VII SA/Wa 1497/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej także "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania P. L. od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2019 r. nr [...], znak: [...], umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z [...] października 2017 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2019 r. Podstawę zaskarżonej decyzji GINB stanowił następujący stan prawny oraz ustalenia faktyczne. Decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], Wojewoda [...], umorzył wszczęte na wniosek P. L. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z [...] października 2017 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Pani K. O. ("inwestor"), pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki o nr ewid. [...] we wsi H., gmina Z. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z [...] stycznia 2019 r. P.L., reprezentowany przez r.pr. J. H. złożył odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odwołanie zostało wniesione w terminie. GINB po rozpatrzeniu powyższego odwołania przypomniał, że Pan P. L. swój interes prawny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty G. z [...] października 2017 r. wywodzi z tytułu posiadania prawa współwłasności działki drogowej o nr ewid. [...] w miejsc. H. Powyższe potwierdza Księga Wieczysta Nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w Z., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. Jak natomiast wynika z projektu budowlanego, przedmiotem spornej inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce o nr ewid. [...], obręb [...] przy ul C. w Z. (proj. bud., str. 20-21). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka drogowa o nr ewid. [...] wraz z działką drogową nr ewid. [...] (której współwłaścicielką jest inwestor – Pani K. O. - zob. [...]) tworzą ulicę C. Działka o nr ewid. [...] oddzielona jest od działki inwestycyjnej działką drogową nr ewid. [...] (proj. bud., projekt zagospodarowania terenu, nr rys. PZT 1, str. 25, mapa do celów projektowych, str. 14). Dojazd do nieruchomości inwestycyjnej nr ewid. [...] odbywa się po ul. C. Jednocześnie projektowany budynek mieszkalny o wysokości 8,46 m został zaprojektowany w odległości ok. 11 m od działki drogowej o nr ewid. [...] (proj. bud., projekt zagospodarowania terenu, nr rys. PZT 1, str. 25; proj. bud. Tom II, przekrój A-A, nr rys. A-7; Opis techniczny, II. Podstawowe dane gabarytowe). W tych okolicznościach, GINB stwierdził, że skoro należąca do odwołującego się działka o nr ewid. [...] nie jest działką budowlaną lecz stanowi działkę drogową, to brak jest podstaw do przyjęcia, że sporne przedsięwzięcie powoduje jakiekolwiek ograniczenia, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa – w zakresie możliwości zagospodarowana działki o nr ewid. [...]. Organ wskazał, że interes prawny odwołującego się w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z [...] października 2017 r. nie wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.). Ponadto, zdaniem GINB, interesu prawnego P. L. w przedmiotowym postępowaniu nie sposób wywieść z tego, że dojazd do działki inwestycyjnej nr ewid. [...] odbywa się po ul. C., którą tworzą działki o nr ewid. [...]. W wyniku realizacji spornej inwestycji nie zmieniają się dotychczasowe warunki i sposób użytkowania działki nr ewid. [...] (należącej do P.L.). GINB uznał, że odwołujący się nie wykazał swego interesu prawnego w kwestionowaniu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. nie wykazał, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania i korzystania z należącej do niego nieruchomości, będzie niedopuszczalny – w świetle przepisów prawa – wskutek zrealizowania spornego przedsięwzięcia. Aby skutecznie domagać się przymiotu strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, wnioskodawca powinien wskazać również odpowiednie normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, z których wynika, że jest ograniczony w zagospodarowaniu należącej do niego nieruchomości. W ocenie organu, przepisem takim nie jest § 14 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który nakazuje zapewnienie odpowiedniego (o odpowiedniej szerokości) dojazdu i dostępu do drogi publicznej. Charakter tego przepisu sprawia, że w oparciu o jego treść można dokonać oceny decyzji o pozwoleniu na budowę - pod kątem zapewnienia dla projektowanego obiektu budowlanego odpowiedniego dojazdu do drogi publicznej - na etapie postępowania nadzorczego. Ewentualnie naruszenie § 14 ww. rozporządzenia nie powoduje ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki nr ewid. [...] należącej do wnioskodawcy i nie przesądza o jego interesie prawnym w kwestionowaniu ww. decyzji Starosty G. z [...] października 2017 r. Argumentacja, że przez działkę drogową o nr ewid. [...], w związku z realizacją spornej inwestycji, jeżdżą pojazdy budowy i sprzęt ciężki, które mogą uszkodzić drogę, według organu nie przemawia za uznaniem Pana P. L. za stronę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. o pozwoleniu na budowę. Powyższa okoliczność może ewentualnie stanowić podstawę roszczeń, które powinny zostać załatwione na drodze postępowania cywilnego. Mając to na uwadze, GINB doszedł do wniosku, że działka o nr ewid. [...] należąca do wnoszącego odwołanie nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a tym samym nie przysługuje mu przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Z powyższą decyzją GINB nie zgodził się Pan P. L. (dalej także: "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono decyzji GINB: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a nadto w sposób niewyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego, z pominięciem okoliczności, że: a) organ nie zweryfikował w wiarygodny sposób, czy w chwili wydawania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę istniała rzekoma ustna umowa użyczenia dotycząca prawa przechodu zawarta pomiędzy Panią K.O. a Państwem E. i B. S. (organ nie uzyskał informacji, czy taka umowa ustna użyczenia została potwierdzona pisemnie, co jest konieczne przy uwzględnianiu takiej umowy przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w świetle wyrażonej w art. 14 § 1 k.p.a. zasadzie obligatoryjnej pisemności w sprawach administracyjnych), przez co błędnie doprowadził do konstatacji, iż skarżący nie pozostaje w obszarze oddziaływania obiektu i nie przysługuje mu prawo bycia stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nr [...], b) organ nie zweryfikował w wiarygodny sposób, czy złożone przez Panią K. O., B. S. i E. S. oświadczenia z dnia [...] listopada 2018 r. nie stanowią dokumentów stworzonych wyłącznie na potrzeby postępowania toczącego się przed Wojewodą [...] w sprawie [...] i GINB w sprawie [...] (preparowanie dowodów), a tym samym nie powziął jakichkolwiek działań w przedmiocie oceny czy złożone pisemne oświadczenia nie wypełniają znamion czynu zabronionego oznaczonego w art. 233 § 1 Kodeksu Karnego polegającego na złożeniu do przedmiotowej sprawie dowodów potwierdzających rzekomo istnienie umowy użyczenia w dniu wydania decyzji z [...] października 2017r.), podczas gdy w rzeczywistości organ wydający tę decyzję nie wiedział o tych okolicznościach, a informacje te nie mogły być mu znane z urzędu w trybie art. 77 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego, przez co błędnie doprowadził do konstatacji, że skarżący nie pozostaje w obszarze oddziaływania obiektu i nie przysługuje mu prawo bycia stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, c) organ pominął całkowicie konieczność weryfikacji projektu budowlanego stanowiącego podstawę wydania decyzji z [...] października 2017 r., podczas gdy założenia projektowe oraz rozwiązania techniczne przewidziane w projekcie budowlanym nie przewidywały odrębnego "prawa przechodu" przez dz. ew. nr [...] do dz. ew. nr [...] oraz odrębnego "prawa przejazdu" poprzez dz. ew. nr [...] do dz. ew. nr [...] we wsi H. (gm. Z.), co w sposób jednoznaczny wskazuje na to, iż dokumenty złożone przez stronę postępowania (tj. Panią K. O.) miały charakter dokumentów post factum i nie mogą konwalidować wadliwie wydanej decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, przez organ co błędnie doszedł do wniosków, iż skarżący nie pozostaje w obszarze oddziaływania obiektu i nie przysługuje mu prawo bycia stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, 2. art. 8 § 1 k.p.a. – polegającym na niepełnym i błędnym w swojej istocie wyjaśnieniu zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy i tym samym prowadzenie w sposób niebudzący zaufania przez organ postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. nr [...] z [...] października 2017 r. uwidaczniającym się: 1. w różnicującym traktowaniu sytuacji prawnej Pana P. L. i Pani. K. O., a przejawiającym się w tym, że organ w sposób nieuzasadniony dał wiarę stworzonym post factum oświadczeniom Pani K. O. i Państwa S., przy jednoczesnej odmowie uwzględnienia udokumentowanego stanowiska Pana P. L. w przedmiocie negatywnego oddziaływania obiektu zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] na dz. ew. nr [...] będącej we współwłasności skarżącego, a to negatywne oddziaływanie obiektu na dz. ew. nr [...] stanowi jaskrawy przejaw obszaru oddziaływania obiektu czego skutkiem winno być przyznanie prawa strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, 2. w pominięciu wskazanych przez P. L. okoliczności przesądzających o tym, że właścicielka dz. ew. nr [...](Pani K. O.) de facto realizuje - oprócz przejazdu - przechód przez dz. ew. nr [...] na potrzeby prowadzonych prac budowlanych oraz na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej K. O. [...] co eliminuje możliwość zastosowania w przedmiotowym przypadku § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez co błędnie doszedł do wniosków, iż skarżący nie pozostaje w obszarze oddziaływania obiektu i nie przysługuje mu prawo bycia stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nr [...], 3. w przyjęciu a priori na podstawie informacji pisemnych podanych przez pełnomocnika Pani K. O., iż dz. ew. nr [...] ma szerokość przekraczającą 3 metry, podczas gdy oryginalna mapa z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia[...] listopada 2018 r. wykonana w skali 1:500 w sposób jednoznaczny potwierdza, że szerokość dz. ew. nr [...] wynosi równo 3,0 m, a tym samym nie sposób jest tym pasem gruntu prowadzić "przejazd i przechód" czego skutkiem jest korzystanie przez każdoczesnego właściciela dz. ew. nr [...] z dz. ew. nr [...], co daje wyraz temu, iż działka ta w sposób niekwestionowany znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu wzniesionego na dz. ew. nr [...], a właściciel dz. ew. nr [...] winien być stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, 4. w całkowitym pominięciu przez organ rozpatrujący sprawę złożonego przez właścicielkę dz. ew. nr [...] (P. K. O.0 wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej w dniu [...] grudnia 2018 roku do Sądu Rejonowego w Z. Wydział Cywilny celem uregulowania prawnego dostępu do dz. ew. nr [...] (na której jest budowany budynek na podstawie decyzji na [...] z wykorzystaniem dz. ew. nr [...] co w sposób dobitny daje wyraz temu, iż bez uwzględnienia właściciela dz. ew. nr [...] decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nr [...] nie powinna była zostać wydana a właściciel dz. ew. nr [...] winien być stroną postępowania w przedmiotowej sprawie. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - polegające na błędnym uznaniu, że na działce [...] jest realizowany "wyłącznie przejazd", a poprzez dz. ew. nr [...]do dz. ew. nr [...] jest realizowany "wyłącznie przechód" podczas gdy: a) w rzeczywistości do dz. ew. nr [...] przejazd i przechód (łącznie) jest realizowany poprzez dz. ew. nr [...](tj. również poprzez dz. ew. nr [...] stanowiącą własność P. L.), b) dz. ew. nr [...] nie może stanowić działki, po której jednocześnie może być realizowany przechód i przejazd (zbyt mała szerokość działki w przekroju poprzecznym), 2, naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - polegające na błędnej i nieuzasadnionej odmowie przyznania P. L. (współwłaścicielowi dz. ew. nr [...]) legitymacji materialno-prawnej podczas, gdy legitymacja ta do występowania w charakterze strony wynika w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości z następujących okoliczności i aktów administracyjnych: a) K. O. od chwili wydania wadliwej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nieustannie wykonuje przejazd i przechód poprzez dz. ew. nr [...] celem prowadzenia robót budowlanych wykorzystując do tego ciężki sprzęt, pracowników fizycznych oraz pojazdy dostawcze, b) działania wywołane wydaną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę nr [...] w sposób stały i niezaprzeczalny oddziaływują bezpośrednio na dz. ew. nr [...], czego skutkiem jest ustawiczne niszczenie nawierzchni drogi położonej na dz. ew. nr [...] przez pojazdy budowy i ciężki sprzęt, przez co P. L. (będący współwłaścicielem dz. ew. nr [...]) pozostaje w obszarze oddziaływania obiektu, a oddziaływanie to "wpływa na sposób ograniczający" prawidłowe korzystanie z dz. ew. nr [...] lub jej inne zagospodarowanie, c) decyzja zatwierdzająca projekt podziału działek ewidencyjnych nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. (sygn. decyzji:[...]) w sposób jednoznaczny przesądza o istnieniu interesu prawnego i legitymacji materialno-prawnej w świetle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane skarżącego (będącego współwłaścicielem dz. ew. nr [...]) zważywszy na fakt, iż w komparycji tejże decyzji podziałowej w sposób wyraźny wskazano, że w związku z tym, że "przedłożonym projekcie podziału część działek nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, zaproponowane rozwiązanie komunikacyjne (będące skutkiem podziału) dz. nr ew. [...] tub [...] winny stanowić współwłasność lub być ustanowione jako służebność drogowa" (podczas gdy Pani K. O. będąc właścicielką dz. ew. nr [...]nie zagwarantowała prawnie zgodnie z warunkami decyzji podziałowej prawa przejazdu i przechodu poprzez dz. ew. nr [...] - np. w drodze służebności drogi koniecznej - doskonale wiedząc o tym, iż parametry samodzielnie funkcjonującej dz. ew. nr [...] w oderwaniu od dz. ew. nr [...] nie zapewnią jednoczesnej możliwości prowadzenia przejazdu i przechodu), d) działania i oświadczenia pełnomocnika Pani K. O. - r. pr. M. K. - który jednoznacznie twierdził w pkt 12 swojego stanowiska z dnia [...] listopada 2018 r. złożonego do akt sprawy [...], że konieczne jest uregulowanie dostępu do dz. ew. nr [...] poprzez złożenie do sądu powszechnego wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej (przejazdu i przechodu) po działce nr [...] z jednoczesnym wnioskiem o zawieszenie postępowania przed [...] Urzędem Wojewódzkim do czasu ustanowienia służebności drogi koniecznej (przejazd i przechód) przez dz. ew. nr [...], przez co sam pełnomocnik strony dał wyraz temu, iż w przedmiotowej sprawie w sposób niekwestionowany istnieje legitymacja materialno-prawna P. L. będącego współwłaścicielem dz. ew. nr [...], e) w dniu [...] grudnia 2018 r. do Sądu Rejonowego w Z. [...] Wydział Cywilny właścicielka dz. ew. nr [...] (K. O.) złożyła wniosek o ustanowienie służebności drogi koniecznej celem uregulowania prawnego dostępu do dz. ew. nr [...](na której jest budowany budynek na podstawie decyzji na [...]) z wykorzystaniem dz. ew. nr [...], co w sposób dobitny daje wyraz temu, że bez uwzględnienia właściciela dz. ew. nr [...] decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nr [...]nie powinna była zostać wydana a właściciel dz. ew. nr [...] winien być stroną postępowania w przedmiotowej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty skarżący wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...], a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesione zostało pochopne przyjęcie przez organ drugiej instancji, że w chwili wydawania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę istniała rzekoma ustna umowa użyczenia dotycząca prawa przechodu, zawarta pomiędzy Panią K. O. a Państwem E. i B. S. Organ uczynił to wbrew zasadzie pisemności wyrażonej w art. 14 § 1 k.p.a., podczas gdy w ocenie Skarżącego taka umowa przed dniem wydania decyzji z dnia [...] października 2017 r. nie istniała. Według Skarżącego działanie strony polegające na złożeniu oświadczeń ww. osób stanowi preparowanie dowodów na potrzeby danego postępowania, zaś organ nie powziął działań w przedmiocie oceny, czy złożone pisemne oświadczenia nie wypełniają znamion czynu zabronionego oznaczonego w art. 233 § 1 Kodeksu Karnego. Zdaniem skarżącego Wojewoda [...] błędnie przyjął, że dz. ew. nr [....] ma szerokość przekraczającą 3 metry, podczas gdy z dokumentacji kartograficznej wynika, że szerokość ww. działki wynosi równo 3,0 m. To z kolei oznacza, że w świetle § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, po dz. o nr ew. [...], której współwłaścicielem jest Pani K. O., nie może być realizowany jednoczesny przechód i przejazd. Stosownie do art. 36 ustawy Prawo budowlane – w kontekście regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – niemożliwym było zatem wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla nieruchomości niemającej prawnie uregulowanego dostępu (o określonych parametrach) do drogi publicznej. Według skarżącego, jego legitymacja materialno-prawna konkretyzuje się w prawie współwłaścicieli dz. ew. nr [...] do uregulowania stanu prawnego korzystania z dz. ew. nr [...] przez inwestora (K. O.) realizującego inwestycję na dz. ew. nr [...], co znajduje swoje potwierdzenie we wniosku inwestora o ustanowienie służebności koniecznej na ww. działce. Ponadto, w przekonaniu skarżącego "oddziaływanie" inwestora na działkę ew. nr [...], poprzez faktyczną realizację prawa przejazdu i przechodu, ogranicza możliwość jej zagospodarowania, poprzez brak możliwości poczynienia przez jej współwłaścicieli przedsięwzięć inwestycyjnych, niemożność zmiany przeznaczenia drogi na działkę budowlaną oraz podziału tej działki w drodze zniesienia współwłasności, celem powiększenia własnych działek. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz utrzymana nią w mocy decyzji Wojewody [...] nie naruszają prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została decyzja GINB z dnia [...] maja 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...]stycznia 2019 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z [...] października 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Pani K. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki o nr ewid. [...] we wsi H., gm. Z. Zdaniem GINB, działka drogowa o nr ewid. [...], której współwłaścicielem jest Skarżący, nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wobec czego Skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust 2 ww. ustawy, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący uważa natomiast, że decyzja Starosty G. z [...]października 2017 r. została wydana z naruszeniem prawa, gdyż planowana inwestycja nie spełnia wymogu dostępu do drogi publicznej. Pani K. O nie posiadała dokumentów potwierdzających spełnienie ww. warunku, zaś po jego działce o nr ewid. [...]odbywa się prawo przechodu i przejazdu do działki inwestora, co oznacza, iż Skarżący ma interes prawny by domagać się stwierdzenia nieważności pozwolenia budowlanego. Mając na uwadze zakres i charakter zarzutów podniesionych w skardze należy zauważyć, że w sprawie niespornym jest, iż działka drogowa o nr ewid. [...] w H., której współwłaścicielem jest Skarżący, nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej inwestycją, tj. działki o nr ewid. [...]. Nieruchomości te oddziela działka drogowa o nr ewid. [...], której współwłaścicielem jest inwestor – K. O., a które to działki (o nr: [...]) tworzą drogę – ul. C. (zob. proj. bud., projekt zagospodarowania terenu, nr rys. PZT 1, str. 25, mapa do celów projektowych, str. 14). Dojazd do nieruchomości inwestycyjnej nr ewid. [...] odbywa się po ul. C. Dla uzyskania przez skarżącego przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie wystarczy zatem tytuł prawny do działki o nr ewid. [...], lecz niezbędne jest wykazanie, że inwestycja będzie oddziaływała na ww. nieruchomość. Wtedy dopiero można uznać, że właścicielowi okolicznej nieruchomości przysługuje interes prawny do bycia stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, a tym samym także o stwierdzenie nieważności takiego pozwolenia.  Wymaga przypomnienia, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. W doktrynie i orzecznictwie niesporne jest, że relacja między tymi przepisami jest taka, iż pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co oznacza, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 27 marca 2007 r. sygn. II OSK 208/06 wraz z glosą, W. Szwajdlera OSP 2008, nr 3). Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi zatem lex specialis względem art. 28 k.p.a., który ogranicza, a nie rozszerza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę. Należy bowiem wyjaśnić, że brzmienie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest skutkiem nowelizacji tej ustawy z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718), która weszła w życie 11 lipca 2003 r. Jej celem było m.in. uproszczenie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym skrócenie procesu inwestycyjnego. Jednym z instrumentów służącym do osiągnięcia tego celu było ograniczenie liczby podmiotów będących stronami postępowania. Jak wynika z uzasadnienia projektu omawianej nowelizacji, intencją ustawodawcy było ograniczenie kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę, do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców sąsiednich nieruchomości. Norma zamieszczona w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wprowadza ograniczenia podmiotowe przez wskazanie podmiotów uprawnionych do bycia stroną postępowania, uzależniając dodatkowo ich status od tego czy ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. (zob. m.in. wyrok NSA z 28 marca 2007 r., II OSK 208/06, ONSAiWSA 2008, nr 1, poz. 12). Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego" zdefiniowane zostało natomiast w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jest to "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Z kolei od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny (wyłącznie którym w sprawie legitymuje się Skarżący), kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczeń i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że krąg stron postępowania jest co do zasady tożsamy tak w trybie zwykłym, jak i w trybie postępowania nadzwyczajnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest to pogląd dominujący, jeśli chodzi o sprawy o wydanie pozwolenia na budowę, jak i w trybach nadzwyczajnych dotyczących tych decyzji, gdzie krąg stron ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Są jednak orzeczenia, w których przyjęto odmienny pogląd, gdyż postępowanie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę lub wznowienie postępowania w takiej sprawie, są to odrębne postępowania. Jak już wcześniej wskazano, art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym i zasadniczo powinien mieć zastosowanie jedynie w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę. Natomiast legitymację podmiotu wnoszącego o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, należy przede wszystkim oceniać na podstawie art. 28 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 16 października 2014 r., II OSK 958/13, Lex nr 1598468, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1005/15). Tym niemniej, zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Skarżący nie wykazał jednak, aby posiadał interes prawny w rozpoznawanej sprawie, zarówno w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak i w oparciu o art. 28 k.p.a. Jeszcze raz wypada bowiem podkreślić, że interes prawny lub obowiązek prawny, o którym mowa także w art. 28 k.p.a., musi wynikać z przepisu prawa materialnego, będącego podstawą procesowej legitymacji strony. Pogląd powyższy potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 1994 r. (sygn. akt I SA 979/93, ONSA 1995, Nr 1, poz. 50), zgodnie z którym interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Zgodnie bowiem z wyrokiem NSA z dnia 30 listopada 1993 r. (II SA 1783/93) do uzyskania przymiotu strony nie wystarczy wykazanie jakiegokolwiek interesu, lecz musi to być interes prawny, a więc oparty na prawie, przy czym, to czy interes będący treścią żądania ma charakter prawny, czy tylko faktyczny, decyduje treść obowiązujących przepisów prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie, organy badając interes prawny skarżącego dokonały ponownej analizy zatwierdzonego projektu budowlanego, dochodząc do wniosków, że nieruchomość Skarżącego, tj. działka drogowa o nr ew. [...] w H. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422 ze zm., zwane dalej także "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych"). W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak weryfikacji oświadczeń rodziców K. O. - inwestora, E. i B. S., a tym samym tego, czy umowa ustna prawa przechodu została potwierdzona pisemnie, co – zdaniem skarżącego – jest konieczne przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, Sąd zauważa, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organy co do zasady nie prowadzą ponownego postępowania dowodowego w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną, lecz badają skarżone orzeczenie pod kątem wad kwalifikowanych, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Warto również przypomnieć, że przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. odnoszą się do wadliwości tkwiących w samej decyzji, nie zaś zachowania reguł postępowania przez organy, które to przyczyny – stosownie do art. 145 § 1 k.p.a., stanowić mogą podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania w sprawie. Z tego punktu widzenia, analizując decyzję o pozwoleniu na budowę organy weryfikują m.in., czy doszło do jej wydania z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Odnosi się to przede wszystkim do wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane (złożenie wniosku w okresie ważności wymienionych w przepisie aktów, złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy, a także innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, etc.). Spełnienie ww. warunków przez inwestora powoduje, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Także w art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami prawodawca wymienia dostęp do drogi publicznej jako konieczny element kwalifikujący daną działkę jako działkę budowlaną. Przepisy Prawa budowlanego nie zawierają definicji "dostępu do drogi publicznej", definicję taką zawiera jednak art. 2 pkt 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, że przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W orzecznictwie podkreśla się, że warunek dostępu do drogi publicznej będzie spełniony wówczas, gdy teren ma dostęp do drogi zaliczonej do jednej z dróg wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, przy czym dostęp ten może być bezpośredni, jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej, lub pośredni, przez inne nieruchomości, na których ustanowiono służebność drogową albo stanowiących drogi wewnętrzne (drogi nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych). Przepisy nie narzucają jednak ściśle określonego sposobu ani formy wykazania przez inwestora posiadania dostępu do drogi publicznej, przy czym przyjmuje się, że powinien on uzyskać co najmniej zgodę zarządcy drogi lub właściciela działki stanowiącej drogę wewnętrzną (dojazdową albo do prawa przechodu), na korzystanie z tej nieruchomości jako drogi pośrednio komunikującej teren inwestycji z drogą publiczną. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych; szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości ustalenie, że inwestor – K. O. w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę była współwłaścicielem działki drogowej o nr ewid. [...](stanowiącej część ul. C.) w H., która przylega do działki inwestycyjnej o nr ewid. [...] i zapewnia jej dostęp do drogi publicznej, tj. ul. G. Pomimo przyjęcia przez organy, że szerokość działki o nr ewid. [...] przekracza 3 m, z dokumentacji przedłożonej przez samego Skarżącego (patrz: załącznik graficzny do pisma z dnia [...] października 2018r. "Sprostowanie Wniosek o Stwierdzenie Nieważności Prawomocnej Decyzji z Dnia [...]-10/2017r." oraz mapy załączonej do odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2019 r.) wynika, że szerokość ww. działki drogowej wynosi nie mniej niż 3 m. Oznacza to, że dla realizacji prawa przejazdu spełniony został warunek wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się pisemne oświadczenie B. i E. S. (rodziców K. O.) z [...] listopada 2018 r., z którego wynika, że inwestor posiadał zgodę na realizację odrębnego prawa przechodu przez działkę o nr ewid. nr [...], która zapewnia bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. G. W oświadczeniu tym wskazano również, że przechód pomiędzy działkami o nr ewid. [...] i [...] umożliwia furtka w ogrodzeniu, istniejąca uprzednio, jak i obecnie, co dodatkowo potwierdza dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy administracyjnej (patrz – załącznik do pisma pełnomocnika inwestora z dnia 29 listopada 2018 r.). W tych okolicznościach, w ocenie Sądu patrząc przez pryzmat warunku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego – zapewnienia przez inwestora dostępu nieruchomości budowlanej do drogi publicznej, bez znaczenia pozostaje już kwestia formalnoprawna sposobu wykazania tej okoliczności w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Całkowicie chybione są przy tym zarzuty skargi dotyczące braku weryfikacji przez organy ww. oświadczenia B. i E. S., jako "dokumentu wytworzonego wyłącznie na potrzeby postępowania" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na datę ww. oświadczenia, tj. [...] listopada 2018 r., oczywistym jest bowiem, że oświadczenie to zostało złożone w dacie tegoż postępowania nieważnościowego, tym niemniej jego treść odnosi się do okresu, w którym inwestor uzyskał pozwolenie na budowę. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela zatem stanowisko organów, zgodnie z którym w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę, posiadał on dostęp do drogi publicznej zapewniający prawo przechodu i przejazdu, całkowicie niezależny od działki o nr ewid. [...] należącej do skarżącego. Tym samym, nieruchomość skarżącego nie znajdowała się w obszarze oddziaływania zatwierdzonej inwestycji. Dalsze zarzuty skargi stanowią natomiast konsekwencję mylnego przekonania autora skargi co do powyższych ustaleń. Zdaniem skarżącego, o istnieniu jego interesu prawnego i legitymacji materialno-prawnej w sprawie przesądza decyzja zatwierdzająca projekt podziału działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. (sygn. decyzji: [...]), z uwagi na wskazanie w jej treści, iż "Mając na uwadze, że w przedłożonym projekcie podziału części działek nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, zaproponowane rozwiązanie komunikacyjne /dz. nr ew. [...] lub [...] winny stanowić współwłasność lub być ustanowione jako służebność drogowa". Skarżący nie dostrzega jednak, że inwestor – K. O., jako współwłaściciel działki drogowej o nr ewid. [...] posiada dostęp do drogi publicznej po tej właśnie działce o wymaganej w § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych szerokości 3 m, wystarczającej dla zapewnienia prawa przejazdu. Inwestor dysponuje jednocześnie prawem przechodu po działce o nr ewid. [...]. Nie sposób zatem – jak czyni to skarżący – odnosić powyższe zastrzeżenie zamieszczone w ww. decyzji do sytuacji prawnej inwestora, skoro jego treść przewiduje powinność ustanowienia współwłasności lub służebności drogowej, bądź to po działce nr [...], bądź [...], z których każda spełnia wymagania przewidziane w ww. przepisach o warunkach technicznych dla zapewnienia prawa przejazdu. Wbrew argumentacji zawartej w skardze, powyższego nie zmieniają dobrowolne działania inwestora – K. O., polegające na złożeniu do sądu powszechnego wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej (jednoczesnego przejazdu i przechodu) po działce skarżącego o nr ewid. [...]. W rozpoznawanej sprawie administracyjnej istotne znaczenie ma bowiem wyłącznie kwestia ustalenia interesu prawnego skarżącego z punktu widzenia przepisów ustawy Prawo budowlane i wyznaczonego w oparciu o te regulacje zakresu oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę na jego nieruchomość. Sąd nie podziela twierdzeń skarżącego, jakoby projektowana inwestycja ograniczała w jakikolwiek sposób możliwość zagospodarowania działki o nr [...]. Bezspornym jest, że przedmiotowa nieruchomość stanowi działkę drogową, zapewniającą dostęp do drogi publicznej zarówno skarżącemu, jak i właścicielom innych działek budowlanych, których nieruchomości sąsiadują z działką o nr ewid. [...]. Argumentacja skarżącego dotycząca planowanej w przyszłości zmiany przeznaczenia ww. działki na cele budowlane i zapewnienia dostępu do drogi publicznej w inny sposób, ma charakter czysto hipotetyczny. Tego rodzaju zdarzenia, przyszłe i niepewne, w żadnym razie nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Skarżący nie wykazał przy tym, ażeby zamierzenie inwestycyjne zostało zaprojektowane w sposób powodujący nadmierne zagrożenia i uciążliwości dla należącej do niego nieruchomości, określone w przepisach odrębnych, np. w przepisach o ochronie środowiska czy prawa wodnego. Jak już wcześniej wyjaśniono, interes prawny należy odróżnić od interesu faktycznego, który skarżący może posiadać wskutek nieuprawnionego lub nieprawidłowego korzystania przez osoby trzecie z drogi biegnącej po działce o nr ewid. [...], której jest współwłaścicielem. Tym niemniej niezrozumiałe jest wywodzenie z takich zdarzeń ograniczenia w prawnej i faktycznej możliwości swobodnego zagospodarowania przez niego ww. działki, np. poprzez wykonanie remontu lub przebudowy ww. drogi. W tym względzie tutejszy Sąd uznaje za trafne wskazania organów, że przejazd również po działce drogowej o nr ewid. [...] pojazdów ciężarowych lub dostawczych, które mogą uszkodzić jej nawierzchnię, może ewentualnie stanowić podstawę roszczeń dochodzonych przez współwłaścicieli tej działki, jednak na drodze postępowania cywilnego. Wbrew zarzutom skargi, w rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ani także naruszenia przez organy przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem zaskarżona decyzja w wyczerpujący sposób wyjaśnia motywy zapadłego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a., wszczętego na wniosek skarżącego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z [...] października 2017 r. o pozwoleniu na budowę, było w pełni uzasadnione, skoro skarżący nie wykazał interesu prawnego w kwestionowaniu ww. rozstrzygnięcia. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.