VII SA/Wa 1494/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] z siedzibą w [...] w sprawie ze skargi [...]z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] z siedzibą w [...] wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. –Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) nakładającą na [...] z siedzibą w [...] obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do dnia 1 sierpnia 2017r. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego (wykonanego przez osobę posiadającą uprawnienia i przynależną do właściwej izby samorządu zawodowego), uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych przy budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej SN 15 kV po działce nr ew. [...] obręb [...] oraz po działce nr ew. [...] obręb [...] gmina [...]. Projekt budowlany zamienny, o ile zajdzie taka konieczność powinien przewidywać roboty budowlane w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W skardze [...] w [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że z uwagi na fakt, iż skarga jest oczywiście uzasadniona wykonanie zaskarżonej decyzji jest bezcelowe oraz niemożliwe bez wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że jeśli sporządzi i przedłoży zamienny projekt budowlany, a następnie okaże się, że inwestycja została zrealizowana zgodnie z pierwotnym projektem budowlanym – to taki stan rzeczy doprowadzi do wyrządzenia jej znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wobec tego zdaniem skarżącej do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wykonanie obowiązku sporządzenia projektu zamiennego winno zostać wstrzymane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd następuje na wniosek strony. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Nie jest zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 10 stycznia 2013 r., II OZ 1153/12, Lex nr 1274455). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2009r., II GSK 257/09, Lex nr 575347). Nie wystarczy ogólnikowy wniosek strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku w sposób przekonujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej ujemne skutki. Nie przedstawiła w nim żadnych przesłanek wskazujących na ryzyko wystąpienia znacznej szkody w majątku strony skarżącej, jak również trudnych do odwrócenia skutków w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest także wystarczające upatrywanie zasadności wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji. Ocena zgodności decyzji z prawem i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne instytucje. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, Lex nr 302251). Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje bowiem oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji. Jednocześnie należy wskazać, że orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.