod 1998, Nr 6, s. 195). W pozostałym zakresie argumentacja z uwagi na ten sam stan faktyczny i prawny jest tożsama z argumentacją przytaczaną w skardze na pierwotną decyzję. Stąd też skarżąca podniosła dalej, że decyzja z dnia [...] marca 2009 r. błędnie zobowiązuje ją, jako adresata decyzji, zamiast Gminę [...], do wykonania obowiązków nałożonych ww. decyzją. Zdaniem skarżącej, ogólne zapisy umowy spółki, według której działalnością skarżącej jest działalność m. in. w zakresie gospodarowania i zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi stanowiącymi zasób komunalny nie uprawniają do przyjęcia, że każdorazowo spółka jest zarządcą odnośnie zasobu komunalnego Gminy [...]. W ocenie skarżącej, uznanie podmiotu za zarządcę należy każdorazowo rozpatrywać indywidualnie w oparciu o przekazane takiej osobie fizycznej czy prawnej kompetencje i związane z tym możliwości działania o charakterze właścicielskim. Skarżąca wskazała na niewykonalność decyzji z dnia [...] marca 2009 r. w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podniosła, że jedynie właściciel nieruchomości - Gmina [...] - decyduje i przekazuje środki finansowe dla spółki [...] Sp. z o.o. celem realizacji określonych inwestycji. Zachodzi zatem zależności spółki [...] Sp. z o.o. od decyzji Gminy [...] w zakresie jej zasobu komunalnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutów i argumentów w niej zawartych, i uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja GINB wydana została w trybie nadzwyczajnym, a zadaniem organów orzekających w tym trybie było ustalenie, czy weryfikowany akt jest dotknięty którąś z przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zważyć przy tym trzeba, iż postępowanie zakończone ww. decyzją GINB zostało wszczęte na wniosek skarżącej Spółki i dotyczyło decyzji PINB dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] zmieniającej ostateczną decyzję tego organu z dnia[...] marca 2009 r. nr [...] (nakładającą na [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...], jako na zarządcę należącego do Gminy [...] budynku wielorodzinnego przy ul. [...] we [...], obowiązek usunięcia w ww. obiekcie stwierdzonych nieprawidłowości w terminie do dnia [...] października 2009 r. i zakazującą użytkowania części tego obiektu do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości), w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i określającej termin jego wykonania na dzień [...] września 2012 r. Zważyć również należy, że kwestionując to orzeczenie i żądając jego unieważnienia skarżąca Spółka wskazała na przesłanki nieważności uregulowane w art. 156 § 1 pkt 2, 4, 5 i 6 k.p.a. Uzasadniając ich wystąpienie wskazała na wadliwe określenie w decyzji z 2009 r. podmiotu zobowiązanego do wykonania tego orzeczenia, albowiem (jak podała i konsekwentnie to stanowisko prezentowała w postępowaniu, a następnie przedstawiła w skardze), nie jest zarządcą ww. nieruchomości w rozumieniu ustawy Prawo budowlanego, a jedynie pełnomocnikiem właściciela tego obiektu (Gminy [...]) w sprawach dotyczących zarządzania i gospodarowania nieruchomościami. Stąd też, jak wskazała, podmiotem zobowiązanym do wykonania ww. decyzji powinna być Gmina [...], która poprzez swoją jednostkę organizacyjną - Zarząd Zasobu Komunalnego działa w zakresie zarządzania powierzonym zasobem komunalnym Gminy (a nie podmiot zależny, w tym finansowo, od Gminy [...], tj. Spółka [...]). Wskazała w efekcie w skardze, iż decyzja wydana w oparciu o art. 155 k.p.a., jako zmieniająca decyzję dotkniętą wadą nieważności, winna być unieważniona. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. uznał, iż ta ostatnia nie jest dotknięta żadną z wad nieważności uregulowanych w art. 156 § 1 k.p.a. Stanowisko to Sąd w pełni podziela. Rozwijając tę ocenę wskazać przede wszystkim trzeba, iż decyzja ostateczna z dnia [...] marca 2009 r., zmieniona w części kwestionowaną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., pozostaje w obrocie prawnym. Choć wniosek skarżącej o unieważnienie decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., obejmował także, a może: przede wszystkim decyzję z dnia [...] marca 2009 r., to nie doszło do stwierdzenia nieważności tej ostatniej w wyniku przeprowadzonego postępowania w ww. trybie nadzwyczajnym. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...]z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], znak: [...], nakładającej na [...]Sp. z o.o. z siedzibą we [...], jako na zarządcę należącego do Gminy [...] budynku wielorodzinnego przy ul. [...] we [...], obowiązek usunięcia w ww. obiekcie stwierdzonych nieprawidłowości, opisanych w ekspertyzie technicznej z października 2008 r. oraz w zaleceniach do projektu budowlanego ze stycznia 2009 r., opracowanych przez rzeczoznawcę budowlanego inż. T. Ś.. Wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1490/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej Spółki na to orzeczenie GINB z dnia [...] maja 2016 r. Choć wskazany wyrok Sądu jest nieprawomocny, to jednak z powyższego wynika, że GINB orzekając w niniejszej sprawie w dniu [...] maja 2016 r. nie mógł przyjąć, iż badana decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], zmieniająca w części (w trybie art. 155 k.p.a.), ww. decyzję z dnia [...] marca 2009 r., jest dotknięta wadą nieważności, bo zmienia decyzję dotkniętą taką wadą. W dacie orzekania tego organu, decyzja z dnia [...] marca 2009 r. pozostawała bowiem w obrocie prawnym. Zważyć zaś trzeba, iż dopóki nie zostanie wydana decyzja administracyjna stwierdzająca nieważność kwestionowanej decyzji, ta ostatnia korzysta z domniemania legalności. Tym samym argumentacja zawarta w skardze, a wskazująca na powyższą zależność, nie mogła odnieść już tylko z tej przyczyny zamierzonego skutku. Niezależnie od powyższego, Sąd stwierdza, iż ocena dokonana w niniejszej sprawie, uwzględniająca zarówno podstawę prawną weryfikowanej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], jak i decyzji zmienionej tymże orzeczeniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] oraz okoliczności towarzyszące ich wydaniu, jest prawidłowa. Sąd podziela w efekcie stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji o braku podstaw do zastosowania wobec badanego orzeczenia art. 156 § 1 k.p.a. I tak, zważyć trzeba, że badana decyzja wydana została w trybie uregulowanym w art. 155 k.p.a. na wniosek skarżącej Spółki, która pismem z [...] października 2011 r. (po raz drugi) zwróciła się o zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2009 r., w zakresie terminu wykonania obowiązku nałożonego tą decyzją, i przedłużenie tego terminu do dnia [...] września 2012 r. Do tego żądania skarżąca dołączyła dokumenty mające wskazywać na konieczność uwzględnienia jej żądania (tj. opinię techniczną o możliwości zagwarantowania bezpieczeństwa mieszkańców podczas wykonywania remontu konstrukcji i pokrycia dachu oraz wymiany stropów w budynku przy ul. [...] we [...], z września 2011 r., wykonaną przez rzeczoznawcę budowlanego). Zważyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. GINB weryfikując -w kontekście przesłanek nieważności- decyzję PINB dla miasta [...]z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], uwzględniającą ww. wniosek Spółki poprzez zmianę decyzji z dnia [...] marca 2009 r. w części dotyczącej terminu, prawidłowo uznał, iż nie jest ona dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, ani żadną inną z uregulowanych w art. 156 § 1 k.p.a. Prawidłowo przyjął, że określenie terminu wykonania obowiązków nałożonych w trybie art. 66 Prawa budowlanego, stanowi element uznaniowy decyzji. Dlatego też należy - co do zasady - dopuścić możliwość zmiany decyzji wydanej na podstawie art. 66 wskazanej ustawy, w części dotyczącej terminu, w omawianym trybie art. 155 k.p.a. Słusznie bowiem wskazał, iż uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze tego "luzu decyzyjnego", wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy, narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy. Prawidłowo, wskazując na powyższe, uznał tym samym iż decyzja nakładająca obowiązki ma charakter decyzji, "na mocy której strona nabyła prawo", bo tylko takich dotyczy ww. tryb z art. 155 Kodeksu. W konsekwencji zasadnie stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób zarzucić wydania badanej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 155 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i zmianę na jego podstawie decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2009 r. w części, po myśli stron postępowania (właściciela oraz zarządcy obiektu). Ocenę tę Sąd w pełni podziela. Sąd zauważa jednocześnie, iż skoro decyzja ostateczna nakładająca obowiązki, określiła jako podmiot zobowiązany do ich wykonania skarżącą Spółkę, to Spółka ta mogła skutecznie wnosić o zmianę w części tej decyzji ostatecznej, a organ procedując w trybie art. 155 k.p.a. nie miał w takich warunkach podstaw do kwestionowania czy weryfikowania jej przymiotu strony w sprawie. Z tych też przyczyn, nie ma podstaw, by stwierdzić, iż decyzja badana w niniejszej sprawie dotknięta jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 5 czy pkt 6 k.p.a. z przyczyn przedstawionych we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.