VII SA/Wa 1495/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu odwołania radcy prawnej M. D., reprezentującej Prezydenta Miasta [...] Dzielnica [...] od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny dla "[...]" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. - utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...]. Uzasadniając decyzję, Wojewoda [...] wyjaśnił, że Starosta [...] w dniu [...] stycznia 2018 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...] zatwierdzającą zamienny projekt zakładu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów w zakresie: - zmiany technologii wykonania ściany oddzielenia pożarowego; - zmiany funkcji użytkowej hali sortowni na funkcję magazynową; - zmianę zagospodarowania terenu poprzez włączenie zjazdu publicznego z ul. K., jako integralnego elementu inwestycji na dz. nr ew. [...],[...] i części dz. nr ew. [...] obr. K., ul. K., gm. S. oraz dz. nr ew. [...] obr. [...] w W. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła r. pr. M. D., reprezentująca Prezydenta Miasta [...] Dzielnica [...]. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu ww. odwołania uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał wraz z aktami do organu I instancji w celu ponownego rozpatrzenia sprawy. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Starosta [...] wezwał inwestora do usunięcia braków w projekcie budowlanym. Pismem z dnia 22 lutego 2017 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, informując o możliwości zapoznania się ze złożoną dokumentacją. Inwestor przedłożył dokumentację projektową uzupełnioną stosownie do postanowienia z dnia [...] lutego 2017 r. Pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r., nr [...] Starosta [...] zawiadomił strony o zakończeniu etapu kompletowania materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i wydał decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., zmieniającą w ww. sposób decyzję Starosty [...] znak [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Od tej decyzji odwołał się Prezydent Miasta [...] Dzielnica [...], poprzez swego pełnomocnika. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu ww. odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] Starosty [...] w całości i przekazał wraz z aktami do organu I instancji w celu ponownego rozpatrzenia sprawy. Wykonując zalecenia Wojewody [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., Starosta [...]nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w przedłożonym zamiennym projekcie budowlanym. Inwestor, w dniu 7 września 2017 r. złożył pismo z prośbą o zawieszenie postępowania, do czasu zgromadzenia niezbędnych dokumentów i uzupełnienia dokumentacji oraz oczekiwaniem na rozstrzygnięcie procedury odwoławczej w sprawie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. dotyczącej pierwotnego projektu tej samej inwestycji. Starosta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2017 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie. W dniu 8 grudnia 2017 r. inwestor przedłożył uzupełnioną, kompletną dokumentację projektową oraz zwrócił się o podjęcie zawieszonego postępowania. W dniu [...] grudnia 2017 r. Starosta [...] postanowieniem nr [...] podjął postępowanie. Pismem z dnia 8 stycznia 2018 r. organ I instancji zawiadomił strony o zakończeniu etapu kompletowania materiału dowodowego w sprawie. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Starostę [...] decyzji nr [...] w dniu [...] stycznia 2018 r., znak: [...] zmieniającej decyzję Starosty [...] znak [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. i zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. Od przedmiotowej decyzji odwołał się Prezydent Miasta [...] Dzielnica [...]. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] ustalił, co następuje. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4. art. 36 Prawa budowlanego. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę miał obowiązek sprawdzenia czy zostały określone ww. wymogi, w szczególności sprawdzenia projektu budowlanego, jego kompletności, posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Zgromadzona w toku rozpatrywania sprawy dokumentacja została oceniona pod kątem wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 35 ust. 4. Organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia powyższych wymogów, ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego, uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z posiadanej dokumentacji wynika, że wszystkie ww. wymagania w powyższym przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione – organ odwoławczy nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Teren działek ew. nr [...],[...] i [...] z obrębu [...], na których planowana jest powyższa inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...], dla którego plan ustala jako podstawowe przeznaczenie: tereny urządzeń gospodarowania odpadami i usług. Z analizy akt sprawy wynika, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi K., S., J. i K. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]). Z dokumentacji nie wynika, aby zamienny projekt zakładu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów naruszał ustalenia planu. Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) i jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zawiera stosowne oświadczenia o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z przepisami prawa oraz orzecznictwem, organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. Ponadto do projektu dołączono wymaganą prawem informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b Pr. bud.). W ocenie więc Wojewody [...], inwestor spełnił wszelkie wymogi formalne, tj. złożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego. Natomiast po dokonanej analizie dokumentacji projektowej, stwierdzić należało, że spełnia ona wymogi prawa określone art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Działki, na których planowana jest inwestycja posiadają dostęp do drogi publicznej ul. K. Odnosząc się natomiast do zarzutu zawartego w odwołaniu, a dotyczącego niezgodności zatwierdzonego zamiennego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwagi na lokalizację budynku portierni poza wyznaczoną w planie linią zabudowy, Wojewoda [...] nie zgodził się z tym zarzutem ponieważ budynek portierni nie był przedmiotem tego postępowania i nie wchodzi w zakres zamiennego projektu budowlanego. Budynek i jego lokalizacja zatwierdzona została w projekcie pierwotnym dotyczącym całości zamierzenia inwestycyjnego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr. bud., przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem pozwolenia na budową sprawdza zgodność projektu zagospodarowania terenu w zakresie dotyczącym wniosku inwestora, w tym wypadku zmiana zagospodarowania terenu dotyczyła zaś włączenie zjazdu publicznego z ul. K. jako integralnego elementu inwestycji na dz. nr ew. [...],[...] i części dz. nr ew. [...] obr. K., ul. K., gm. S. oraz dz. nr ew. [...] obr. [...] w W. Wojewoda [...] nie podzielił zarzutu, że projekt budowlany nie zawierał informacji o obszarze oddziaływania obiektu. Przedłożony przez inwestora, przy piśmie z dnia 20 listopada 2017 r., poprawiony zamienny projekt budowlany posiada informację dotyczącą obszaru oddziaływania inwestycji (str. 179-184 projektu) -objętej zamiennym projektem budowalnym budowy zakładu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, zmieniającym projekt budowlany, zatwierdzony decyzją pozwolenia na budowę nr [...] Starosty [...]. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu", użyte w tym przepisie, zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu dotyczy zarówno terenu zagospodarowanego, jak i niezagospodarowanego. Ponadto ustalenia, czy planowana inwestycja wpłynie na zgodny z przepisami sposób zagospodarowania działek położonych w obszarze oddziaływania obiektu należy wziąć pod uwagę nie tylko stan obecny, lecz również dopuszczalną w świetle przepisów zmianę tego zagospodarowania. Odnośnie przedmiotowej inwestycji, to z informacji zawartej w zamiennym projekcie budowlanym dotyczącym obszaru oddziaływania wynikało, że "oddziaływanie przedmiotowej inwestycji ograniczać się będzie, na każdym etapie realizacji i użytkowania inwestycji do terenu własnego, użytkowanego na potrzeby magazynowe, w pierwszym etapie realizacji inwestycji i jej użytkowania oraz docelowo na potrzeby zakładu biologiczno-mechanicznego przetwarzania odpadów, zakładu projektowanego na terenie przemysłowym. Wymienione zmiany projektowe, planowane do wprowadzenia w ramach niniejszego zamiennego projektu budowlanego, nie spowodują zmian w tym zakresie, tj. strefa oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego ograniczać się będzie do temu własnego". Wprawdzie organ I instancji w wydanej decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nie zawarł informacji o obszarze oddziaływania obiektu, ale wskazał, że taka informacja została zawarta w przedłożonym poprawionym projekcie budowlanym, a strony postępowania mogły zapoznać się z przedłożoną dokumentacją, ponieważ organ I instancji pismem z dnia 8 stycznia 2018 r. zawiadomił strony o zakończeniu etapu kompletowania materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z tą dokumentacją w wyznaczonym w ww. piśmie terminie, czego nie zrobiły. Odnosząc się następnie do zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nakładają na organ administracji publicznej obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu dokonania wszechstronnej oceny sprawy i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia na podstawie właściwej normy prawnej. Zdaniem organu odwoławczego, Starosta [...] dokonał dogłębnej analizy zebranego materiału dowodowego. Przedstawiony projekt budowlany jest kompletny, został wykonany przez osoby posiadające wymagane i aktualne uprawnienia budowlane a jego treść nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowlanymi; projektanci dołączyli do projektu budowlanego wymagane oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; dokumentacja budowlana odpowiada wymaganiom wskazanym w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, na podstawie których wydana została decyzja zezwalająca na budowę. Art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji tym samym nie zgodził się z zarzutami podniesionymi przez odwołującą w odwołaniu. Wojewoda wyjaśnił też, że organ II instancji podejmuje decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wtedy, gdy w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Zatem rozstrzygnięcie organu I instancji jest w ocenie organu odwoławczego prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem jak i pod względem celowości. Z tą decyzją nie zgodziło się skarżące Miasto [...], repr. przez r. pr. M. D., zaskarżając je pismem datowanym na 25 maja 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości. Decyzji pełnomocnik skarżącego zarzuciła: "I. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 34 ust. 3 pkt 5 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 późn. zm.) poprzez bezpodstawne przyjęcie, że inwestor prawidłowo określił obszar oddziaływania inwestycji i że oddziaływanie to ograniczać się będzie do terenu własnego inwestora, 2) art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, albowiem inwestor przedłożył kompletny i prawidłowy projekt budowlany, zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i prawidłową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, 3) przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K., S., J. i K. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]) poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż inwestycja objęta wnioskiem nie narusza ustaleń ww. mpzp; II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77§1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") poprzez brak podjęcia przez Wojewodę [...] wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło organ II instancji do wadliwych wniosków w zakresie prawidłowości decyzji wydanej przez organ I instancji". Pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów. Uzasadniając skargę, pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 5 Pr. bud., projekt budowlany powinien zawierać informację o obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu, stosownie do treści definicji sformułowanej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, stanowi teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Wyjaśnienie kwestii zasięgu tego obszaru winno być przedmiotem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, w którym ma prawo brać udział właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania, jeżeli rodzaj inwestycji wskazuje, iż może ona oddziaływać na inne nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] nieprawidłowo uznał za organem I instancji, iż obszar oddziaływania obiektu został określony przez inwestora w sposób właściwy. Organ II instancji przyjął, iż zmiany projektowe planowane do wprowadzenia w ramach zamiennego projektu budowlanego nie spowodują zmian w zakresie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, gdyż oddziaływanie to ograniczać się będzie do terenu własnego inwestora. Ustalenie takie pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Pr. bud., stronami postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę są: inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jeżeli w wyniku wydania decyzji ma powstać obiekt budowlany, który spowoduje jakiekolwiek ograniczenie sposobu zagospodarowania innej nieruchomości lub spadek jej wartości, jej właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca będzie stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. W niniejszym postępowaniu oprócz inwestora przymiot strony uzyskało również [...] oraz gmina S. Jak wskazał sam Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. uchylającej decyzję Starosty [...] nr [...] znak [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, uznanie ww. podmiotów za strony postępowania przez Starostę [...] stwarza domniemanie, iż obszar oddziaływania inwestycji swym zakresem obejmuje nie tylko nieruchomość inwestora. Kwestia prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji jest kluczowa z punktu widzenia spełnienia przesłanek umożliwiających wydanie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie określenie obszaru oddziaływania obiektu powinno obejmować teren całej inwestycji planowanej na działkach nr ew. [...],[...], cz. dz. nr ew. [...] z obr. K. gmina S. oraz dz. nr ew. [...] z obr/ [...] w W., tym bardziej, iż przedmiotem zatwierdzenia zaskarżoną decyzją był również projekt zagospodarowania terenu. Tymczasem, organ I instancji wezwał inwestora jedynie do doprecyzowania obszaru oddziaływania inwestycji objętej zakresem projektu zamiennego. W ocenie skarżącego takie działanie nie wypełnia wskazań organu II instancji, zawartych w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].07.2017 r. uchylającej decyzję Starosty [...] nr [...] znak [...]., co uszło jednakże uwadze organu odwoławczego w sprawie niniejszej. Wojewoda [...] nie zweryfikował w toku postępowania odwoławczego prawidłowości określenia przez E. sp. z o.o. obszaru oddziaływania inwestycji. Stanowi to ewidentne naruszenie przepisu art. 34 ust. 3 pkt 5 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] naruszył również przepisy art. 35 ust. 1 i ust. 3 Pr. bud. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ winien sprawdzić określony stan rzeczy, w tym przepisie wymieniony. Natomiast zmiana funkcji użytkowej hali sortowni na funkcję magazynową, stanowiąca element wniosku inwestora, nie jest zgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...].12.2011 r. znak [...] wydaną przez Wójta Gminy S. Ww. decyzja środowiskowa obejmowała inwestycję, w której funkcja magazynowania odpadów była ograniczona do maksymalnie 530 m2, natomiast funkcja mechanicznego przetwarzania odpadów miała zajmować maksymalnie 2300 m2. Projektowana przez inwestora zmiana znacznie zwiększy powierzchnię magazynową, przez co zmienią się parametry przedsięwzięcia, podlegające ocenie w procedurze wydawania decyzji środowiskowej. Tym samym należy stwierdzić, iż inwestor wraz z projektem budowalnym zamiennym nie przedstawił wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 Pr. bud., zatem wydana przez organ I decyzja była obarczona wadą. Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł w się w żaden sposób do powyższej kwestii, mimo sformułowania stosownego zarzutu przez [...] w odwołaniu wniesionym od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Organ II instancji pominął również kwestię różnic w kręgu podmiotów uznanych za strony postępowania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej przez Wójta Gminy S. w dniu [...].12.2011 r. i decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozbieżność taka nie powinna mieć miejsca w sytuacji, gdy procedury wydawania obu decyzji wymagają ustalenia stron postępowania na podstawie tożsamego obszaru oddziaływania inwestycji. W odniesieniu do projektu zatwierdzonego utrzymaną w mocy decyzją organu I instancji należy w ocenie pełnomocnik skarżącego stwierdzić, że wbrew stanowisku Wojewody [...], pozostaje on niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwagi na lokalizację budynku portierni, który został poza wyznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego linią zabudowy. Zmiana zagospodarowania terenu była przedmiotem zatwierdzenia decyzją Starosty [...] Nr [...]. Z uwagi na powyższe organ I instancji przed wydaniem decyzji powinien ocenić zgodność projektu zagospodarowania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wezwać inwestora do usunięcia istniejących w tym zakresie niezgodności. Wojewoda [...] zaakceptował ustalenia organu I instancji uznające, iż kwestia lokalizacji budynku portierni nie wchodzi w zakres projektu zamiennego, w związku z czym zaniechał podjęcia czynności wyjaśniających w tym zakresie. Powyższe działanie organu II instancji należy uznać za nieprawidłowe, zarówno z punktu widzenia przywołanych wyżej przepisów prawa materialnego, jak i przepisów k.p.a., nakazujących wyczerpujące wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy przed wydaniem decyzji. [...] nie miało możliwości kwestionowania lokalizacji budynku portierni w postępowaniu dotyczącym wydania pierwotnego pozwolenia na budowę (decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r.), nie zostało bowiem uznane przez Starostę [...] za stronę ww. postępowania. Wojewoda [...] przyjmując, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego naruszył zatem po raz kolejny przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jak również przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K., S., J. i K. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Powyższe uchybienia Wojewody [...] doprowadziły w konsekwencji do naruszenia przepisu art. 35 ust. 3 Pr. bud., zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W okolicznościach przedmiotowej sprawy utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji należy zatem uznać za wadliwe. W ocenie pełnomocnik skarżącego, podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego pozostają w ścisłym związku z zarzutami naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązuje organy administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Z kolei art. 80 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W niniejszej sprawie Wojewoda [...] nie dokonał rzetelnej analizy wszystkich okoliczności sprawy, ograniczając się do powtórzenia i podzielenia argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. W szczególności organ II instancji nie rozważył w należyty sposób kwestii obszaru oddziaływania inwestycji, przyjmując za organem I instancji, iż ogranicza się on do nieruchomości inwestora. Organ II instancji nie dokonał również wyjaśnienia niezgodności zmiany funkcji użytkowej hali sortowni na funkcję magazynową z przedłożoną przez inwestora decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...].12.2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (znak [...]). Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie [...] od decyzji organu I instancji nie odniósł się również do zarzutu różnic w kręgu podmiotów uznanych za strony postępowania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy S. z dnia [...].12.201 1 r. i w decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozbieżność taka, jak zostało podniesione powyżej nie powinna mieć miejsca w sytuacji, gdy procedury wydawania obu decyzji wymagają ustalenia stron postępowania na podstawie tożsamego obszaru oddziaływania inwestycji. Organ II instancji nie podjął należnych czynności mających na celu wyjaśnienie przedmiotowych kwestii, rzutujących w oczywisty sposób na prawidłowość rozstrzygnięcia wniosku poprzez wydanie decyzji. Wojewoda [...] nieprawidłowo przyjął również, że zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany zamienny jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami wynikającymi z obowiązujących przepisów. Ustalenia powyższe pozostają w sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, który wskazuje na braki i niezgodność z prawem dokumentacji złożonej przez inwestora. Nadto Wojewoda [...] nie dokonał analizy zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, poprzestając na stwierdzeniu, iż z dokumentacji nie wynika, aby zamienny projekt zakładu mechaniczno- biologicznego przetwarzania odpadów naruszał ustalenia planu. Wojewoda [...], wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, nie wziął pod uwagę interesu społecznego i nie podjął czynności mających na celu wyjaśnienie, jakie negatywne skutki niesie za sobą realizacja inwestycji objętej wnioskiem. Wojewoda [...] prowadząc postępowanie dopuścił się uchybień w zakresie oceny znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego. Wobec powyższego należy stwierdzić, że działania organu II instancji w zakresie wyjaśnienia okoliczności sprawy i ustalenia stanu faktycznego pozostają w sprzeczności z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, przepisem art. 77 § 1 k.p.a., nakazującym wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak również przepisem art. 80 k.p.a.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że decyzja Wojewody [...] była prawidłowa, a skarga nie była zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że decyzja organu I instancji została wydana w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia wyłącznie projektu zamiennego, a więc w postępowaniu z natury rzeczy ograniczonym do sprawdzenia zgodności z prawem zmian dokonywanych w dokumentacji projektowej. To postepowanie nie miało – i nie mogło mieć – na celu ponownej oceny całego zamierzenia inwestycyjnego, gdyż takowa ocena został przeprowadzona w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego zakładu (zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] w dniu [...] maja 2014 r.). Słusznie więc w tym zakresie – odnosząc się do zarzutów odwołania – Wojewoda [...] wyjaśnił, że skoro zarówno wniosek inwestora, jak i decyzja organu I instancji nie dotyczyły budynku portierni (gdyż kwestia ta przesądzona już została ostateczną i niezmieniana w tym zakresie decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r.), to poprawność usytuowania tego budynku nie jest przedmiotem sprawy o zatwierdzenie projektu zamiennego. Z tych też przyczyn niezasadnym był zarzut skarżącego, doprecyzowany w pkt. 3 uzasadnienia skargi. Zaskarżona bowiem decyzja w żadnej mierze nie dotyczyła budynku portierni. Niezasadnym był także zarzut pełnomocnik skarżącego, dotyczący naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 5 w związku z art. 3 pkt 20 "poprzez bezpodstawne przyjęcie, że inwestor prawidłowo określił obszar oddziaływania inwestycji i że oddziaływanie to ograniczać się będzie do terenu własnego inwestora". Również i w tym wypadku należy pamiętać, że kwestionowana decyzja dotyczyła zatwierdzenia projektu zamiennego, a więc zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak przed sądem administracyjnym, przedmiot sprawy ogranicza się wyłącznie do zatwierdzonych zmian, a nie do całości zamierzenia inwestycyjnego. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ administracji architektoniczno budowlanej wezwał inwestora m.in. do doprecyzowania "opisu obszaru oddziaływania inwestycji objętej zakresem projektu zamiennego (...), zawierającego wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia tego obszaru (wymagania Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - Dz. U. 2012.462 z dn.2012.04.27 z późn. zmianami - Rozdział 2 § 6 i §13a oraz Ustawa Prawo budowlane - Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 t.j - art. 34, ust. 3.5) i wykazania jednoznacznie, że obszar ten nie wykracza poza granice działek inwestora". Inwestor wykonał to wezwanie 8 grudnia 2017 r. - przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową. Jak jednoznacznie wynika z projektu zamiennego (k – 66) projektant oświadczył, że zasięg i oddziaływanie projektowanej inwestycji nie wykroczy poza teren nieruchomości inwestycyjnej i nie naruszy praw osób trzecich. Z kolei, na s. 179 - 180 ("informacja dotycząca obszaru oddziaływania"), projektant zapewnił, że "zakres zmian, projektowanych w przedmiotowym zamiennym projekcie budowlanym budowy Zakładu biologiczno-mechanicznego przetwarzania odpadów (...) nie spowoduje zmian w zakresie obszaru oddziaływania przedmiotowego Zakładu. Pomimo wymienionych zmian projektowych obszar oddziaływania danej inwestycji ograniczać się będzie do własnego terenu inwestycyjnego (...)". We wspomnianej "informacji" projektant uzasadnia bardzo szczegółowo swoje stanowisko, odnosząc się przy tym do przepisów prawa cogentis. Biorąc więc pod uwagę zarówno zakres zmian projektu budowlanego (zmiana technologii wykonania ściany oddzielenia pożarowego; zmiana funkcji użytkowej hali sortowni na funkcję magazynową; zmiana zagospodarowania terenu poprzez włączenie zjazdu publicznego z ul. K. jako integralnego elementu inwestycji), jak również ww. oświadczenie projektanta – organa I i II instancji nie miały żadnych podstaw do przyjęcia, że zatwierdzenia ww. zmian w jakikolwiek sposób zmieni obszar oddziaływania zamierzenia budowlanego w nowej, zmienionej postaci. Nota bene – pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił w ocenie tut. Sądu, dlaczego stanowisko organów obu instancji było w tym zakresie wadliwe. Nie wyjaśnił również, co uzasadniałoby taką konieczność i na czym miałoby polegać "zweryfikowanie w toku postępowania odwoławczego prawidłowości określenia przez E. sp. z o.o. obszaru oddziaływania inwestycji" – skoro zakres zmian jest oczywisty, a oświadczenie projektanta wyczerpujące i niepodważone okolicznościami, wynikającym z akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił również słuszności zarzutu pełnomocnik skarżącego, dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 i ust. 3 Pr. bud. "poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, albowiem inwestor przedłożył kompletny i prawidłowy projekt budowlany, zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i prawidłową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach". Ten zarzut nie uwzględnia faktu, że znajdująca się w aktach sprawy decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczyła "budowy zakłady biologiczno-mechanicznego przetwarzania odpadów". Organ ocenił wówczas, że taka budowa – w całym jej wymiarze – nie wymaga przeprowadzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. To właśnie było przedmiotem wydanej decyzji środowiskowej, a nie to, jaka jest technologia wykonania ściany działowej, czy zjazd publiczny ma być częścią inwestycji i wreszcie, czy budynek sortowni będzie czasowo wykorzystany, jako magazyn. Zgodnie z zamiennym projektem budowlanym (por. np. strona tytułowa), zmiana funkcji użytkowej sortowni na magazyn planowana jest, jako czasowa i powiązana była z przyjętym przez inwestora etapowaniem inwestycji. Jak wynika z opisu technicznego, stanowiącego część projektu budowlanego zamiennego (s. 3 I – Etap budowy Ad.1) "budynek hali – docelowo dla potrzeb sortowni, czasowo w I-ym etapie budowy, planowany do użytkowania na cele magazynowe". Jak wyjaśnił projektant w ww. opisie technicznym (s. 4), hala ta służyć ma docelowemu wbudowaniu instalacji sortowania odpadów, zaś do tego czasu planowane jest wykorzystanie powierzchni na magazyn. Projektowane zmiany nie dotyczą więc zmiany sposobu lub rodzaju robót budowlanych, czy też charakterystycznych parametrów obiektu, na który uprzednio inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, ale dotyczą w tym zakresie czasowej zmiany sposobu użytkowania. W opisie Etapu II budowy, projektant wyraźnie oświadczył, że nie będą dokonywane jakiekolwiek zmiany projektowe, gdyż zastosowane wcześniej rozwiązania projektowe są wystarczające. Dlatego też – w ocenie tut. Sądu – przywołany przez pełnomocnik skarżącego fakt, że "decyzja środowiskowa obejmowała inwestycję, w której funkcja magazynowania odpadów była ograniczona do maksymalnie 530 m2, natomiast funkcja mechanicznego przetwarzania odpadów miała zajmować maksymalnie 2300 m2" nie świadczy o tym, że projekt zamienny naruszał ustalenia uprzednio wydanej decyzji środowiskowej. Umieszczony na s. 3 decyzji środowiskowej opis podstawowych parametrów technicznych instalacji, ujmujący powierzchnię mechanicznego przetwarzania odpadów (do 2.300 m kw.) i powierzchnię magazynów (do 500 m kw.) miał na celu wyłącznie wykazanie skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji (s. 2 decyzji). Z uzasadnienia decyzji środowiskowej wynika ponadto wprost, że prawidłowo prowadzona instalacja nie będzie generować dodatkowym emisji zanieczyszczeń do środowiska, a tym samym nie będą się kumulować negatywne oddziaływania na sąsiednie nieruchomości" (s. 14 uzasadnienia). Skoro więc ta właśnie instalacja nie ulega żadnej konstrukcyjnej zmianie w wyniku zatwierdzenia projektu zamiennego, a czasowej zmianie ulega wyłącznie sposób użytkowania części jednego z pomieszczeń (powiększenie powierzchni magazynowej kosztem powierzchni sortowni), to warunki określone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] grudnia 2011 r., wydaną przez Wójta Gminy S., nie zostały naruszone. Sformułowany w skardze zarzut dotyczący naruszenia "przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K., S., J. i K. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]) poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż inwestycja objęta wnioskiem nie narusza ustaleń ww. mpzp" jest bardzo ogólnikowy. Profesjonalny pełnomocnik powinien wskazać, które z postanowień planu miejscowego zostało naruszone, a nie powoływać ogólnie akt prawa miejscowego. Tym niemniej, analiza akt sprawy pozwala na jednoznaczne ustalenie, że słusznie organa uznały, że inwestycja położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem [...], dla którego plan ustala jako podstawowe przeznaczenie: tereny urządzeń gospodarowania odpadami i usług. Przypominając, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie postępowanie w zakresie projektu zamiennego, a nie projektu zasadniczego – co umyka uwadze pełnomocnik skarżącego – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że projekt zamienny nie przewidywał takich zmian, które byłyby niezgodne z ustalonym w planie sposobem wykorzystania terenu. Pomimo bowiem zmiany projektu, przedsięwzięcie budowlane nadal przeznaczone było do gospodarowania odpadami. Wbrew stanowisku zajętemu przez pełnomocnik skarżącego, organa nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez "brak podjęcia przez Wojewodę [...] wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie". Należy bowiem wyjaśnić, że zasadniczy materiał dowodowy, pozwalający na należyte ustalenie stanu faktycznego zebrany został już w postępowaniu zasadniczym, zakończonym decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielająca pozwolenia na budowę. W czasie rozpatrywania wniosku inwestora o zatwierdzenie projektu zamiennego, organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. wezwał inwestora do usunięcia braków w projekcie budowlanym, a inwestor przedłożył dokumentację projektową, uzupełnioną stosownie do tego postanowienia. Tym niemniej, Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji nr [...] Starosty [...],[...] lipca 2017 r. uchylił tą decyzję do ponownego rozpatrzenia sprawy. Wykonując zawarte w orzeczeniu organu odwoławczego zalecenia, Starosta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., po raz kolejny nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w przedłożonym zamiennym projekcie budowlanym. W dniu 8 grudnia 2017 r. inwestor przedłożył uzupełnioną, i kompletną już dokumentację projektową. Podejmując powyżej określone działania, zarówno organ I instancji, jak i Wojewoda [...] w sposób wyczerpujący ustalili stan rzeczy, co umożliwiło im zakończenie sprawy. Zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a.) oraz zarzuty dotyczące niewłaściwego zebrania i oceny dowodów (art. 77 §1 i art. 80 k.p.a.) są faktycznie bardzo ogólnym powieleniem uzasadnienia zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Trudno skutecznie podnosić zarzut naruszenia ww. przepisów procesowych, bez jednoznacznego wykazania na czym owo naruszenie polegało. Nie jest takim wykazaniem ogólnikowe stwierdzenie skarżącego, że organ "powinien sprawdzić" czy to pewne fakty, czy też twierdzenia inwestora. Skarżący powinien bowiem wykazać, że organ – wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi – albo dokonał błędnego ustalenia (z wyjaśnieniem, na czym ów błąd polegał), albo, że sprawdzenia zaniechał (również wskazując na okoliczności o tym świadczące). Analiza akt sprawy nie potwierdza jednak tego, że organ zaniechał lub błędnie ocenił stan faktyczny i prawny, wynikający z dodatkowo zebranych w postępowaniu dotyczącym projektu zamiennego dowodów. Zarówno uzasadnienie decyzji organu I, jak i II instancji odpowiada w pełni wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. W ocenie tut. Sądu wszelkie dowody umożliwiające zakończenie sprawy poprzez wydanie decyzji zostały przez organa zebrane, a ich ocena nie przekraczała ram swobody; nie była dowolna. Zarzut, dotyczący nieodniesienia się przez Wojewodę do stanowiska skarżącego w zakresie "różnic w kręgu podmiotów uznanych za strony postępowania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy [...] z dnia [...].12.201 1 r. i w decyzji o pozwoleniu na budowę" jest całkowicie nieskuteczny prawnie w niniejszej sprawie. Po pierwsze, o czym już była mowa, sprawa niniejsza nie dotyczy pozwolenia na budowę, a zatwierdzenia projektu zamiennego. Po drugie zakres podmiotowy sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę i o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie musi być tożsamy, zaś kwestia ta nie ma najmniejszego prawnego znaczenia w sprawie o zatwierdzenie projektu zamiennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza ponadto, że zawarte w skardze uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. ujęte jest w nadzwyczaj ogólnikowym stanowisku pełnomocnik skarżącego (o nieprawidłowym przyjęciu przez organ odwoławczy, że "zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany zamienny jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami wynikającymi z obowiązujących przepisów", zaś "ustalenia powyższe pozostają w sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, który wskazuje na braki i niezgodność z prawem dokumentacji złożonej przez inwestora"). Jest rzeczą oczywistą, że zarówno w odwołaniu od decyzji, jak i w skardze do sądu administracyjnego strona może wykazać ogólne niezadowolenie z treści decyzji. Wystarczającym jest, jeżeli skarga do sądu administracyjnego w sposób ogólny określa naruszenie prawa (art. 57 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.). Sąd bowiem, niezwiązany zarzutami skargi, ewentualnie wskazanymi w niej podstawami prawnymi i wnioskami (art. 134 § 1 p.p.s.a.) orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Tym niemniej, ogólnikowe uzasadnienie naruszenia ww. przepisów procesowych wywiera negatywny skutek w wypadku, gdy sąd administracyjny oceni, że nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, wiążące organ przy orzekaniu. Skoro bowiem sąd meriti powinien domyślać się, że skarżący wywodzi uzasadnienie naruszenie norm procesowych z uzasadnienia naruszenia norm materialnych, to uznając brak naruszenia prawa materialnego - w konsekwencji sąd uzna również takie zarzuty procesowe za niezasadne. Zarzut, że Wojewoda [...] "nie wziął pod uwagę interesu społecznego i nie podjął czynności mających na celu wyjaśnienie, jakie negatywne skutki niesie za sobą realizacja inwestycji objętej wnioskiem" jest niezrozumiały. Organ nie orzekał w przedmiocie zezwolenia budowy zakładu przetwarzania odpadów, ale o zmianie projektu – w ściśle tej zmiany oznaczonym zakresie. Orzekał ponadto w sytuacji, w której o skutkach tej inwestycji dla środowiska orzekł już innych, po temu właściwy organ. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.