VII SA/Wa 1492/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) asesor WSA Wojciech Białogłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 kwietnia 2025 r. znak: DOR.521.16.2025.AMO w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również: organ odwoławczy) postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia S. K., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Ś. z [...] marca 2025 r. o wymierzeniu Staroście K., na podstawie art. 35 ust. 6 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, ze zm.), kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za każdy z 43 dni zwłoki w rozpatrzeniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę z [...] października 2021 r., tj. 21.500 złotych. Jak ustalił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w dniu [...] października 2021 r. do S. K. wpłynął wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] obręb geodezyjny H. N., gmina B.. Postanowieniem z [...] lutego 2022 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, S. K. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym oraz zawiadomił inwestora o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Starosta K. decyzją z [...] marca 2022 r., znak: [...], zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] obręb geodezyjny H. N., gmina B.. Wojewoda Ś. postanowieniem z dnia [...] marca 2025 r. stwierdził, że S. K. dopuścił się przekroczenia terminu załatwienia sprawy w przedmiocie rozpatrzenia złożonego w dniu [...] października 2021 r. wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2021 r. o 43 dni i wymierzył karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki, tj. 21 500 zł. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że pierwszą czynność w sprawie wniosku złożonego w dniu [...] października 2021 r., jaką było zawiadomienie z [...] lutego 2022 r. o wszczęciu postępowania S. K. podjął dopiero w 104 dniu od wpływu wniosku do organu, a całe postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę od wypływu wniosku do wydania decyzji trwało 132 dni. Według organu powyższe nie stanowi o respektowaniu przez S. K. ogólnej zasady, szybkości postępowania administracyjnego. Wcześniejsze podjęcie przez S. K. przewidzianych prawem działań, związanych z rozpatrzeniem złożonego wniosku, mogłoby uchronić ten organ przed zwłoką i karą pieniężną wymierzoną w trybie art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Na postanowienie Wojewody Ś. zażalenie w terminie wniósł S. K., w którym wskazał, iż złożony w dniu [...] października 2021 r. wniosek o pozwolenie na budowę ww. inwestycji nie był kompletny pod względem formalnym. Z akt sprawy wynika bowiem, że inwestorzy w dniu [...] lutego 2022 r. przedłożyli upoważnienie i opłatę za pełnomocnictwo. Zatem organ nie mógł rozpoznać merytorycznie podania, które zawierało jakikolwiek brak formalny. W tych okolicznościach, nie można przypisać organowi bezczynności, bowiem tylko prawidłowy formalnie wniosek może spowodować wszczęcie postępowania w sprawie administracyjnej i w konsekwencji wykreować obowiązek, właściwego organu administracji publicznej, załatwienia sprawy w sposób określony w art. 104 k.p.a. Wobec powyższych okoliczności Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodził się ze stanowiskiem Wojewody, że okres rozpatrywania ww. wniosku przez Starostę K. faktycznie wyniósł 132 dni od wpływu wniosku do decyzji. Następnie, od okresu trwania postępowania administracyjnego Wojewoda prawidłowo odliczył 65 dni z uwagi na art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego oraz 24 dni na uzupełnienie projektu budowlanego, które podlegają odliczeniu zgodnie z art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane. Po odjęciu ww. dni należało przyjąć, że Starosta dopuścił się 43 dni zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne, skutkujące karą pieniężną w wysokości 21.500 złotych. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji co do braku innych okoliczności, które skutkowałyby zmniejszeniem okresu trwania całego postępowania na podstawie art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane. Zaznaczył, że o ile wniosek niekompletny pod względem formalnoprawnym nie wszczyna postępowania administracyjnego, o tyle niekompletność wniosku pod względem materialnoprawnym powoduje jedynie wystąpienie przesłanki określonej w art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnia, iż podnoszona przez S. K. kwestia dotycząca późniejszego ustanowienia pełnomocnictwa nie stanowi braku formalnego wniosku. Jak wynika z akt wniosek o pozwolenie na budowę ww. inwestycji został złożony i podpisany przez inwestorów. Zatem późniejsze ustanowienie pełnomocnika nie może mieć wpływu na bieg terminu w związku ze złożeniem prawidłowego wniosku 26 października 2021 r. Za dzień wszczęcia postępowania należy więc przyjąć 26 października 2021 r., tj. dzień wpływu kompletnego pod względem formalnym wniosku o pozwolenie na budowę do organu. Organ odwoławczy nie przychylił się też do argumentacji S. jakoby okres opóźnienia był spowodowany przyczyną niezależną od organu, jakim była pandemia COVID-19. Wstrzymanie rozpoczęcia oraz zawieszenie biegu terminów prawa administracyjnego z uwagi na pandemię COVID-19 miało miejsce w okresie od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., a w realiach niniejszej sprawy wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął do S. K. [...] października 2021 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że pierwszą czynność w spornym postępowaniu administracyjnym, jaką było zawiadomienie stron o jego wszczęciu, S. K. podjął dopiero w 104 dniu po wpływie wniosku do organu. Powyższe nie stanowi o respektowaniu przez S. K. ogólnej zasady szybkości postępowania administracyjnego w analizowanym przypadku. Wcześniejsze podjęcie przez Starostę K. przewidzianych prawem działań, związanych z rozpatrzeniem złożonego wniosku, mogłoby uchronić ten organ przed zwłoką i karą pieniężną wymierzoną w trybie art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W skardze na opisane wyżej postanowienie organu odwoławczego, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. K. zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść skarżącego, 2) art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez jego błędną wykładnię ewentualnie niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przewidziany tym przepisem termin liczony winien być od daty złożenia wadliwego wniosku, a nie od daty jego uzupełnienia, a w konsekwencji ustalenie zwłoki w wydaniu decyzji S. z dnia [...] marca 2022 r. w wymiarze uwzględniającym okres pomiędzy złożeniem wadliwego wniosku a jego uzupełnieniem; 3) art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że S. K. dopuścił się zwłoki w wydaniu decyzji z [...] marca 2022 r. w wymiarze 43 dni, podczas gdy wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie nastąpiło z opóźnieniem, a zatem z przyczyn niezależnych od S. K., 3) art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy związane z funkcjonowaniem urzędu w sytuacji wzmożonej ilości składanych wniosków o pozwolenie na budowę oraz problemami kadrowymi nie stanowiły okoliczności niezależnych od organu i w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na uznaniu za prawidłowe wliczenie do terminu, w jakim wydana została przez S. decyzja z [...] marca 2022 r. okresów opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od S. K. – co w konsekwencji skutkowało oddaleniem zażalenia S. K. na postanowienie Wojewody Ś. z [...] marca 2025 r., które winno zostać uwzględnione. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, jak również zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2025 r. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono m.in. informacje dotyczące zasobów kadrowych jednostki odpowiadającej za rozpatrywanie spraw pozwolenia na budowę, wykaz pozostałych zadań realizowanych przez pracowników merytorycznych tej jednostki i dane statystyczne spraw w niej rozpatrywanych. Skarżący wskazał ponadto na wzrost nieobecności pracowników w istotnym dla sprawy okresie. Przedstawił ponadto informacje o stanie finansów Powiatu K.. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że argumenty zawarte w skardze stanowią powielenie argumentacji zawartej w zażaleniu S. K. na postanowienie Wojewody Ś. z [...] marca 2025 r., znak: [...]. Zatem organ wskazał, że argumenty te były już analizowane i ustosunkowano się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GINB z [...] kwietnia 2025 r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu wojewódzkiego nie naruszają prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dn. [...] kwietnia 2025 r. o wymierzeniu S. K., na podstawie art. 35 ust. 6 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, ze zm.), kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za każdy z 43 dni zwłoki w rozpatrzeniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę z [...] października 2021 r., tj. 21.500 złotych. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów stanowił w rozpoznawanej sprawie art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji – organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że nałożony w powyższym przepisie na organ obowiązek wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni stanowi instrument realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Ustawodawca przewidział jako zasadę obowiązek zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę najpóźniej w 65-tym dniu od dnia wpłynięcia wniosku w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1148/17, LEX nr 2426724). Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej pomimo podejmowanych, przewidzianych prawem działań i przy zachowaniu wszystkich reguł prawidłowego postępowania – nie ma możliwości wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Do powyższych przypadków odnosi się przepis art. 35 ust. 8 Pr.bud., zgodnie z którym do terminu, o którym mowa w ust. 6 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. W niniejszej sprawie organy zasadnie określiły więc początek biegu terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud., na dzień 26 października 2021 r., czyli dzień wpływu do Starostwa Powiatowego w K. kompletnego pod względem formalnym wniosku o pozwolenie na budowę inwestorów. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 k.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Zarówno Wojewoda, jak i GINB prawidłowo ustaliły, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie można przyjąć, by wniosek ten był obarczony brakami formalnymi. Mając na względzie treść art. 61 § 3 i art. 64 § 2 k.p.a. prawidłowo przyjęto zatem, że ustawowy termin 65 dni na rozpoznanie wniosku rozpoczął bieg od dnia jego złożenia. Sąd podzielił ustalenia organów, zgodnie z którymi okres rozpatrywania wniosku przez S. K. wyniósł faktycznie 132 dni, ( od daty wpływu wniosku z dn. [...] października 2021 r. do wydania decyzji z dn. [...] marca 2022 r.) a zwłoka w jego terminowym rozpoznaniu, po odliczeniu 65-dniowego terminu na rozpoznanie wniosku oraz 24 dni w związku z nałożonym postanowieniem obowiązku uzupełnienia braków, wyniosła 43 dni. W niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie niewadliwie uznały, że nie nastąpiły żadne pozytywne przesłanki wyłączające bądź ograniczające odpowiedzialność organu za niewydanie w terminie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przede wszystkim należy zauważyć, że w sprawie nie jest sporne, że wniosek inwestora o zmianę pozwolenia na budowę nie był obarczony brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie mu dalszego biegu, a tym samym by wadliwe było obliczenie terminu na jego rozpoznanie przez Wojewodę i GINB. Za uwzględnieniem skargi nie mogą przemawiać również zarzuty skargi, dotyczące pominięcia przywołanych w art. 35 ust. 8 Pr.bud. przyczyn niezależnych od organu. Przywoływane przez S. K. i obszernie zaprezentowane okoliczności związane z utrudnionym funkcjonowaniem S. w sytuacji zwiększonej liczby wniosków, przy jednoczesnych problemach kadrowych, wywołanych m. in. przez epidemię COVID-19 będąc przyczynami pozaprawnymi, nie mogą być brane pod uwagę jako argumenty, przesądzające o niezgodności z prawem postanowień organów. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przyczyny od organu niezależne to takie, które są zdarzeniami zewnętrznymi, a przykładami takich zdarzeń są działania sił przyrody, innych organów, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub brak akt sprawy, które zostały przekazane do sądu administracyjnego. Od obowiązków stanowiących kompetencję organu nie zwalniają trudności obiektywne, jak brak etatów, duża ilość wpływających do organu spraw (por. wyrok NSA z 9 marca 2018 sygn. I OSK 2525/16). Zauważa się, że problemy organizacyjne organu wynikające z obciążenia liczbą spraw czy braków kadrowych nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony i wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki (por. wyroki NSA z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2542/16; z dnia 1 października 2021 r., sygn. akt II OSK 1530/21). Co prawda powołane wyroki dotyczą spraw, w których przedmiotem kontroli sądu była bezczynność czy przewlekłość organu, jednak skoro art. 35 ust. 8 Pr.bud., jest odwzorowaniem art. 35 § 5 k.p.a., w którym również jest mowa o przyczynach niezależnych od organu, stanowiska wyrażone orzecznictwie mogą stanowić wskazówkę interpretacyjną rozumienia tego pojęcia. Zarówno bowiem w art. 35 ust. 8 Pr.bud., jak i w art. 35 § 5 k.p.a. ustawodawca zakreślił maksymalny termin na załatwienie sprawy, oczywiście z pewnymi wyjątkami, których nie można interpretować rozszerzająco. Są to przepisy gwarancyjne dla strony, która ma prawo oczekiwać, że w owym ustawowo określonym terminie jej sprawa zostanie rozstrzygnięta. Przepis przewidujący nałożenie na organ kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę ma na celu ochronę interesu inwestora, polegającego na niezwłocznym zrealizowaniu roszczenia przysługującego mu zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr.bud. Sąd na podstawie danych przedstawionych w skardze, a także danych podniesionych w zażaleniu dostrzega zwiększenie liczby wpływających spraw, dostrzega również, że Starosta podejmował kroki mające na celu uzupełnienie, czy zwiększenie obsady pracowniczej, jednak braki w obsadzie kadrowej, jak już wyżej wskazano, nie mogą zostać potraktowane jako obiektywne trudności wyłączające odpowiedzialność organu za niewydanie w terminie 65 dni decyzji o pozwoleniu na budowę. Także kondycja finansowa, czy wysokość łącznie nałożonych kar nie stanowią przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary w opisanym trybie. Stwierdzenie uchybienia terminu, w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, po ustaleniu, że nie zachodzą przesłanki, które usprawiedliwiałby opóźnienie organu w wydaniu tej decyzji, obliguje wojewodę do nałożenia kary zgodnie z art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. W tym przepisie nie ma żadnej uznaniowości. Za koniecznością uwzględnienia skargi nie przemawiają także okoliczności związane z epidemią COVID19. Stan epidemii w związku z zakażeniem COVID-19 wprowadzony został rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii i obowiązywał on od 20 marca 2020 r. do odwołania. Przepisy art. 15zzr i art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, 567, 568 i 695), przewidywały wstrzymanie rozpoczęcia bądź zawieszenie biegu między innymi terminów administracyjnych. Zostały one jednak uchylone przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. (Dz.U. z 2020 poz. 875) zmieniającej powyższą ustawę z dniem 16 maja 2020 r. Wobec tego trudno uznać za usprawiedliwioną opieszałość organu poprzez powołanie się na przepisy, które zostały uchylone prawie półtora roku przed złożeniem wniosku przez inwestora. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że w okresie prowadzenia spornego postępowania administracyjnego nie obowiązywały już przepisy "okołocovidowe", przewidujące wstrzymanie biegu terminu załatwienia sprawy. Wypada przypomnieć, że 16 grudnia 2020 r. wszedł w życie art. 15zzzzzn1 ust. 1 ustawy COVID-19, zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 organ administracji publicznej może wstrzymać bieg terminów załatwiania spraw na okres nie dłuższy niż 30 dni, o czym zawiadamia strony. Również jedynie w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, obowiązywały przepisy przewidujące, że jeżeli urząd administracji publicznej lub inny podmiot wykonujący zadania publiczne stanie się niezdolny do wykonywania zadań w całości albo w części, wojewoda może w drodze zarządzenia powierzyć wykonywanie zadań tego urzędu lub podmiotu, w całości albo w części, w określonym terminie, innemu urzędowi administracji publicznej lub podmiotowi wykonującemu zadania publiczne (art. 15zzy ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o zwalczaniu COVID-19). Jak już wyżej zauważono, wspomniane "stany" nie obowiązywały już w dniach, w których toczyło się postępowanie, za którego przewlekłość ukarano stronę skarżącą. Reasumując, przepis art. 35 ust. 6 Pr.bud. ma charakter dyscyplinujący, jest skierowany do organu architektoniczno-budowlanego i przy wymierzeniu kar za przekroczenie 65-dniowego terminu do wydania pozwolenia na budowę, organ nie może kierować się innymi przesłankami, niż określone w art. 35 ust. 6 i ust. 8 Pr.bud. Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego aktu lub stwierdzenie jego nieważności. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a.