VII SA/Wa 1494/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy decyzję [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...], w sprawie odmowy zwrotu kosztów poniesionych na zakup leków i środków pomocniczych, w okresie od dnia 1 listopada 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...], [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odmówił zwrotu kosztów poniesionych przez S. S. na zakup leków i środków pomocniczych, w okresie od 1 listopada 2004 r. do 31 grudnia 2005 r., wskazując, iż wnioskodawczyni w ww. okresie nie posiadała ustawowo wymaganych dokumentów potwierdzających posiadanie statusu osoby represjonowanej. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1937/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na postanowienie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2006 r., Nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Pismem z dnia 28 marca 2008 r. S. S. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, wskazując, że w okresie od 1 listopada 2004 r. do 6 grudnia 2005 r., pomimo, iż posiadała uprawnienia inwalidy wojennego, nabywała leki i środki pomocnicze za pełną odpłatnością, gdyż nie posiadała w tym okresie legitymacji uprawniającej do nabywania tych środków bezpłatnie. Wnioskodawczyni powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1788/07, wskazując, że jej zdaniem Sąd zauważył konieczność zwrotu skarżącej nienależnie i nie z jej winy pobranych środków w nowym postępowaniu administracyjnym. Z tego powodu ubezpieczona wniosła o wznowienie postępowania i zmianę decyzji w oparciu o art. 154 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej: k.p.a., oraz art. 107 ust. 5 pkt 16, art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. oświadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, ze zm.), zwanej dalej: ustawą, po rozpoznaniu ww. wniosku, odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wnioskodawczyni w swoim wniosku nie powołała się na żadną przesłankę wznowieniową, o których mowa w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. Jedynie powołała się na wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 1788/07. Wbrew twierdzeniom S. S., organ zauważył, że Sąd nie zawarł w uzasadnieniu ww. wyroku tezy o konieczności zwrotu skarżącej nienależnie pobranych środków. Ponadto powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, organ I instancji stwierdził, że brak wskazania we wniosku przyczyn wznowienia lub żądanie wznowienia postępowania z przyczyn innych niż wymienione w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a., jak również powołanie się na okoliczności, które były już znane Sądowi, stanowi przesłankę do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Odwołanie od ww. decyzji złożyła S. S. wskazując, że w przedmiotowej sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody, tj. wyrok z dnia 27 listopada 2007 r. Sądu Rejonowego [...] oddalający powództwo S. S., orzeczenia Sądów: Apelacyjnego w R. oraz Rejonowego i Okręgowego w P., uwiarygodnione faktury i zaświadczenia określające wysokości poniesionych kosztów. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że bezspornym jest, iż decyzja [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] lutego 2006 r. jest ostateczna. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu Prezes stwierdził, że odwołująca nie przedstawiła żadnych nowych dowodów ani nie powołała się na żadne nowe okoliczności, które mogłyby przemawiać za wznowieniem postępowania w sprawie. Przedstawione przez S. S. rachunki, obciążające Narodowy Funduszu Zdrowia za zwrot kosztów na podstawie faktur i zaświadczeń za leki i pieluchomajtki za okres od 1 listopada 2004 r. do 6 grudnia 2005 r. zostały wystawione przez odwołującą bezpodstawnie. Z tych względów, organu II instancji podzielił stanowisko organu wyrażone w decyzji pierwszo-instancyjnej i nie znalazł podstaw do jej zmiany. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. S., wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...]OWNFZ w R. z dnia [...] lutego 2006 r., uchylenie bądź zmianę decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora, oraz zwrot na podstawie rachunku nr 1/2008 kwoty 767,20 zł tytułem zwrotu kosztów za nabywane przez skarżącą leki i pieluchomajtki w okresie 1 listopad 2004 - 6 grudnia 2005 r., czyli w okresie w którym środki te ustawowo należały się bezpłatnie, z uwagi na posiadane w tym okresie uprawnienia inwalidy wojennego I gr. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody, które przemawiają za wznowieniem postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów poniesionych na zakup leków i środków pomocniczych. Powołując się na nowe okoliczności i dowody przedstawiła te same argumenty jakie przytoczyła w odwołaniu od decyzji organu I instancji, tj. orzeczenia sądów powszechnych oraz faktury i zaświadczenia dot. wysokości poniesionych kosztów. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia podtrzymał dotychczasową argumentację oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy lub też naruszenia przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 149 § k.p.a. wznowienia następuje w drodze postanowienia. Jednak złożenie przez określony podmiot wniosku o wznowienie postępowania powoduje - jeszcze przed wydaniem takiego postanowienia - wszczęcie tzw. postępowania wstępnego. Na tym etapie czynności organu administracyjnego ograniczają się wyłącznie do zbadania, czy wskazana w podaniu przyczyna wznowienia mieści się w kategorii przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a., i czy zachowany został termin do złożenia podania o wznowienie, określony w art. 148 § 1 i 2 oraz 145a § 2 k.p.a. Ponadto organ obowiązany jest zbadać, czy podanie złożone zostało przez podmiot, któremu przysługują prawa strony. W przypadku zaistnienia ww. przesłanek, na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, natomiast brak którejkolwiek z przesłanek stanowi podstawę do odmowy wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Na podstawie ww. przepisów k.p.a. wznawia się postępowanie, w przypadku gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe; decyzja została wydana w wyniku przestępstwa; wydał ją pracownik lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu zgodnie z art. 24, 25 i 27 k.p.a.; strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji - nieznane organowi, który wydał decyzję; decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a.); decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione; decyzja została oparta na akcie normatywnym, który Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą. S. S. w złożonym wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w R. z dnia [...] lutego 2006 r., oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji, którą odmówiono wznowienia postępowania, nie wskazała żadnej z przyczyn, która mieściłaby się w przytoczonych powyżej przesłankach art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a., przemawiających za uwzględnieniem jej żądania. Ponadto te same zarzuty skarżąca przedstawiła w swojej skardze do Sądu. Zdaniem skarżącej w sprawie odmowy refundacji kosztów zakupu leków i środków pomocniczych wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody, tj. wyrok z dnia [...] listopada 2007 r. Sądu Rejonowego [...] sygn. akt I C [...], orzeczenia Sądów: Apelacyjnego w R. oraz Rejonowego i Okręgowego w P. oraz uwiarygodnione faktury i zaświadczenia określające wysokości poniesionych kosztów. Ponadto skarżąca powoływała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1788/07, wskazując, że jej zdaniem Sąd zauważył konieczność zwrotu skarżącej nienależnie i nie z jej winy pobranych środków w nowym postępowaniu administracyjnym. Zgodzić się należy z organami obu instancji, że ww. okoliczności i dowody wskazane przez skarżącą nie są przesłankami, o których mowa w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a., uprawniającymi do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej w wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1788/07 Sąd w ogóle nie wypowiadał się w kwestii czy S. S. przysługuje zwrot jakichkolwiek kwot, ponieważ wyrok ten zapadł w zupełnie innym przedmiocie, a mianowicie umorzenia postępowania, a więc kwestii formalnoprawnych, a nie materialnoprawnych. Organy administracyjne trafnie więc wskazały, że Sąd nie zawarł w uzasadnieniu ww. wyroku tezy o konieczności zwrotu skarżącej nienależnie pobranych środków. Ponadto powołane przez S. S. wyroki sądów powszechnych oraz przedstawione zaświadczenia nie mają wpływu na dokonaną przez organ administracyjny odmowę refundacji kosztów, a przedstawiona przez skarżącą faktura (rachunek), jak trafnie wskazały organy, została sporządzona przez samą S. S.. Tak więc nie może budzić wątpliwości, że przedstawione w fakturze dane zostały w nienależyty sposób uwiarygodnione, ponieważ zostały wystawione przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur. Tym samym przedstawionej przez skarżącą fakturze (oznaczonej nr R 1/2008) nie można w ogóle przypisać funkcji dowodu w rozumieniu przepisów k.p.a. Powoływane ww. okoliczności nie stanowią wystarczającej przesłanki, która uprawniałaby do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a., a czego domaga się skarżąca. A zatem organy obu instancji trafnie wskazały, że brak wskazania we wniosku przyczyn wznowienia określonych w ww. przepisach, bądź żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a., stanowi przesłankę do odmowy wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.