VII SA/Wa 1493/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Daria Gawlak – Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] czerwca 2010r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nie dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki postanawia: odmówić L. S. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2010 r. odmówiono L. S. przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 4 stycznia 2011 r. (data prezentaty) wpłynął do Sądu sprzeciw skarżącego L.S. od postanowienia z dnia 3 grudnia 2010 r. Wskutek wniesienia sprzeciwu postanowienie z dnia 3 grudnia 2010 r. traci moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż L.S. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z wynagrodzenia uzyskiwanego z tytułu umowy o pracę w wysokości 6.000 zł brutto. Stan majątkowy skarżącego obejmuje mieszkanie o pow. 59,95 m2. Wnioskodawca wskazał, że ponosi miesięczne wydatki w kwocie: 400 zł (czynsz), 800 zł (gaz, energia elektryczna, telefon, internet, woda). W złożonym sprzeciwie skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby jego uwzględnienie. Sąd zważył, że wnioskodawca jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, zatem powinien partycypować w kosztach postępowania. Należy również podkreślić, iż na tym etapie postępowania do kosztów sądowych zaliczyć można jedynie wpis od skargi w wysokości 200 zł. Mając powyższe na uwadze, po przeanalizowaniu wniosku strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a także zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, Sąd stwierdził, iż przesłanki będące warunkiem niezbędnym do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie nie są spełnione w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.